23. Το βρατζίν της Ειρήνης Χαραλαμπίδου - 17/10/2010

Βηχ-βηχ. Αρρώστησα, την έβγαλα στο κρεβάτι, αλλά τωρά καλά, σχετικά. Να μπορέσω μόνο να πάω να τρέξω γιατί χαλάρωσα, προηγήθηκαν και κάτι ξένοι, τραπεζώματα, κάτι dinner dates, εκάμαμεν κωλογύρησην.
Στο κρεβάτι της αρρώστιας σκέφτηκα διάφορα. Για παράδειγμά, τί έκαμε ο Ξανθός Μάγος στην Ειρήνη Χαραλαμπίδου στο ζωντανό Ευχάριστο Σαββατόβραδο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια κι αυτή ένοιωσε πολύ άβολα και πήγε σε διαφήμιση; Πάντως στο δημοτικό που πήγαινα κυκλοφόρησε η φήμη ότι της έβγαλε το βρακί διά (ξανθής) μαγείας. Τον Ξανθό Μάγο πήγα και τον είδα με κάτι ψευτοσυγγενείς γιατί η μάμμα μου δεν με έπερνε. Όταν έμπηγε την μαχαίρα στο χέρι του χωρίς να ματώσει ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Καλά, ήμουν 10 χρονών, εντυπωσιαζόμουν εύκολα. Anw. Τω καιρώ εκέινω η Χαραλαμπίδου ήταν η μόνη γκόμενα στην τηλεόραση, και οι συμμαθητές μου το έπαιζαν macho και βιλλάδες. Αλλά εγώ από τότε την έκρινα μόνο για το πάτημα του κουμπιού της με το σύρμα και την παρουσίαση των τυχερών που κέρδιζαν από 20 λίρες, το βρακί της το είχα χεσμένο. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν γι' αυτό που με έλεγαν "γεναικωτό" περιπαιχτικά αλλά και matter-of-factly, ενώ γενικά ήμουν αρκετά δημοφιλής, επειδή δεν με έκοφτε το βρακί της Χαραλαμπίδου. Οι συμμαθητές μου κατάλαβαν νωρίς, κι εγώ ενώ το ένιωθα από βρέφος ότι ήμουν γκέι - χωρίς να ξέρω τη λέξη ή τί σημαίνει - κατάφερα να το θάψω για ακόμα 10 χρόνια. (Πάντως αλίμονο αν μπλέξουμε τα μπούτια μας. Δεν είναι όλοι οι γκέι θηλυπρεπείς, και δεν είναι όλοι θηλυπρεπείς γκέι. Ή επιπόλαιοι, Μικελλίδη.] Πάντως στα δημοτικά το λεξιλόγιο άλλαξε, τώρα τους γκέι τους λεν Βαντζελήδες.) Και για να κλείσω το κεφάλαιο Χαραλαμπίδου, αναφέρω ότι γουστάρω την εκπομπή της γιατί ανοίγει δύσκολα ζητήματα, νεκατώνει κι αμφισβητεί, έστω κι αν έτσι όπως μιλά η εκπομπή θα έπρεπε αντί "Το Συζητάμε," να λέγεται "Το Τσιριλάμε."

Βηχ-βηχ ξανά, λες και θα βγει ο πνεύμονας περίπατο. Έφυγε κι ο Σαουθάφρικας με τα chikkia του. Μάνα μου ρε, αναγνωρίσαμε το κακό τάιμινγκ, φιλιθήκαμε και πολογιαστήκαμε. Αυτός θα έρχεται για διακοπές στο νησί της αγάπης, μπορεί να κάνουμε και λίγη αγάπη, κι εγώ σε 5-6 χρόνια μπορεί να καταφέρω να φυλάξω λεφτά για να επισκεφτώ το Γιοχάνεσμπουργκ να τρώω Boerewors. Φυσικά το πιθανότερον είναι ότι δεν θα ξαναβρεθούμε. Αλέκα Κανελλίδου πόσο δίκαιο είχες, κλαψ...

- Ως κοινωνικός και χωρκοϋρης πεθύμησα να γυρίσω να δω κόσμο και να ποθαυμάσω τριαντάρηδες. Με γοητεύουν οι συνομίληκοι, αυτοί που άρχίσαν να ωριμάζουν αλλά είναι, ακόμα, αγόρια, που έχουν καθαρό πρόσωπο αλλά και τις πρώτες αχνές ρυτίδες. Μ' αρέσουν κι αυτοί που οι κροτάφοι τους άρχισαν ν' ασπρίζουν λίγο. Ή που έχουν ψαρά μαλλιά και μάθκια γιαλλούρικα. ("Τα μάτια σου/ πράσινα νά' ναι ή μαβιά/ όνειρο και αποθυμιά/ αχ, τα μάτια σου…") Βασικά αναγνωρίζω στα ενηλικιωμένα πρόσωπα των αντρών που μ' αρέσουν την αρχή της παρακμής μας, την αρχή του θανάτου μας. Και στην φθορά του σώματος υπάρχει μόνο μια παρηγοριά: η χρήση του κάνοντας αγάπη. Oui, merci.

22. Μονογαμία, πάλε, και γεναικωτοί

Αρκέψαμεν… Με το που νιώθω λλίον άνετα με έναν σύντροφο πιάννει με η λλιοψυσιά και δυσπυρκώ. Θέλω αέρα, θέλω χρόνο, δεν ξέρω τί θέλω μαζί του, θέλω ανοιχτή σχέση. Πολυγαμική αλλά εξηγημένη. Πριν να κάνω σχέσεις νόμιζα ότι η απάτη, το τσαλαβούττημα, το ξενογαμείν, είναι δύσκολο, ότι πρέπει να προσπαθήσεις πολύ, ότι πρέπει να είσαι πολλά μαλάκας να το κάμνεις. Τελικά μάλλον είμαι πολλά μαλάκας γιατί ανακαλύπτω ότι υπάρχει μια φυσική ροπή των πραγμάτων προς τον δεσμό έξω από τον δεσμό, ένα πράμα όπως την βαρύτητα σχεδόν. Τίς πταίει, και τί να σημαίνει άραγε; Τόσα λεφτά σε ψυχολόγους και στην κυρία Γιαννούλλα που λαλεί τον καφέν και ξιμμαθκιάζει, και ακόμα έχουμε τα ίδια ερωτήματα. Αβυσσαλέα η ψυχή του ανθρώπου.

Σκέφτομαι τί να του πω, εάν θα του πω, του φίλου του καινούργιου που το Σαουθάφρικα που θέλει τον άντρα να "eshei villo and two chikkia," όπως μου έγραψε μια μέρα. Κι ενώ είναι νωρίς, κι αυτός σε λίγο επιστρέφει στο Joburg, εγώ αναλογίζομαι την "ανοιχτή σχέση" και αυτός μου γράφει ποιήματα και μου τα στέλνει με email. (Κόμα εν τον είδαμεν τζιαι Γιάννην τον εφκάλαμεν. Κι οι δύο.)

Για παν ενδεχόμενο ετοιμάζω talking points για την "ανοιχτή" σχέση, την πολυγαμία και τις προϋυποθέσεις:
1. πάντα, μα πάντα, με προφυλακτικό.
2. αν κάποια στιγμή αλλάξει οτιδήποτε μεταξύ μας, περνάμε καλύτερα με τον άλλο και νιώθουμε ότι αυτό που ονομάζουμε σχέση πάει για διάλυση, το λέμε αμέσως και δεν αφήνουμε να εξελιχθεί σ’ένα ντε φάκτο κεράτωμα. Θα ήταν παμπέσικο (για να μην πω "πούστικο", γιατί μετά θα μου γράψετε πάλι και θα μου πείτε γιατί να τη χρησιμοποιώ εγώ την έκφραση και να μην αφήνω τους άλλους. Επειδή, όμως, εγώ είμαι πούστης συνηδειτοποιημένος, αυτό που κάποιοι έχουν για βρισιά εγώ το επανακτώ και τον κάνω δικό μου όρο ενδυνάμωσης. Πας μη-πούστης ας το αφήσει καλύτερα, αφού οι καιροί είναι δύσκολοι για αυτούς με μη-συμβατική σεξουαλικότητα ή ταυτότητα κοινωνικού φύλου). Πού ήμουν;
3. δεν επενδύουμε συναισθηματικά στα sexdates. Ούτε γλυκόλογα, έστω και ψεύτικα γιατί μετά γίνονται φτηνά και τα μεταξύ μας (έστω κι αν φκάλλω τσούννες αν ακούσω τίποτε ‘ρομαντικό’).
4. ποτέ, μα ποτέ, δεν μιλούμε μεταξύ μας για τα sexdates, με ποιόν ή ποιούς, πόσες φορές, ποιές στάσεις και πόση την έχουν. Ποτέ όμως.

Σηκώνει σκέψη το θέμα. Μούμπλε - μούμπλε.

Εν τω μεταξύ, "Οι Γεναικωτοί Κύπριοι;" (Πολίτης, 26/9/2010). What the fuck Μικελλίδη μου, what the fuck?! Στο κείμενο δεν μιλάς καθόλου για γεναικωτούς, αλλά για πολλούς μαλακισμένους, άρα χρησιμοποιείς τον όρο "γεναικωτοί" σαν να ήθελες να πεις "μαλθακοί και μαλακισμένοι." Thanks. Τουλάχιστον γράψε για τις μαλακίες των γεναικωτών. Αλόγιστη χρήση και συνέχιση στερεότυπου.Τουλάχιστον κάποιος κριτικά σκεφτόμενος σαν κι εσένα μπορεί να αναλογιστεί το κίνδυνο (περαιτέρω) δαιμονοποίησης, κακοποίησης και περιγέλου των "γεναικωτών", μιας ευάλωτης, ορατής ομάδας. Τέττε, Μικελλίδη. Αχχά.