Cruising, Χατζηδάκις, Jarman και ξερό ψωμί. Του Αλέξη Μπίστικα, 1993.
Showing posts with label gay cyprus. Show all posts
Showing posts with label gay cyprus. Show all posts
Tuesday, December 28, 2010
Sunday, December 12, 2010
31. Crush?
-Δεν είναι που δεν έχω την επιθυμία. Είναι που δεν την έχω τόσο πολύ. Είναι που βαριέμαι να ασχοληθώ με αππωμένους μιτσιούς και κομπλεξικούς συνομήλικους και παλαίμαχους (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις). Και πάει κι ένας μήνας που συνευρέθηκα με το ωραίο τουριστάκι με τα μπλε μάτια. Ευτυχώς που δουλεύω στο πρότζεκτ με τους ξένους, διότι θα έκοβα φλέβες στην βαρυχειμωνιά. Άσε που ο ένας είναι ενδιαφέρουσα υπόθεση. Πρώτον, είναι σχετικός (παύση). Με το κόμμα (παύση). Δικός μας (παύση). Βουττά τον τον σιουσιούκκον, πώς το λέμε ρε μάνα μου, είναι γκέης. (Αν δεν είναι, εγώ κρεμάζω το βρακί μου κι αποσύρομαι απ' την ενεργόν δράσιν). Δεύτερον, είναι ομορφούης. Όχι γκόμενος, αλλά ευπαρουσίαστος, λίγο παράξενη φάτσα κατ' ακρίβειαν, αλλά συμπαθητικός. Κι ευγενικός και καλός στη δουλεία του. Και ασπρούης με πράσινα μάτια. Τα αγγλικά του, όμως, είναι όπως του Μπόρατ. [Αλλά καλά, κι ο Κυπριανού μιλούσε όπως τον Μπόρατ. Κι ο Χριστόφιας λέει για τις βιασμένες παρθένες της Κύπρου των οποίων ο υμένας πρέπει να αποκατασταθεί, ή κάτι τέτοιο, θα σε γελάσω. (Με τόσα teleprompter ο Ομπάμα δεν μάθαμε τίποτε; Απορώ κι εξίσταμαι).] Το άλλο του κακό, του παιδιού, όχι του Χριστόφια, είναι η χορτοφαγία. Ε, όχι! Εδώ κι αν εξίσταμαι. Αλλά θα κάνω τόπο στην οργή.
Αλλά πως να προχωρήσω αυτήν την ευχάριστη γνωριμία προς την έγκαυλον δραστηριότηταν; Ομολογώ μίαν άλφα αμηχανίαν στην πρώτη προσέγγιση άλλου αρσενικού με απότερω σκοπό την ερωτικήν ευδαιμονίαν. "Αδυναμία φλερταρίσματος" θα μπορούσα να την ονομάσω που μάλλον ωφείλεται στο γεγονός ότι δεν πέρασα την όλη φάση του γυμνασίου "πιάνω τα, χαλώ τα," Γιώργος + Νίκος = LFE, καρδιούλες στα θρανία, σκασιαρχείο για να παίξουμε μπιλιάρδο στο Μύθο, με κάτι φράντζες και κούρεμα καππελλάκι και αηδίες. Τω καιρώ εκείνω, εγώ ήξερα ποιός ήμουν αλλά εχώννουμουν που τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, ας μην analyse and paralyse, again, πώς προχωρώ είναι το θέμα, πώς μετατρέπω το φόβο για φλερτάρισμα σε πράξη, και σε καλό κρεβάτι, χαρτώματα και πιθανούς απογόνους - in no particular order?
Λέω να ανιχνεύσω αν υπάρχει ενδιαφέρον απ' την πλευρά του. Ενδιαφέρον σίγουρα υπάρχει, περιορίζεται όμως στην ανάγκη του να ξεβαωθεί απ' το ξενοδοχείο για μια από τις περιζήτητές μου ξεναγήσεις; Κάτι πρέπει να σκεφτώ για να τον αποπλανήσω γιατί εγεμώσαμεν αζαγιές, που λέει και η φίλη η καλλύτερη. Θα προβώ στα δέοντα και θα σας ενημερώσω.
-Τα συγχαρητήριά μου για το Συνέδριο Δικτύωσης κι Αλληλεγγύης που διοργάνωσε στη Λευκωσία η ILGA-Europe με οργανώσεις από Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία, Μάλτα. Αξιοσημείωτη η συμμετοχή τριών οργανώσεων από την Κύπρο: του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Κύπρου με τον κ. Μοδινό, της Accept και της τ/κ Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία. Μπράβο, προχωρούμε. :)
- Έλεγα για εκθέσεις με θέμα την ομοφυλόφιλη αγάπη τις προάλλες, εδώ μια αρχή: "Διαφορετικές Οικογένειες, Ίδια Αγάπη," στην Αίθουσα Ειρήνη στην Λήδρας, μέχρι τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου. (Τουλάχιστον αυτή δεν μυρίζει αρπαχτή…)
Αλλά πως να προχωρήσω αυτήν την ευχάριστη γνωριμία προς την έγκαυλον δραστηριότηταν; Ομολογώ μίαν άλφα αμηχανίαν στην πρώτη προσέγγιση άλλου αρσενικού με απότερω σκοπό την ερωτικήν ευδαιμονίαν. "Αδυναμία φλερταρίσματος" θα μπορούσα να την ονομάσω που μάλλον ωφείλεται στο γεγονός ότι δεν πέρασα την όλη φάση του γυμνασίου "πιάνω τα, χαλώ τα," Γιώργος + Νίκος = LFE, καρδιούλες στα θρανία, σκασιαρχείο για να παίξουμε μπιλιάρδο στο Μύθο, με κάτι φράντζες και κούρεμα καππελλάκι και αηδίες. Τω καιρώ εκείνω, εγώ ήξερα ποιός ήμουν αλλά εχώννουμουν που τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, ας μην analyse and paralyse, again, πώς προχωρώ είναι το θέμα, πώς μετατρέπω το φόβο για φλερτάρισμα σε πράξη, και σε καλό κρεβάτι, χαρτώματα και πιθανούς απογόνους - in no particular order?
Λέω να ανιχνεύσω αν υπάρχει ενδιαφέρον απ' την πλευρά του. Ενδιαφέρον σίγουρα υπάρχει, περιορίζεται όμως στην ανάγκη του να ξεβαωθεί απ' το ξενοδοχείο για μια από τις περιζήτητές μου ξεναγήσεις; Κάτι πρέπει να σκεφτώ για να τον αποπλανήσω γιατί εγεμώσαμεν αζαγιές, που λέει και η φίλη η καλλύτερη. Θα προβώ στα δέοντα και θα σας ενημερώσω.
-Τα συγχαρητήριά μου για το Συνέδριο Δικτύωσης κι Αλληλεγγύης που διοργάνωσε στη Λευκωσία η ILGA-Europe με οργανώσεις από Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία, Μάλτα. Αξιοσημείωτη η συμμετοχή τριών οργανώσεων από την Κύπρο: του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Κύπρου με τον κ. Μοδινό, της Accept και της τ/κ Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία. Μπράβο, προχωρούμε. :)
- Έλεγα για εκθέσεις με θέμα την ομοφυλόφιλη αγάπη τις προάλλες, εδώ μια αρχή: "Διαφορετικές Οικογένειες, Ίδια Αγάπη," στην Αίθουσα Ειρήνη στην Λήδρας, μέχρι τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου. (Τουλάχιστον αυτή δεν μυρίζει αρπαχτή…)
Sunday, December 5, 2010
30. Μια μέρα αυτό το παιδί
Courtesy of www.ppowgallery.com
Μια μέρα αυτό το παιδί θα μεγαλώσει. Μια μέρα αυτό το παιδί θα γνωρίσει κάτι που προκαλεί ένα αίσθημα ισοδύναμο με την αποκόλληση της Γης από τον άξονά της. Μια μέρα αυτό το παιδί θα φτάσει σ' ένα σημείο όπου θ' αντιληφθεί μια διαίρεση που δεν είναι μαθηματική. Μια μέρα αυτό το παιδί θα νιώσει ένα ανακάτεμα στην καρδιά και στο λαιμό και στο στόμα του. Μια μέρα αυτό το παιδί θ' ανακαλύψει κάτι στο μυαλό και το σώμα και την ψυχή του που του προκαλεί πείνα. Μια μέρα αυτό το παιδί θα πράξει κάτι που θα κάνει τους άντρες που φορούν στολές ιερέων και ραβίνων, άντρες που κατοικούν σε κάποια πέτρινα κτήρια, να θέλουν το θάνατό του. Μια μέρα πολιτικοί θα θεσπίσουν νομοσχέδια εναντίον αυτού του παιδιού. Μια μέρα οικογένειες θα δώσουν ψευδείς πληροφορίες στα παιδιά τους και το κάθε παιδί θα μεταβιβάσει αυτές τις πληροφορίες στη δική του οικογένεια κι αυτές οι πληροφορίες θα είναι σχεδιασμένες για να κάνουν αφόρητη την ύπαρξη γι’ αυτό το παιδί. Μια μέρα αυτό το παιδί θα αρχίσει να βιώνει αυτή τη δραστηριότητα στο περιβάλλον του κι αυτή η δραστηριότητα και αυτές οι πληροφορίες θα τον ωθήσουν να αυτοκτονήσει ή να υποταγεί στον κίνδυνο με την ελπίδα της δολοφονίας ή να υποταγεί στη σιγή και στην αφάνεια. Όταν αρχίσει να μιλάει, άντρες που φοβούνται αυτό το παιδί θα αποπειραθούν να τον φιμώσουν με στραγγαλισμό, γροθιές, φυλακή, πνίξιμο, βιασμό, εκφοβισμό, νάρκωση, σχοινιά, όπλα, απειλές, συμμορίες, μπουκάλια, μαχαίρια, θρησκεία, αποκεφαλισμό και πυρπόληση. Γιατροί θα ανακηρύξουν αυτό το παιδί ιάσιμο σάμπως και ο νους του είναι ιός. Αυτό το παιδί θα χάσει τα συνταγματικά του δικαιώματα λόγω της επιδρομής της κυβέρνησης στην προσωπική του ζωή. Αυτό το παιδί θα αντιμετωπίσει ηλεκτροσόκ, φάρμακα και ρυθμιστικές θεραπείες σε εργαστήρια υπό την επιμέλεια ψυχολόγων και ερευνητών επιστημόνων. Θα υποστεί απώλεια σπιτιού, απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων, απώλεια εργασίας και απώλεια όλων των διανοήσιμων ελευθεριών. Όλα αυτά θα ξεκινήσουν να συμβαίνουν σε ένα ή δυο χρόνια όταν ανακαλύψει ότι επιθυμεί να τοποθετήσει το γυμνό του κορμί πάνω στο γυμνό κορμί ενός άλλου αγοριού.
- One Day This Kid… (1991), έργο του David Wojnarowicz (1954-1992).
Το βίντεο του ίδιου Fire in my Belly (1987), που πραγματεύεται το θάνατο του σύντροφού του από AIDS, αποσύρθηκε από την πρωτοπόρα έκθεση για τον ομοφυλόφιλο έρωτα Hide/Seek: Difference and Desire in American Portraiture του Smithsonian Institute στην Ουάσινγκτον (δαμέ), λόγω αντιδράσεων χριστιανών ρεπουμπλικάνων για το θέμα της έκθεσης και την εμφάνιση, στο βίντεο, ενός εσταυρωμένου με μυρμήγκια. Το Smithsonian λογόκρινε τον εαυτό του αποσύροντας το βίντεο, δημιουργώντας ένα προηγούμενο ενθάρρυνσης του κάθε ηθικά θιγμένου να παρεμβαίνει στην Τέχνη, της οποίας δουλειά δεν είναι η ταύτιση με την ηθική κανενός.
Φωτογραφία του David Wojnarowicz
Το λογοκριμένο βίντεο (μέρος). Μουσική από την Diamanda Galas:
Tuesday, November 16, 2010
27. Οι αγωνιστές
Ο μεγάλος δικηγόρος σφήνωσε μέσα στην μπλε BMW του κι η κοιλιά του άγγιζε το τιμόνι. Μέχρι να πάει από το γραφείο ως το αυτοκίνητο ίδρωσε η φαλάκρα του. Την σκούπισε, κι έτριψε το καλοψαλιδισμένο γένι του με το βρεγμένο χέρι. Το καθήκον τον καλούσε. Έπρεπε να πάει στη Λάρνακα να πορευτεί με τους άλλους πραγματικούς πατριώτες εναντίον των κακών ξένων. Οι Τούρκοι εισβολείς, οι μετανάστες, οι ψευδο-αιτητές ασύλου και οι παλιο-ευρωπαίοι έχουν τον ίδιο ακριβώς στόχο: να κλέψουν την γη των πατέρων μας.
Μαζί του, στις κρεμ δερμάτινες μαξιλάρες του αμαξιού που αγόρασε μετά από χρόνια διαζυγίων και λοιπών χριστιανικών δικαστικών υποθέσεων, βρίσκονταν και δύο νεαροί στο όνομα των οποίων σίγουρα διεξήγαγε αυτόν τον αγώνα. Για να προστατεύσει το μέλλον τους και να τους εμφυσήσει ότι τα καλά κτώντε μόνο με κόπους.
Δεν είπε λέξη, αλλά έπαιξε το αγαπημένο το τραγούδι - θα μιλούσε αυτό:
"Ξεκινώ με κραυγή τη πορεία και το χέρι μου απλώνω στη φωτια-α-α-ά.
Των σοφών προφητει-ει-ει-εία, έλεγε θα με τρυπήσουν καρφιά."
Η καρδιά του σκίρτησε, έσφιξε το τιμόνι, έφτανε στο αγαπημένο του κομμάτι, αυτό με τα τύμπανα:
"Κι όμως δεν πίστεψα, όρκους αντέστρεψα, είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά).
Είπαν πως χάθηκα, δρόμους μου χάραξαν, έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα, έ-ζη-σα, στην φωτιααά."
Μ΄αυτούς τους λιτούς και απέριττους στίχους φούντωσε με την αδικία. Γιατί να του κλέβουν οι ξένοι το βιος του; ΓΙΑΤΙ; Και καλά οι Τούρτζοι, οι μαύροι του ελείψαν; Γιατί να πρέπει να μοιραστεί τις νομικές υποθέσεις του θείου ιεράρχη μ' ένα μετανάστη δικηγόρο; Γιατί να πρέπει να πεινά και να τρέχει μετά για ανεργιακό; Και γιατί να λαμβάνει ο μαύρος 18 χιλιάδες ευρώ το μήνα επίδομα, όπως του είπε κι ο φίλος του ο Sugar; Ε;
Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στην πασιάν του βούκκαν αλλά κρατήθηκε μέχρι που βρέθηκε μαζί με τους συνοδοιπόρους, συναγωνιστές και συντρόφ- (στραβάρα του, αλλό λλίον να πάθει χαττάν μιάλον), με τους συνέλληνές του, λέγω, εκεί στις Φοινικούδες. Κι όταν άρχισε πια η πορεία, και τα πνεύματα άναψαν, όταν οι Τούρτζοι (οι Κύπριοι προδότες, δηλαδή, που επειδή δεν πιστεύουν αυτά που πιστεύουν οι Έλληνες τσολιάδες σημαίνει πως είναι Τούρτζοι) τόλμησαν να μπουν στην μέση του δρόμου καθώς έπερνε φόρα ο διασκελισμός του, όπως του Ακρίτα, εκεί λοιπόν, κρατούσε το χέρι του Sugar και μαζί ψέλλιζαν "είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά)…"
Μ' αυτόν τον στίχο καθυπόταξε το ένστινκτο και μόνο σικκίρτισε, ξιτίμασε λίγο, και δεν έσπασε κανένα ξένο ή ξενολάγνο στο ξύλο. (Επίσης επειδή είχε κάμερες, δεν κάνει, κοτζάμ πρόεδρος να δρώνει όπως τον πάσα έναν στην μάππα που φορεί κουκούλα). Και με το πέρας των προβοκάτσιων των φεστιβαλιτών που πήγαιναν και έπεφταν πάνω σε μαχαίρια και ρόπαλα των συναγωνιστών του, είπε στους δύο νεαρούς που ήταν μαζί του, "άτε, αγωνιστήκαμε και σήμερα, εδώ στη Φωτιά, θα μπορούμε να κοιμηθούμε απόψε. Πάμε τωρά να σας τσιεράσω σάντουϊτς με αμπελοπούλια τζι αυκούθκια ξυδάτα…"
- Η εποχή του φόβου ξαναξημερώνει στην Κύπρο. Άντε να σωθούμε απ' αυτούς που θέλουν να μας σώσουν. Η πρώτη κυπριακή παρέλαση περηφάνειας θα έχει ενδιαφέρον, πάντως.
Μαζί του, στις κρεμ δερμάτινες μαξιλάρες του αμαξιού που αγόρασε μετά από χρόνια διαζυγίων και λοιπών χριστιανικών δικαστικών υποθέσεων, βρίσκονταν και δύο νεαροί στο όνομα των οποίων σίγουρα διεξήγαγε αυτόν τον αγώνα. Για να προστατεύσει το μέλλον τους και να τους εμφυσήσει ότι τα καλά κτώντε μόνο με κόπους.
Δεν είπε λέξη, αλλά έπαιξε το αγαπημένο το τραγούδι - θα μιλούσε αυτό:
"Ξεκινώ με κραυγή τη πορεία και το χέρι μου απλώνω στη φωτια-α-α-ά.
Των σοφών προφητει-ει-ει-εία, έλεγε θα με τρυπήσουν καρφιά."
Η καρδιά του σκίρτησε, έσφιξε το τιμόνι, έφτανε στο αγαπημένο του κομμάτι, αυτό με τα τύμπανα:
"Κι όμως δεν πίστεψα, όρκους αντέστρεψα, είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά).
Είπαν πως χάθηκα, δρόμους μου χάραξαν, έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα, έ-ζη-σα, στην φωτιααά."
Μ΄αυτούς τους λιτούς και απέριττους στίχους φούντωσε με την αδικία. Γιατί να του κλέβουν οι ξένοι το βιος του; ΓΙΑΤΙ; Και καλά οι Τούρτζοι, οι μαύροι του ελείψαν; Γιατί να πρέπει να μοιραστεί τις νομικές υποθέσεις του θείου ιεράρχη μ' ένα μετανάστη δικηγόρο; Γιατί να πρέπει να πεινά και να τρέχει μετά για ανεργιακό; Και γιατί να λαμβάνει ο μαύρος 18 χιλιάδες ευρώ το μήνα επίδομα, όπως του είπε κι ο φίλος του ο Sugar; Ε;
Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στην πασιάν του βούκκαν αλλά κρατήθηκε μέχρι που βρέθηκε μαζί με τους συνοδοιπόρους, συναγωνιστές και συντρόφ- (στραβάρα του, αλλό λλίον να πάθει χαττάν μιάλον), με τους συνέλληνές του, λέγω, εκεί στις Φοινικούδες. Κι όταν άρχισε πια η πορεία, και τα πνεύματα άναψαν, όταν οι Τούρτζοι (οι Κύπριοι προδότες, δηλαδή, που επειδή δεν πιστεύουν αυτά που πιστεύουν οι Έλληνες τσολιάδες σημαίνει πως είναι Τούρτζοι) τόλμησαν να μπουν στην μέση του δρόμου καθώς έπερνε φόρα ο διασκελισμός του, όπως του Ακρίτα, εκεί λοιπόν, κρατούσε το χέρι του Sugar και μαζί ψέλλιζαν "είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά)…"
Μ' αυτόν τον στίχο καθυπόταξε το ένστινκτο και μόνο σικκίρτισε, ξιτίμασε λίγο, και δεν έσπασε κανένα ξένο ή ξενολάγνο στο ξύλο. (Επίσης επειδή είχε κάμερες, δεν κάνει, κοτζάμ πρόεδρος να δρώνει όπως τον πάσα έναν στην μάππα που φορεί κουκούλα). Και με το πέρας των προβοκάτσιων των φεστιβαλιτών που πήγαιναν και έπεφταν πάνω σε μαχαίρια και ρόπαλα των συναγωνιστών του, είπε στους δύο νεαρούς που ήταν μαζί του, "άτε, αγωνιστήκαμε και σήμερα, εδώ στη Φωτιά, θα μπορούμε να κοιμηθούμε απόψε. Πάμε τωρά να σας τσιεράσω σάντουϊτς με αμπελοπούλια τζι αυκούθκια ξυδάτα…"
- Η εποχή του φόβου ξαναξημερώνει στην Κύπρο. Άντε να σωθούμε απ' αυτούς που θέλουν να μας σώσουν. Η πρώτη κυπριακή παρέλαση περηφάνειας θα έχει ενδιαφέρον, πάντως.
Monday, November 8, 2010
26. Γιατί είμαι γκέι; Αμμεϊρεφκε! - 7/11/2010
Να το ξεκαθαρίσω για να τελειώνουμε, γιατί εγίναν τα νεύρα μου λουβκιά: δεν έχει σημασία ο λόγος που είμαστε γκέι, αν γεννηθήκαμε ή γίναμε έτσι, αν είναι επιλογή ή όχι, αν την ομοφυλοφιλία την συναντούμε στη φύση ή όχι. Οκέι;
Το πιο ενδιαφέρον στο θέμα αυτό είναι γιατί να γίνετε καν συζήτηση. Τί κερδίζουμε αν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα; Στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρειάστηκε κανείς ποτέ να δικαιολογήσει τη διαφορετικότητά του, γιατί, πχ, είναι πιο μαυριδερός ή μουσουλμάνος; Άρα, ποιά σημασία έχει να αποδείξω αν ο λόγος που γουστάρω άντρες είναι στο DNA μου; Ή μήπως θα έκανε κάποιους στρέιτ να νιώσουν ότι κέρδισαν το γενετικό καζαντί, ενώ οι γκέι όχι;
Σημασία έχει ότι, όταν ένα άτομο θέλει να είναι με άτομο του ίδιου φύλου (άνω των 17 στην Κύπρο, και συναινών), δική του δουλεία, τους άλλους δεν τους επηρεάζει καθόλου. Εκτός, ενδεχομένως, από το να ταρακουνεί τις αντιλήψεις τους. Αλλά και τί έγινε; Εμένα οι αντιλήψεις μου ταρακουνιούνται κάθε φορά που κυκλοφορώ στους δρόμους και βλέπω μερσεντάρες παρκαρισμένες στα πεζοδρόμια, χωρισιές πάνω που φαλάκρες, καμπαρέ τζιαι μπούκκικά γεμάτα. Ή κάθε φορά που ακούω τον κάθε πολιτικό που έφαεν τζι έσπασε μ' εφτά μασέλλες να μου λαλεί τί πρέπει να κάμω, ενώ συνεχίζει να διαιωνίζει το Κυπριακό με την ελπίδα ότι θα παραμείνει, ο ίδιος, επίκαιρος. Γι' αυτό μεν μου εγίναν ούλλοι τωρά προστάτες της ηθικής της Κύπρου, ή να νομίζουν ότι υπάρχει ένα απόλυτο, καθολικό μέτρο ηθικής: προφανώς ο καθένας έχει το δικό του.
Παρακολουθώντας μια διάλεξη την εβδομάδα που πέρασε για τα εγκλήματα στην Κύπρο κατά των ανθρώπων με άτυπη σεξουαλικότητα, διαπίστωσα τα εξής:
1. Υπάρχει πρόβλημα εγκλημάτων μίσους, αλλά αυτό θα μπορούσα να σας το πω κι εγώ. Ώσποσον εννά ζιώ να σας παραντζιέλλω;
2. Στην Κύπρο χρειαζόμαστε ένα Βαλλιανάτο να τα λέει εντελώς χύμα, χαρισματικό, διαβασμένο και με ευφράδεια. Παιδιά της accept το ξέρω ότι είναι αρχή, αλλά χρειάζεστε διάβασμα.
3. Η "απεύθυνση χαιρετισμού" σε μια διάλεξη δεν σημαίνει μπαίνω, δείχνω τη φάτσα μου και φέυγω. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για το θέμα περισότερο απ' ότι ενδιαφέρεται για τις πιθανές ψήφους του ΛΟΑΤ πληθυσμού, αν ενδιαφέρεται για το θέμα στη βάση των ανθρωπίνων δικαιώματων κι αν είναι εναντίον των διακρίσεων, θα πρέπει να το δείχνει μένωντας και συζητώντας. Εμείς οι ΛΟΑΤ και οι συμμάχοι τους πρέπει να ζητάμε από τους πολιτικούς να είναι συνέταιροι και σύμβουλοι στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών, όχι να είναι πατρικιανοί που μας δεούν με την προστασία τους (ή κάνοντάς μας "ιτά"). Απ' την άλλη βλέπω το θέμα και πιο ψυχρά και δέχομαι την συμμετοχή πολιτικών όσο κι αν υποψιάζομαι "προεκλογική εκστρατεία." Beggars can't be choosers και σ' αυτό το στάδιο, αφού η αρχή των ίσων δικαιωμάτων δεν είναι αρκετή, ανέχομαι να έχουμε ως δέλεαρ την ΛΟΑΤ ψήφο.
- Ήρθε και ο φίλος ο καλύτερος για shιshίνισμα και catching up και φάγαμε μια κούππα ρόδια. Χαλάλι τα μαυρισμένα χέρια.
Το πιο ενδιαφέρον στο θέμα αυτό είναι γιατί να γίνετε καν συζήτηση. Τί κερδίζουμε αν απαντήσουμε αυτό το ερώτημα; Στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρειάστηκε κανείς ποτέ να δικαιολογήσει τη διαφορετικότητά του, γιατί, πχ, είναι πιο μαυριδερός ή μουσουλμάνος; Άρα, ποιά σημασία έχει να αποδείξω αν ο λόγος που γουστάρω άντρες είναι στο DNA μου; Ή μήπως θα έκανε κάποιους στρέιτ να νιώσουν ότι κέρδισαν το γενετικό καζαντί, ενώ οι γκέι όχι;
Σημασία έχει ότι, όταν ένα άτομο θέλει να είναι με άτομο του ίδιου φύλου (άνω των 17 στην Κύπρο, και συναινών), δική του δουλεία, τους άλλους δεν τους επηρεάζει καθόλου. Εκτός, ενδεχομένως, από το να ταρακουνεί τις αντιλήψεις τους. Αλλά και τί έγινε; Εμένα οι αντιλήψεις μου ταρακουνιούνται κάθε φορά που κυκλοφορώ στους δρόμους και βλέπω μερσεντάρες παρκαρισμένες στα πεζοδρόμια, χωρισιές πάνω που φαλάκρες, καμπαρέ τζιαι μπούκκικά γεμάτα. Ή κάθε φορά που ακούω τον κάθε πολιτικό που έφαεν τζι έσπασε μ' εφτά μασέλλες να μου λαλεί τί πρέπει να κάμω, ενώ συνεχίζει να διαιωνίζει το Κυπριακό με την ελπίδα ότι θα παραμείνει, ο ίδιος, επίκαιρος. Γι' αυτό μεν μου εγίναν ούλλοι τωρά προστάτες της ηθικής της Κύπρου, ή να νομίζουν ότι υπάρχει ένα απόλυτο, καθολικό μέτρο ηθικής: προφανώς ο καθένας έχει το δικό του.
Παρακολουθώντας μια διάλεξη την εβδομάδα που πέρασε για τα εγκλήματα στην Κύπρο κατά των ανθρώπων με άτυπη σεξουαλικότητα, διαπίστωσα τα εξής:
1. Υπάρχει πρόβλημα εγκλημάτων μίσους, αλλά αυτό θα μπορούσα να σας το πω κι εγώ. Ώσποσον εννά ζιώ να σας παραντζιέλλω;
2. Στην Κύπρο χρειαζόμαστε ένα Βαλλιανάτο να τα λέει εντελώς χύμα, χαρισματικό, διαβασμένο και με ευφράδεια. Παιδιά της accept το ξέρω ότι είναι αρχή, αλλά χρειάζεστε διάβασμα.
3. Η "απεύθυνση χαιρετισμού" σε μια διάλεξη δεν σημαίνει μπαίνω, δείχνω τη φάτσα μου και φέυγω. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για το θέμα περισότερο απ' ότι ενδιαφέρεται για τις πιθανές ψήφους του ΛΟΑΤ πληθυσμού, αν ενδιαφέρεται για το θέμα στη βάση των ανθρωπίνων δικαιώματων κι αν είναι εναντίον των διακρίσεων, θα πρέπει να το δείχνει μένωντας και συζητώντας. Εμείς οι ΛΟΑΤ και οι συμμάχοι τους πρέπει να ζητάμε από τους πολιτικούς να είναι συνέταιροι και σύμβουλοι στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών, όχι να είναι πατρικιανοί που μας δεούν με την προστασία τους (ή κάνοντάς μας "ιτά"). Απ' την άλλη βλέπω το θέμα και πιο ψυχρά και δέχομαι την συμμετοχή πολιτικών όσο κι αν υποψιάζομαι "προεκλογική εκστρατεία." Beggars can't be choosers και σ' αυτό το στάδιο, αφού η αρχή των ίσων δικαιωμάτων δεν είναι αρκετή, ανέχομαι να έχουμε ως δέλεαρ την ΛΟΑΤ ψήφο.
- Ήρθε και ο φίλος ο καλύτερος για shιshίνισμα και catching up και φάγαμε μια κούππα ρόδια. Χαλάλι τα μαυρισμένα χέρια.
Sunday, October 24, 2010
24. Γιατί ήρταμεν στην Κύπρο;! και Ο Θέμης είναι πελλός 2 - 24/10/10
Έκανα κι εγώ τη βλακεία, όπως πολλοί συνομήλικοί μου, να έρθω στην Κύπρο για να μείνω. Εμείς που ζήσαμε Ευρώπες, Αμερικές και Αυστραλίες, γνωρίσαμε την ελευθερία του ξένου τόπου αλλά βαρεθήκαμε όλη μέρα στην τσίτα, και καφέ μόνο αν το κανόνιζες μια βδομάδα προηγουμένως. Στον ξένο τόπο με τη δουλειά μας ο καθένας, τις σπουδές, τις γνωριμίες, τους ερωτικούς δεσμούς. Και ένα καλοκαίρι όπως είμασταν διακοπές για 2 βδομάδες στην Κύπρο, με τις μπύρες και τους φίλους τους πρώτους και τις θάλασσες, κι ενώ ο ήλιος ζέσταινε τα κορμιά μας τα γαλατοπούρεκα μας μπήκε η ιδέα: Μπας και καταϊσιεφκουμασταν στο εξωτερικό κυνηγώντας την καριέρα; Μήπως η ζωή μας θα πρεπε να είναι πιο εύκολη, άνετη, με καφέ κάθε μέρα, με βουττί σε σαλάτες παραλιακών ταβέρνων;
Και ήρθαμε. Το honey moon ήταν μικρό, μέχρι να βρούμε τα ταιρκαστά, να δούμε την οικογένεια, τους φίλους, ωραία πράματα, αναγκαία. Στο εφηβικό δωμάτιό μας ο καθένας μέχρι να βρεθεί το ωραίο διαμέρισμα με μπαλκόνι για να φυτέψουμε λίγο δυόσμο, κανένα βασιλικό, να νιώσουμε ότι επιστρέψαμε, ότι ζούμε σε νησί και όχι στην ψατζιήν. Οι μήνες πέρασαν κι αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι τα πράματα δεν ήταν όπως τα είχαμε φανταστεί, η οικογένεια μπλεγμένοι ο ένας στα μπούτια του άλλου, τα φαγιά ήταν καλά αλλά βάλαμε κι από 4 κιλά. Κι ενώ από το εξωτερικό η απόσταση μας επέτρεπε να παρεμβαίνουμε συνεναιτικά στα οικογενειακά προβλήματα, τώρα βρίσκαμε τον εαυτό μας μπλεγμένο. Και μετά επιχειρήσαμε να θωρακήσουμε τον προσωπικό μας χώρο, μάταια, αφού ότι και να κάνουμε εδώ μαθαίνετε στην άλλη άκρη της πόλης. Και να κλάσεις, που λέει ο λόγος. Πόσο μάλλον να δημιουργήσεις μια διακριτική σχέση. Και καλά οι λίγοι από μας που τυγχάνει να είμαστε γκέι και οι γονείς μας το ξέρουν και δεν μας/τους πολλοκόφτει, οι άλλοι που δεν είναι out τί να πουν;
Και φτάνουμε εμείς, οι επαναπατρισθέντες, να αναπολούμε τις χώρες που έχουμε εγκαταλείψει. Να νοσταλγούμε λίγη βροχή, λίγη σκοτεινιά, παύση απ' τον ανελέητο ήλιο. Πάντως μια μικρή μελαγχολία είναι ευδιάκριτη και πραγματική, έστω κι αν το φθινόπωρο είναι ψεύτικο. Σε τέτοιες περιπτώσεις πού βρίσκει κάποιος έμπνευση; Πώς ξεφέυγει από την χώρα της ομοιογένειας, όπου οι πλείστοι προσπαθούν να μοιάζουν με τους άλλους, όπου η μάππα επιβάλλεται; Σε πόσα σινεμά να πάμε, πόσα δείπνα να μαγειρέψουμε, πόσο αναμασημένο θέατρο να δούμε; Στην αρχή είπαμε καλά, είμαστε δραστήριοι, έξυπνοι, δημιουργικοί και διαβαστεροί, θα τα κάνουμε όλα εμείς. Τα κάναμε. Τα πάρτυ, τις επιχειρήσεις, τα μαγαζιά, τις παραστάσεις. Ε, και μετά;
Δεν φταίει πάντα η χώρα, είναι κι οι προσδοκίες μας, αλλά πώς πρέπει να νιώθουμε, όταν μια αυταρχική αστυνομία που βλέπει πολλές ταινίες νομίζει ότι θα διατηρήσει την τάξη και το κύρος της δέρνωντας γυναίκες και παιδιά. (Νομίζατε ότι μόνο τους μετανάστες θα έδερνε;) Ή όταν μια ημικρατική τηλεόραση λογοκρίνει παρανοϊκά, πια, ακόμα και την λέξη "λεσβίες!" Αμάν, Θέμη, μα να λογοκρίνεις διαφημιστικό θεατρικής παράστασης, ρε, πας καλά;! See what I mean?
Και ήρθαμε. Το honey moon ήταν μικρό, μέχρι να βρούμε τα ταιρκαστά, να δούμε την οικογένεια, τους φίλους, ωραία πράματα, αναγκαία. Στο εφηβικό δωμάτιό μας ο καθένας μέχρι να βρεθεί το ωραίο διαμέρισμα με μπαλκόνι για να φυτέψουμε λίγο δυόσμο, κανένα βασιλικό, να νιώσουμε ότι επιστρέψαμε, ότι ζούμε σε νησί και όχι στην ψατζιήν. Οι μήνες πέρασαν κι αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι τα πράματα δεν ήταν όπως τα είχαμε φανταστεί, η οικογένεια μπλεγμένοι ο ένας στα μπούτια του άλλου, τα φαγιά ήταν καλά αλλά βάλαμε κι από 4 κιλά. Κι ενώ από το εξωτερικό η απόσταση μας επέτρεπε να παρεμβαίνουμε συνεναιτικά στα οικογενειακά προβλήματα, τώρα βρίσκαμε τον εαυτό μας μπλεγμένο. Και μετά επιχειρήσαμε να θωρακήσουμε τον προσωπικό μας χώρο, μάταια, αφού ότι και να κάνουμε εδώ μαθαίνετε στην άλλη άκρη της πόλης. Και να κλάσεις, που λέει ο λόγος. Πόσο μάλλον να δημιουργήσεις μια διακριτική σχέση. Και καλά οι λίγοι από μας που τυγχάνει να είμαστε γκέι και οι γονείς μας το ξέρουν και δεν μας/τους πολλοκόφτει, οι άλλοι που δεν είναι out τί να πουν;
Και φτάνουμε εμείς, οι επαναπατρισθέντες, να αναπολούμε τις χώρες που έχουμε εγκαταλείψει. Να νοσταλγούμε λίγη βροχή, λίγη σκοτεινιά, παύση απ' τον ανελέητο ήλιο. Πάντως μια μικρή μελαγχολία είναι ευδιάκριτη και πραγματική, έστω κι αν το φθινόπωρο είναι ψεύτικο. Σε τέτοιες περιπτώσεις πού βρίσκει κάποιος έμπνευση; Πώς ξεφέυγει από την χώρα της ομοιογένειας, όπου οι πλείστοι προσπαθούν να μοιάζουν με τους άλλους, όπου η μάππα επιβάλλεται; Σε πόσα σινεμά να πάμε, πόσα δείπνα να μαγειρέψουμε, πόσο αναμασημένο θέατρο να δούμε; Στην αρχή είπαμε καλά, είμαστε δραστήριοι, έξυπνοι, δημιουργικοί και διαβαστεροί, θα τα κάνουμε όλα εμείς. Τα κάναμε. Τα πάρτυ, τις επιχειρήσεις, τα μαγαζιά, τις παραστάσεις. Ε, και μετά;
Δεν φταίει πάντα η χώρα, είναι κι οι προσδοκίες μας, αλλά πώς πρέπει να νιώθουμε, όταν μια αυταρχική αστυνομία που βλέπει πολλές ταινίες νομίζει ότι θα διατηρήσει την τάξη και το κύρος της δέρνωντας γυναίκες και παιδιά. (Νομίζατε ότι μόνο τους μετανάστες θα έδερνε;) Ή όταν μια ημικρατική τηλεόραση λογοκρίνει παρανοϊκά, πια, ακόμα και την λέξη "λεσβίες!" Αμάν, Θέμη, μα να λογοκρίνεις διαφημιστικό θεατρικής παράστασης, ρε, πας καλά;! See what I mean?
Monday, October 18, 2010
23. Το βρατζίν της Ειρήνης Χαραλαμπίδου - 17/10/2010
Βηχ-βηχ. Αρρώστησα, την έβγαλα στο κρεβάτι, αλλά τωρά καλά, σχετικά. Να μπορέσω μόνο να πάω να τρέξω γιατί χαλάρωσα, προηγήθηκαν και κάτι ξένοι, τραπεζώματα, κάτι dinner dates, εκάμαμεν κωλογύρησην.
Στο κρεβάτι της αρρώστιας σκέφτηκα διάφορα. Για παράδειγμά, τί έκαμε ο Ξανθός Μάγος στην Ειρήνη Χαραλαμπίδου στο ζωντανό Ευχάριστο Σαββατόβραδο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια κι αυτή ένοιωσε πολύ άβολα και πήγε σε διαφήμιση; Πάντως στο δημοτικό που πήγαινα κυκλοφόρησε η φήμη ότι της έβγαλε το βρακί διά (ξανθής) μαγείας. Τον Ξανθό Μάγο πήγα και τον είδα με κάτι ψευτοσυγγενείς γιατί η μάμμα μου δεν με έπερνε. Όταν έμπηγε την μαχαίρα στο χέρι του χωρίς να ματώσει ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Καλά, ήμουν 10 χρονών, εντυπωσιαζόμουν εύκολα. Anw. Τω καιρώ εκέινω η Χαραλαμπίδου ήταν η μόνη γκόμενα στην τηλεόραση, και οι συμμαθητές μου το έπαιζαν macho και βιλλάδες. Αλλά εγώ από τότε την έκρινα μόνο για το πάτημα του κουμπιού της με το σύρμα και την παρουσίαση των τυχερών που κέρδιζαν από 20 λίρες, το βρακί της το είχα χεσμένο. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν γι' αυτό που με έλεγαν "γεναικωτό" περιπαιχτικά αλλά και matter-of-factly, ενώ γενικά ήμουν αρκετά δημοφιλής, επειδή δεν με έκοφτε το βρακί της Χαραλαμπίδου. Οι συμμαθητές μου κατάλαβαν νωρίς, κι εγώ ενώ το ένιωθα από βρέφος ότι ήμουν γκέι - χωρίς να ξέρω τη λέξη ή τί σημαίνει - κατάφερα να το θάψω για ακόμα 10 χρόνια. (Πάντως αλίμονο αν μπλέξουμε τα μπούτια μας. Δεν είναι όλοι οι γκέι θηλυπρεπείς, και δεν είναι όλοι θηλυπρεπείς γκέι. Ή επιπόλαιοι, Μικελλίδη.] Πάντως στα δημοτικά το λεξιλόγιο άλλαξε, τώρα τους γκέι τους λεν Βαντζελήδες.) Και για να κλείσω το κεφάλαιο Χαραλαμπίδου, αναφέρω ότι γουστάρω την εκπομπή της γιατί ανοίγει δύσκολα ζητήματα, νεκατώνει κι αμφισβητεί, έστω κι αν έτσι όπως μιλά η εκπομπή θα έπρεπε αντί "Το Συζητάμε," να λέγεται "Το Τσιριλάμε."
Βηχ-βηχ ξανά, λες και θα βγει ο πνεύμονας περίπατο. Έφυγε κι ο Σαουθάφρικας με τα chikkia του. Μάνα μου ρε, αναγνωρίσαμε το κακό τάιμινγκ, φιλιθήκαμε και πολογιαστήκαμε. Αυτός θα έρχεται για διακοπές στο νησί της αγάπης, μπορεί να κάνουμε και λίγη αγάπη, κι εγώ σε 5-6 χρόνια μπορεί να καταφέρω να φυλάξω λεφτά για να επισκεφτώ το Γιοχάνεσμπουργκ να τρώω Boerewors. Φυσικά το πιθανότερον είναι ότι δεν θα ξαναβρεθούμε. Αλέκα Κανελλίδου πόσο δίκαιο είχες, κλαψ...
- Ως κοινωνικός και χωρκοϋρης πεθύμησα να γυρίσω να δω κόσμο και να ποθαυμάσω τριαντάρηδες. Με γοητεύουν οι συνομίληκοι, αυτοί που άρχίσαν να ωριμάζουν αλλά είναι, ακόμα, αγόρια, που έχουν καθαρό πρόσωπο αλλά και τις πρώτες αχνές ρυτίδες. Μ' αρέσουν κι αυτοί που οι κροτάφοι τους άρχισαν ν' ασπρίζουν λίγο. Ή που έχουν ψαρά μαλλιά και μάθκια γιαλλούρικα. ("Τα μάτια σου/ πράσινα νά' ναι ή μαβιά/ όνειρο και αποθυμιά/ αχ, τα μάτια σου…") Βασικά αναγνωρίζω στα ενηλικιωμένα πρόσωπα των αντρών που μ' αρέσουν την αρχή της παρακμής μας, την αρχή του θανάτου μας. Και στην φθορά του σώματος υπάρχει μόνο μια παρηγοριά: η χρήση του κάνοντας αγάπη. Oui, merci.
Στο κρεβάτι της αρρώστιας σκέφτηκα διάφορα. Για παράδειγμά, τί έκαμε ο Ξανθός Μάγος στην Ειρήνη Χαραλαμπίδου στο ζωντανό Ευχάριστο Σαββατόβραδο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια κι αυτή ένοιωσε πολύ άβολα και πήγε σε διαφήμιση; Πάντως στο δημοτικό που πήγαινα κυκλοφόρησε η φήμη ότι της έβγαλε το βρακί διά (ξανθής) μαγείας. Τον Ξανθό Μάγο πήγα και τον είδα με κάτι ψευτοσυγγενείς γιατί η μάμμα μου δεν με έπερνε. Όταν έμπηγε την μαχαίρα στο χέρι του χωρίς να ματώσει ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Καλά, ήμουν 10 χρονών, εντυπωσιαζόμουν εύκολα. Anw. Τω καιρώ εκέινω η Χαραλαμπίδου ήταν η μόνη γκόμενα στην τηλεόραση, και οι συμμαθητές μου το έπαιζαν macho και βιλλάδες. Αλλά εγώ από τότε την έκρινα μόνο για το πάτημα του κουμπιού της με το σύρμα και την παρουσίαση των τυχερών που κέρδιζαν από 20 λίρες, το βρακί της το είχα χεσμένο. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν γι' αυτό που με έλεγαν "γεναικωτό" περιπαιχτικά αλλά και matter-of-factly, ενώ γενικά ήμουν αρκετά δημοφιλής, επειδή δεν με έκοφτε το βρακί της Χαραλαμπίδου. Οι συμμαθητές μου κατάλαβαν νωρίς, κι εγώ ενώ το ένιωθα από βρέφος ότι ήμουν γκέι - χωρίς να ξέρω τη λέξη ή τί σημαίνει - κατάφερα να το θάψω για ακόμα 10 χρόνια. (Πάντως αλίμονο αν μπλέξουμε τα μπούτια μας. Δεν είναι όλοι οι γκέι θηλυπρεπείς, και δεν είναι όλοι θηλυπρεπείς γκέι. Ή επιπόλαιοι, Μικελλίδη.] Πάντως στα δημοτικά το λεξιλόγιο άλλαξε, τώρα τους γκέι τους λεν Βαντζελήδες.) Και για να κλείσω το κεφάλαιο Χαραλαμπίδου, αναφέρω ότι γουστάρω την εκπομπή της γιατί ανοίγει δύσκολα ζητήματα, νεκατώνει κι αμφισβητεί, έστω κι αν έτσι όπως μιλά η εκπομπή θα έπρεπε αντί "Το Συζητάμε," να λέγεται "Το Τσιριλάμε."
Βηχ-βηχ ξανά, λες και θα βγει ο πνεύμονας περίπατο. Έφυγε κι ο Σαουθάφρικας με τα chikkia του. Μάνα μου ρε, αναγνωρίσαμε το κακό τάιμινγκ, φιλιθήκαμε και πολογιαστήκαμε. Αυτός θα έρχεται για διακοπές στο νησί της αγάπης, μπορεί να κάνουμε και λίγη αγάπη, κι εγώ σε 5-6 χρόνια μπορεί να καταφέρω να φυλάξω λεφτά για να επισκεφτώ το Γιοχάνεσμπουργκ να τρώω Boerewors. Φυσικά το πιθανότερον είναι ότι δεν θα ξαναβρεθούμε. Αλέκα Κανελλίδου πόσο δίκαιο είχες, κλαψ...
- Ως κοινωνικός και χωρκοϋρης πεθύμησα να γυρίσω να δω κόσμο και να ποθαυμάσω τριαντάρηδες. Με γοητεύουν οι συνομίληκοι, αυτοί που άρχίσαν να ωριμάζουν αλλά είναι, ακόμα, αγόρια, που έχουν καθαρό πρόσωπο αλλά και τις πρώτες αχνές ρυτίδες. Μ' αρέσουν κι αυτοί που οι κροτάφοι τους άρχισαν ν' ασπρίζουν λίγο. Ή που έχουν ψαρά μαλλιά και μάθκια γιαλλούρικα. ("Τα μάτια σου/ πράσινα νά' ναι ή μαβιά/ όνειρο και αποθυμιά/ αχ, τα μάτια σου…") Βασικά αναγνωρίζω στα ενηλικιωμένα πρόσωπα των αντρών που μ' αρέσουν την αρχή της παρακμής μας, την αρχή του θανάτου μας. Και στην φθορά του σώματος υπάρχει μόνο μια παρηγοριά: η χρήση του κάνοντας αγάπη. Oui, merci.
20. Σεπτέβρης και Σαουθάφρικας
Μπήκε κι ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας. Τί μπήκε, σχεδόν βγήκε. Έπεσε κι η θερμοκρασία, μην τρελενόμαστε όμως, ακόμα πυρώνουμε.
Ταξίδια σε καθημερινή στον Πρωταρά, μπάνια το απόγευμα, μπιρίμπα για λίγες ώρες, μπάνιο το βράδυ, λάδι, τίτσιροι, ήσυχα, το κύμα να παφλάζει. Τα αστέρια ολόλαμπα, σαμπώς κι είσαι παιδί, πιάνεις την εφημερίδα του παπά, βγάζεις τρυπίτσες με καρφίτσα, την κρατάς μπροστά σου και κοιτάς προς την λάμπα. Ολόλαμπα.
Σεπτέμβρης και σταφύλι αμπελίσιμο, μαύρο, να το τρως με το χαλλούμι το πρωί. Ή το χαλλούμι με σύκα. Αναμονή για ππαλουζέ με καρύδια. Αναμονή για τα ρόδια τα πολλά, να τα καθαρίζεις τρία τρία και να τα τρως με το κουταλάκι και τα χέρια σου ολόμαυρα μα να μην σε κόφτει.
Και το πρώτο πραγματικό σεπτεμβριανό ηλιοβασίλεμα ψηλά στο διαμέρισμα του νέου φίλου, στο λόφο. Στο ευήλιο, ευάερο, ευρύχωρο μονάρι με δυο μπαλκόνια που βλέπει τη μισή Λευκωσία, βλέπει τον Πενταδάκτυλο, τα λίγα σύννεφα, τον ήλιο να πέφτει δίπλα, τα λίγα μωβ, τα κόκκινα. Σιγά σιγά να χάνεται κι η ευκρίνεια, να μεγαλώνει ο γκρίζος μωβ κόκκος παλιάς φωτογραφίας. Κι εγώ μαζί με το φίλο χωρίς λόγια, αιφνιδιασμένοι απ' την σκοτεινή απλότητα του Πενταδακτύλου με την kitch σημαία να χάσκει. Ο φίλος να μου πιάνει το χέρι, να χαμογελά, να μ' ευχαριστεί χωρίς λόγια για τις προηγούμενες στιγμές κουβαριασμένων ρούχων. Και μένα να με πιάνει μια διάθεση ημιχειμωνιάτικη, μια διάθεση για σόλο κιθάρας ηλεκτρικής από πλανόδιο μουσικό με φορητό amplifier στον υπόγειο της Νέας Υόρκης, για ένα μπλουζ της Κυριακής, έστω κι αν είναι Τρίτη, έστω κι αν είμαι Λευκωσία, έστω κι αν είναι η Γλυκερία δίπλα, ώσπου να γίνουνε άγγελοι να βγάλουνε φτερά. Ο φίλος αγναντεύει, χαμογελά, έχει και τα γενέθλιά του αύριο. Τί όμορφα που είναι τα αγόρια όταν είναι ξεθυμασμένα. Με τίποτε, πια, να αποδείξουν και τίποτε να αρνηθούν. Το αέρι να φυσά, να παφλάζει τα κυματιστά του τα μαλλιά, σχεδόν κρύο. Το φθινόπωρο της Κύπρου, ένα δείλι.
Παλιοπενταδάκτυλε, οπτικό εμπόδιο, παλιοσύμβολο στο μαθητικό τετράδιο δημοτικού, πάντα πρέπει να σε 'χουμε καρτζίν μας. Οι εξελίξεις πάλι τρέχουν το φθινόπωρο, η καμπή είναι και πάλι εξαιρετικά κρίσιμη, το θέμα να με κρούζει αλλά να φοβάμαι να ξαναπληγωθώ, σαν κάποιος που ερωτεύτηκε. Αφού διαβάζω στην εφημερίδα τις δηλώσεις του κάθε Ομήρου και νεκατσιώ. Βαρέθηκα τους γελοίους που κατάφεραν να επιπλεύσουν στην πολιτική κάνοντας όλα τα άλλα σκατά. "Δεν ξεχνώ" προστάζουν. "Δεν μας χέζεται, λέω 'γω;" θ’ απαντώ. Ο φίλος καταλαβαίνει ότι είμαι αλλού, με ρωτά, αλλά πού να του λέω, πού να καταλάβει, μεγάλωσε στο εξωτερικό. "Τίποτε," του λέω, "θυμήθηκα ένα τραγούδι του Jeff Buckley που πάει με τον Σεπτέμβρη." Ησυχία. "Να σου το πω;"
Ταξίδια σε καθημερινή στον Πρωταρά, μπάνια το απόγευμα, μπιρίμπα για λίγες ώρες, μπάνιο το βράδυ, λάδι, τίτσιροι, ήσυχα, το κύμα να παφλάζει. Τα αστέρια ολόλαμπα, σαμπώς κι είσαι παιδί, πιάνεις την εφημερίδα του παπά, βγάζεις τρυπίτσες με καρφίτσα, την κρατάς μπροστά σου και κοιτάς προς την λάμπα. Ολόλαμπα.
Σεπτέμβρης και σταφύλι αμπελίσιμο, μαύρο, να το τρως με το χαλλούμι το πρωί. Ή το χαλλούμι με σύκα. Αναμονή για ππαλουζέ με καρύδια. Αναμονή για τα ρόδια τα πολλά, να τα καθαρίζεις τρία τρία και να τα τρως με το κουταλάκι και τα χέρια σου ολόμαυρα μα να μην σε κόφτει.
Και το πρώτο πραγματικό σεπτεμβριανό ηλιοβασίλεμα ψηλά στο διαμέρισμα του νέου φίλου, στο λόφο. Στο ευήλιο, ευάερο, ευρύχωρο μονάρι με δυο μπαλκόνια που βλέπει τη μισή Λευκωσία, βλέπει τον Πενταδάκτυλο, τα λίγα σύννεφα, τον ήλιο να πέφτει δίπλα, τα λίγα μωβ, τα κόκκινα. Σιγά σιγά να χάνεται κι η ευκρίνεια, να μεγαλώνει ο γκρίζος μωβ κόκκος παλιάς φωτογραφίας. Κι εγώ μαζί με το φίλο χωρίς λόγια, αιφνιδιασμένοι απ' την σκοτεινή απλότητα του Πενταδακτύλου με την kitch σημαία να χάσκει. Ο φίλος να μου πιάνει το χέρι, να χαμογελά, να μ' ευχαριστεί χωρίς λόγια για τις προηγούμενες στιγμές κουβαριασμένων ρούχων. Και μένα να με πιάνει μια διάθεση ημιχειμωνιάτικη, μια διάθεση για σόλο κιθάρας ηλεκτρικής από πλανόδιο μουσικό με φορητό amplifier στον υπόγειο της Νέας Υόρκης, για ένα μπλουζ της Κυριακής, έστω κι αν είναι Τρίτη, έστω κι αν είμαι Λευκωσία, έστω κι αν είναι η Γλυκερία δίπλα, ώσπου να γίνουνε άγγελοι να βγάλουνε φτερά. Ο φίλος αγναντεύει, χαμογελά, έχει και τα γενέθλιά του αύριο. Τί όμορφα που είναι τα αγόρια όταν είναι ξεθυμασμένα. Με τίποτε, πια, να αποδείξουν και τίποτε να αρνηθούν. Το αέρι να φυσά, να παφλάζει τα κυματιστά του τα μαλλιά, σχεδόν κρύο. Το φθινόπωρο της Κύπρου, ένα δείλι.
Παλιοπενταδάκτυλε, οπτικό εμπόδιο, παλιοσύμβολο στο μαθητικό τετράδιο δημοτικού, πάντα πρέπει να σε 'χουμε καρτζίν μας. Οι εξελίξεις πάλι τρέχουν το φθινόπωρο, η καμπή είναι και πάλι εξαιρετικά κρίσιμη, το θέμα να με κρούζει αλλά να φοβάμαι να ξαναπληγωθώ, σαν κάποιος που ερωτεύτηκε. Αφού διαβάζω στην εφημερίδα τις δηλώσεις του κάθε Ομήρου και νεκατσιώ. Βαρέθηκα τους γελοίους που κατάφεραν να επιπλεύσουν στην πολιτική κάνοντας όλα τα άλλα σκατά. "Δεν ξεχνώ" προστάζουν. "Δεν μας χέζεται, λέω 'γω;" θ’ απαντώ. Ο φίλος καταλαβαίνει ότι είμαι αλλού, με ρωτά, αλλά πού να του λέω, πού να καταλάβει, μεγάλωσε στο εξωτερικό. "Τίποτε," του λέω, "θυμήθηκα ένα τραγούδι του Jeff Buckley που πάει με τον Σεπτέμβρη." Ησυχία. "Να σου το πω;"
13. Ψήφισμα
Ο Τοιούτος:
Α. Επαναβεβαιώνοντας ότι εν γκέι, ότι ξέρει το, δέχετε το, εν εντάξει τζιαι κοντεύκει το στόχο του κάθε γκέι ή λοάδ* ατόμου (ελπίζει), δηλαδή την περηφάνεια, αν τζιαι ο στόχος μάλλον θα έπρεπε να ήταν να γινόταν το θέμα της σεξουαλικότητας τζιαι του κοινωνικού φύλου τόσο καθημερινό που να μην τον έκοφτεν,
Β. Σημειώνοντας ότι αν τζιαι κοινωνικός, μορφωμένος τζιαι good looking είναι μόνος του τις νύχτες του καλοτζαιρκού, τζιαι ουσιαστικά χωρίς εμφανή τζι αναγνωρίσημη κοινότητα για στήριξη τζιαι χάι χούι,
Γ. Αναγνωρίζοντας ότι ζει στην πιο αλλοφοβική χώρα της Ε.Ε., ότι δεν τον κανεί μόνον η επιβίωση, αλλά θέλει να περνά τζιαι καλά, τζιαι επίσης ότι το “κρύψε να περάσουμε” δεν το ανέχετε άλλον,
Δ. Υπενθυμίζοντας ότι φίλοι του εφάαν ξύλο τζιαι ξιτιμασιές επειδή εν γκέι, τζι επίσης ότι άλλοι (πρώην) φίλοι του εφουμίζουνταν πώς εδέραν τον “πούshτη” της γειτονιάς,
Ε. Σιαιρετόντας την πρόοδο που γίνεται τελευταία τουλάχιστον σε ότι αφορά τη συζήτηση των δικαιωμάτων τζιαι υποχρεώσεων των λοάδ ατόμων (ο Τοιούτος έσιει χρόνια που σαλαβατά, ήταν γκέι πριν γίνει της μόδας), αλλά επίσης
ΣΤ. Κατανοώντας ότι η συζήτηση πρέπει να επεκταθεί σε πιό βασικά ζητήματα σεβασμού, αξιοπρέπειας τζιαι αποδοχής, τζι όι μόνον στα νομικά ή πολιτειακά,
1. Συνεχίζει ακάθεκτως τον καθημερινόν αγώνα στη ζούγκλα του ίντερνετ για εξεύρεση χαρτωμένου, έστω τζιαι προσωρινού, σε σημείο που σκέφτετε να ξαναβάλει φωτογραφία προσώπου στη σελίδα του (παρόλον που τωρά που έσιει φωτογραφία του κορμιού του του θεϊκού επικοινωνούν παραπάνω λεβέντες μαζί του),
2. Συνεχίζει τις αγκωνιές για να “κάμει τόπο”, έστω τζιαι για τα μιτσία που οι άλλοι ούτε που τα σκέφτουνται, πχ, να βαστά σιερκές, έστω τζι αν λαλούσιν “ίντα μαλάκας/σιύλλα/προκλητικός ένει”,
3. Προτρέπει ούλλον τον δημοκρατικό τζιαι προοδευτικά σκεφτόμενο κόσμο, ετεροφυλόφιλο ή όι, να βοηθήσουν τους λοάδ τζιαι να τους κάμουν τζιαι τούτους λλίον τόπον μεσ’ τα σκατά που κολυμπούμεν ούλλοι,
4. Ζητά που τους φίλους του μη- πούshτηες, μη- queer, μη-λοάδ, να εξαλείψουν τη χρήση του όρου πούshτης** (ή άλλου απαξιωτικού όρου που διαιωνίζει στερεότυπα), γι αστείο, ή επειδή “έτσι εν η έκφραση” ή επειδή “έτσι λαλούν ούλλοι”, τζιαι να κατανοούν γιατί τον πιάνει η πελλάρα άμαν ακούει τες ξιτιμασιές τζιαι μετά τις δικαιολογίες,
5. Καλεί την κοινότητα των λοάδ ατόμων να φκεί που την αφάνεια, τα ερμάρκα τζιαι τις αρμαρόλλες, να πει την φαρματζερήν αλήθκειαν (γιατί ένα μερτικόν του φταιξίματος για την υποκρισίαν έχουμεν το), ματζελιόν τζι όποιον πάρει ο χάρος, “σ’ όποιον αρέσουμε” που λαλεί τζι η πασιά, άσε που τούτον θα βοηθήσει να δημιουργηθεί τζι η κοινότητα που της έσιει τόσον καμόν ο Τοιούτος,
6. Καλεί τα λοάδ άτομα να εντάξουν τζιαι τους ετεροφυλόφιλους στον αγώνα τούτον που τους αφορά άμεσα, όι μόνον επειδή ο αρφός τους, η μάνα τους ή η καττινιέρισά τους μπορεί να είναι λοάδ άτομα, αλλά επειδή τούντην ερωτική καταπίεση του “τί θα πεί ο κόσμος” νιώθουν την τζι οι ίδιοι, είναι σίουρος,
τζιαι 7., εκφράζει την υποστήριξή του προς την μκο Αccept.
Αυτά.
ΥΓ: Κατ’ οίκων εργασία: http://www.acceptcy.org" www.acceptcy.org
*λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί, διαφυλικοί
**ο Τοιούτος δικαιούται, επειδή ένει!
Α. Επαναβεβαιώνοντας ότι εν γκέι, ότι ξέρει το, δέχετε το, εν εντάξει τζιαι κοντεύκει το στόχο του κάθε γκέι ή λοάδ* ατόμου (ελπίζει), δηλαδή την περηφάνεια, αν τζιαι ο στόχος μάλλον θα έπρεπε να ήταν να γινόταν το θέμα της σεξουαλικότητας τζιαι του κοινωνικού φύλου τόσο καθημερινό που να μην τον έκοφτεν,
Β. Σημειώνοντας ότι αν τζιαι κοινωνικός, μορφωμένος τζιαι good looking είναι μόνος του τις νύχτες του καλοτζαιρκού, τζιαι ουσιαστικά χωρίς εμφανή τζι αναγνωρίσημη κοινότητα για στήριξη τζιαι χάι χούι,
Γ. Αναγνωρίζοντας ότι ζει στην πιο αλλοφοβική χώρα της Ε.Ε., ότι δεν τον κανεί μόνον η επιβίωση, αλλά θέλει να περνά τζιαι καλά, τζιαι επίσης ότι το “κρύψε να περάσουμε” δεν το ανέχετε άλλον,
Δ. Υπενθυμίζοντας ότι φίλοι του εφάαν ξύλο τζιαι ξιτιμασιές επειδή εν γκέι, τζι επίσης ότι άλλοι (πρώην) φίλοι του εφουμίζουνταν πώς εδέραν τον “πούshτη” της γειτονιάς,
Ε. Σιαιρετόντας την πρόοδο που γίνεται τελευταία τουλάχιστον σε ότι αφορά τη συζήτηση των δικαιωμάτων τζιαι υποχρεώσεων των λοάδ ατόμων (ο Τοιούτος έσιει χρόνια που σαλαβατά, ήταν γκέι πριν γίνει της μόδας), αλλά επίσης
ΣΤ. Κατανοώντας ότι η συζήτηση πρέπει να επεκταθεί σε πιό βασικά ζητήματα σεβασμού, αξιοπρέπειας τζιαι αποδοχής, τζι όι μόνον στα νομικά ή πολιτειακά,
1. Συνεχίζει ακάθεκτως τον καθημερινόν αγώνα στη ζούγκλα του ίντερνετ για εξεύρεση χαρτωμένου, έστω τζιαι προσωρινού, σε σημείο που σκέφτετε να ξαναβάλει φωτογραφία προσώπου στη σελίδα του (παρόλον που τωρά που έσιει φωτογραφία του κορμιού του του θεϊκού επικοινωνούν παραπάνω λεβέντες μαζί του),
2. Συνεχίζει τις αγκωνιές για να “κάμει τόπο”, έστω τζιαι για τα μιτσία που οι άλλοι ούτε που τα σκέφτουνται, πχ, να βαστά σιερκές, έστω τζι αν λαλούσιν “ίντα μαλάκας/σιύλλα/προκλητικός ένει”,
3. Προτρέπει ούλλον τον δημοκρατικό τζιαι προοδευτικά σκεφτόμενο κόσμο, ετεροφυλόφιλο ή όι, να βοηθήσουν τους λοάδ τζιαι να τους κάμουν τζιαι τούτους λλίον τόπον μεσ’ τα σκατά που κολυμπούμεν ούλλοι,
4. Ζητά που τους φίλους του μη- πούshτηες, μη- queer, μη-λοάδ, να εξαλείψουν τη χρήση του όρου πούshτης** (ή άλλου απαξιωτικού όρου που διαιωνίζει στερεότυπα), γι αστείο, ή επειδή “έτσι εν η έκφραση” ή επειδή “έτσι λαλούν ούλλοι”, τζιαι να κατανοούν γιατί τον πιάνει η πελλάρα άμαν ακούει τες ξιτιμασιές τζιαι μετά τις δικαιολογίες,
5. Καλεί την κοινότητα των λοάδ ατόμων να φκεί που την αφάνεια, τα ερμάρκα τζιαι τις αρμαρόλλες, να πει την φαρματζερήν αλήθκειαν (γιατί ένα μερτικόν του φταιξίματος για την υποκρισίαν έχουμεν το), ματζελιόν τζι όποιον πάρει ο χάρος, “σ’ όποιον αρέσουμε” που λαλεί τζι η πασιά, άσε που τούτον θα βοηθήσει να δημιουργηθεί τζι η κοινότητα που της έσιει τόσον καμόν ο Τοιούτος,
6. Καλεί τα λοάδ άτομα να εντάξουν τζιαι τους ετεροφυλόφιλους στον αγώνα τούτον που τους αφορά άμεσα, όι μόνον επειδή ο αρφός τους, η μάνα τους ή η καττινιέρισά τους μπορεί να είναι λοάδ άτομα, αλλά επειδή τούντην ερωτική καταπίεση του “τί θα πεί ο κόσμος” νιώθουν την τζι οι ίδιοι, είναι σίουρος,
τζιαι 7., εκφράζει την υποστήριξή του προς την μκο Αccept.
Αυτά.
ΥΓ: Κατ’ οίκων εργασία: http://www.acceptcy.org" www.acceptcy.org
*λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί, διαφυλικοί
**ο Τοιούτος δικαιούται, επειδή ένει!
4. Μανιφέστο
Γράφω για τον έρωτα μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου επειδή είναι ο μόνος έρωτας που ξέρω, κι ο μόνος που μ’ ενδιαφέρει. Με ρώτησε ένας γνωστός, “καλά, αφού δεν πήγες με γυναίκα πώς ξέρεις ότι είσαι γκέι;” “Κι εσύ”, του λέω, “αφού δεν πήγες με άντρα, πως ξέρεις ότι είσαι στρέιτ;”
Εμένα δεν με ενδιέφερε να βάλω τον εαυτό μου σε οποιαδήποτε “κατηγορία.” Αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου για ταξινόμηση κι ομοιομορφία των πάντων (για να μειώσει, μίshιμου, τις ανασφάλειες στο χάος του κόσμου που ζει) είναι μάταια. Αλλά έπρεπε να διαλέξω ταμπέλα μεταξύ των προσφερομένων επιλογών, αν μη τη άλλο για διασφάλιση δικαιωμάτων στην “Κοινωνία των Πολιτών.” Και διάλεξα τον όρο ‘γκέι’, όχι επειδή κοιμάμαι με άτομα του ίδιου φύλου, αλλά επειδή η κύρια μου ερωτική φαντασίωση είναι με άτομα του ίδιου φύλου. Σημασία δεν έχει η πράξη, αλλά η φαντασίωση. Ακούς, φίλε παντρεμένε που νομίζεις ότι είσαι στρέιτ επειδή έκανες οικογένεια, ενώ στα όνειρα σου είσαι χανουμάκι σε χαρέμι; Και κρίμα, δηλαδή, που βασανίζεσαι κι εσύ κι η οικογένεια σου.
Το ότι επιλέγω να μην απέχω από τον έρωτα σημαίνει ότι δεν κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο. Ίσως να ‘χει δίκαιο ο Βαλιανάτος(;) που λέει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για τους ανθρώπους, κι όχι για τις στρουθοκάμηλους. Κι αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να γίνω ξαφνικά εκπρόσωπος της κοινότητας των γκέι στην Κύπρο, θα υπέγραφα με το όνομα μου, κι όχι με nom de plume. Εξ’ άλλου αν με ξέρεις προσωπικά, σίγουρα ξέρεις ότι είμαι γκέι γιατί με ρώτησες και σου το είπα. Κι αν επιλέγω να είσαι φίλος μου, τότε σίγουρα ο σεξουαλικός προσανατολισμός και το κοινωνικό φύλο δεν είναι κριτήρια φιλίας για σένα. Κι ούτ’ εγώ ζητώ πιστοποιητικό Ομοφυλοφιλίας από τον μουχτάρη για να σε κάνω παρέα, δεν με κόφτει πώς πηδάς ποιόν. Μετά όμως θα σε ρωτήσω για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, να ‘σαι σίγουρος.
Γράφω για το το σεξ κι επειδή είμαι άντρας κι ο κοινωνικός μου ρόλος προνοεί να σκέφτομαι συνέχεια το σεξ. Είναι και μια πράξη πολιτική, ίσως πιο πολιτική από την ανάλυση δηλώσεων πολιτικών και εκπροσώπων (άσε που άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα). Μιλώντας για τον ομοφυλόφιλο έρωτα, τον βγάζω από το σκοτεινό ντουλάπι και τον απομυθοποιώ για να ξεκινήσει μια συζήτηση και για να καταλάβουμε ότι ο έρωτας (και η ερωτική πράξη) δεν είναι και τόσο διαφορετικός, είτε είναι στρέιτ είτε γκέι.
Πάντως, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί, οι transsexual, οι transgender, οι παρενδυτικοί και οι λοιποί που ζουν και κάνουν έρωτα στο υπογάστριο της συλλογικής συνείδησης, που έχουν “άτυπες” σχέσεις, που είναι ευγενικοί και ξέρουν να χορεύουν και να ντύνονται (αν είναι άντρες) ή πιάνει το σιέριν τους (αν είναι γυναίκες), τούτοι οι τοιούτοι δηλαδή, οργανώνονται. Και επιτέλους μιλούν και διεκδικούν, με ταμπέλα ή χωρίς, για λίγο χώρο ελεύθερο δικό τους. Καιρός ήταν. Μαζί τους…
ΥΓ: Τελικά μου βγήκε μανιφέστο ενώ θα έγραφα για την Μπουβουάρ. Αλλά φαίνεται ότι το δίλημμα για μονογαμική σχέση ή όχι δεν θα υφίσταται για πολύ, αφού κι η σχέση μου δεν φαίνεται να υφίσταται για πολύ. Δάκρυ στο μαξιλάρι μου…
Εμένα δεν με ενδιέφερε να βάλω τον εαυτό μου σε οποιαδήποτε “κατηγορία.” Αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου για ταξινόμηση κι ομοιομορφία των πάντων (για να μειώσει, μίshιμου, τις ανασφάλειες στο χάος του κόσμου που ζει) είναι μάταια. Αλλά έπρεπε να διαλέξω ταμπέλα μεταξύ των προσφερομένων επιλογών, αν μη τη άλλο για διασφάλιση δικαιωμάτων στην “Κοινωνία των Πολιτών.” Και διάλεξα τον όρο ‘γκέι’, όχι επειδή κοιμάμαι με άτομα του ίδιου φύλου, αλλά επειδή η κύρια μου ερωτική φαντασίωση είναι με άτομα του ίδιου φύλου. Σημασία δεν έχει η πράξη, αλλά η φαντασίωση. Ακούς, φίλε παντρεμένε που νομίζεις ότι είσαι στρέιτ επειδή έκανες οικογένεια, ενώ στα όνειρα σου είσαι χανουμάκι σε χαρέμι; Και κρίμα, δηλαδή, που βασανίζεσαι κι εσύ κι η οικογένεια σου.
Το ότι επιλέγω να μην απέχω από τον έρωτα σημαίνει ότι δεν κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο. Ίσως να ‘χει δίκαιο ο Βαλιανάτος(;) που λέει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για τους ανθρώπους, κι όχι για τις στρουθοκάμηλους. Κι αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να γίνω ξαφνικά εκπρόσωπος της κοινότητας των γκέι στην Κύπρο, θα υπέγραφα με το όνομα μου, κι όχι με nom de plume. Εξ’ άλλου αν με ξέρεις προσωπικά, σίγουρα ξέρεις ότι είμαι γκέι γιατί με ρώτησες και σου το είπα. Κι αν επιλέγω να είσαι φίλος μου, τότε σίγουρα ο σεξουαλικός προσανατολισμός και το κοινωνικό φύλο δεν είναι κριτήρια φιλίας για σένα. Κι ούτ’ εγώ ζητώ πιστοποιητικό Ομοφυλοφιλίας από τον μουχτάρη για να σε κάνω παρέα, δεν με κόφτει πώς πηδάς ποιόν. Μετά όμως θα σε ρωτήσω για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, να ‘σαι σίγουρος.
Γράφω για το το σεξ κι επειδή είμαι άντρας κι ο κοινωνικός μου ρόλος προνοεί να σκέφτομαι συνέχεια το σεξ. Είναι και μια πράξη πολιτική, ίσως πιο πολιτική από την ανάλυση δηλώσεων πολιτικών και εκπροσώπων (άσε που άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα). Μιλώντας για τον ομοφυλόφιλο έρωτα, τον βγάζω από το σκοτεινό ντουλάπι και τον απομυθοποιώ για να ξεκινήσει μια συζήτηση και για να καταλάβουμε ότι ο έρωτας (και η ερωτική πράξη) δεν είναι και τόσο διαφορετικός, είτε είναι στρέιτ είτε γκέι.
Πάντως, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί, οι transsexual, οι transgender, οι παρενδυτικοί και οι λοιποί που ζουν και κάνουν έρωτα στο υπογάστριο της συλλογικής συνείδησης, που έχουν “άτυπες” σχέσεις, που είναι ευγενικοί και ξέρουν να χορεύουν και να ντύνονται (αν είναι άντρες) ή πιάνει το σιέριν τους (αν είναι γυναίκες), τούτοι οι τοιούτοι δηλαδή, οργανώνονται. Και επιτέλους μιλούν και διεκδικούν, με ταμπέλα ή χωρίς, για λίγο χώρο ελεύθερο δικό τους. Καιρός ήταν. Μαζί τους…
ΥΓ: Τελικά μου βγήκε μανιφέστο ενώ θα έγραφα για την Μπουβουάρ. Αλλά φαίνεται ότι το δίλημμα για μονογαμική σχέση ή όχι δεν θα υφίσταται για πολύ, αφού κι η σχέση μου δεν φαίνεται να υφίσταται για πολύ. Δάκρυ στο μαξιλάρι μου…
Friday, October 15, 2010
1. Το πρώτο Υπογάστριο - 11/4/2010
Πρώτα μαλλώσαμε γιατί κρατούσα το τηλεκοντρόλ και δεν έμενα σε ένα κανάλι για παραπάνω από 30 δευτερόλεπτα. «Μα καταλαβαίνεις; Χάνω τα άλλα», εξηγώ.
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
Subscribe to:
Posts (Atom)