Βηχ-βηχ. Αρρώστησα, την έβγαλα στο κρεβάτι, αλλά τωρά καλά, σχετικά. Να μπορέσω μόνο να πάω να τρέξω γιατί χαλάρωσα, προηγήθηκαν και κάτι ξένοι, τραπεζώματα, κάτι dinner dates, εκάμαμεν κωλογύρησην.
Στο κρεβάτι της αρρώστιας σκέφτηκα διάφορα. Για παράδειγμά, τί έκαμε ο Ξανθός Μάγος στην Ειρήνη Χαραλαμπίδου στο ζωντανό Ευχάριστο Σαββατόβραδο πριν καμιά εικοσαριά χρόνια κι αυτή ένοιωσε πολύ άβολα και πήγε σε διαφήμιση; Πάντως στο δημοτικό που πήγαινα κυκλοφόρησε η φήμη ότι της έβγαλε το βρακί διά (ξανθής) μαγείας. Τον Ξανθό Μάγο πήγα και τον είδα με κάτι ψευτοσυγγενείς γιατί η μάμμα μου δεν με έπερνε. Όταν έμπηγε την μαχαίρα στο χέρι του χωρίς να ματώσει ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα. Καλά, ήμουν 10 χρονών, εντυπωσιαζόμουν εύκολα. Anw. Τω καιρώ εκέινω η Χαραλαμπίδου ήταν η μόνη γκόμενα στην τηλεόραση, και οι συμμαθητές μου το έπαιζαν macho και βιλλάδες. Αλλά εγώ από τότε την έκρινα μόνο για το πάτημα του κουμπιού της με το σύρμα και την παρουσίαση των τυχερών που κέρδιζαν από 20 λίρες, το βρακί της το είχα χεσμένο. Τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν γι' αυτό που με έλεγαν "γεναικωτό" περιπαιχτικά αλλά και matter-of-factly, ενώ γενικά ήμουν αρκετά δημοφιλής, επειδή δεν με έκοφτε το βρακί της Χαραλαμπίδου. Οι συμμαθητές μου κατάλαβαν νωρίς, κι εγώ ενώ το ένιωθα από βρέφος ότι ήμουν γκέι - χωρίς να ξέρω τη λέξη ή τί σημαίνει - κατάφερα να το θάψω για ακόμα 10 χρόνια. (Πάντως αλίμονο αν μπλέξουμε τα μπούτια μας. Δεν είναι όλοι οι γκέι θηλυπρεπείς, και δεν είναι όλοι θηλυπρεπείς γκέι. Ή επιπόλαιοι, Μικελλίδη.] Πάντως στα δημοτικά το λεξιλόγιο άλλαξε, τώρα τους γκέι τους λεν Βαντζελήδες.) Και για να κλείσω το κεφάλαιο Χαραλαμπίδου, αναφέρω ότι γουστάρω την εκπομπή της γιατί ανοίγει δύσκολα ζητήματα, νεκατώνει κι αμφισβητεί, έστω κι αν έτσι όπως μιλά η εκπομπή θα έπρεπε αντί "Το Συζητάμε," να λέγεται "Το Τσιριλάμε."
Βηχ-βηχ ξανά, λες και θα βγει ο πνεύμονας περίπατο. Έφυγε κι ο Σαουθάφρικας με τα chikkia του. Μάνα μου ρε, αναγνωρίσαμε το κακό τάιμινγκ, φιλιθήκαμε και πολογιαστήκαμε. Αυτός θα έρχεται για διακοπές στο νησί της αγάπης, μπορεί να κάνουμε και λίγη αγάπη, κι εγώ σε 5-6 χρόνια μπορεί να καταφέρω να φυλάξω λεφτά για να επισκεφτώ το Γιοχάνεσμπουργκ να τρώω Boerewors. Φυσικά το πιθανότερον είναι ότι δεν θα ξαναβρεθούμε. Αλέκα Κανελλίδου πόσο δίκαιο είχες, κλαψ...
- Ως κοινωνικός και χωρκοϋρης πεθύμησα να γυρίσω να δω κόσμο και να ποθαυμάσω τριαντάρηδες. Με γοητεύουν οι συνομίληκοι, αυτοί που άρχίσαν να ωριμάζουν αλλά είναι, ακόμα, αγόρια, που έχουν καθαρό πρόσωπο αλλά και τις πρώτες αχνές ρυτίδες. Μ' αρέσουν κι αυτοί που οι κροτάφοι τους άρχισαν ν' ασπρίζουν λίγο. Ή που έχουν ψαρά μαλλιά και μάθκια γιαλλούρικα. ("Τα μάτια σου/ πράσινα νά' ναι ή μαβιά/ όνειρο και αποθυμιά/ αχ, τα μάτια σου…") Βασικά αναγνωρίζω στα ενηλικιωμένα πρόσωπα των αντρών που μ' αρέσουν την αρχή της παρακμής μας, την αρχή του θανάτου μας. Και στην φθορά του σώματος υπάρχει μόνο μια παρηγοριά: η χρήση του κάνοντας αγάπη. Oui, merci.
Showing posts with label σεξ. Show all posts
Showing posts with label σεξ. Show all posts
Monday, October 18, 2010
21. Γειτονιά κι ο νέος φίλος
Λοιπόν. Κείμενο περιπατητικό (σίγουρα όχι του φιλοσοφικού είδους).
Είμαι με το σώβρακο και το lap top στο κρεβάτι μου, όπως συνήθως. Διερωτούμε αν αυτό χρωματίζει αυτά που γράφω, η νωχελική μου στάση στο κρεβάτι της χαράς, αν με προδιαθέτει προς το ερωτικότερον. Όταν αγοράσω και καρέκλες θα δω αν υπάρχει διαφορά.
Οι διπλανοί είναι σε γερή φόρμα. Διεξάγουν τον καθημερινό τους καυγά οικογενειακώς, μάνα και ενήλικα παιδιά εναντίον αλκοολικού πατέρα. Όσο δεν δέρνονται πάλι καλά, αλλά ακούω απίστευτες βρισιές. Τα 6χρονα της γειτονιάς έχουν ήδη πάει για ύπνο αφού έτρεξαν, έπαιξαν, μάλλωσαν και μετά έφαγαν ξύλο από τους γονείς τους, μ' αυτή τη σειρά. Η γιαγιά από απέναντι δεν αμέλησε να καπνίσει την γειτονιά με το καπνιστήρι κατά το σούρουπο, ενώ ερχόταν πίσω ένας μιτσής με μιαν πελλομοτόρα και μας κούφανε. Τον είδα τις προάλλες στην πεζίνα. Για κανένα δεκάλεπτο έβαζε κι έβγαζε αέρα απ' τα λάστιχα της κόκκινης πελλομοτόρας, μετά κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι για να φτιάξει το μαλλί, έβαλε το σταυρό του, την καβαλίκεψε, τη φίλησε στο ντεπόζιτο και έφυγε. Κράνος, ποιό κράνος; Βγαίνοντας στο δρόμο εστήλλωσε την μοτόρα για 20 δευτερόλεπτα. Μόνο στην Κύπρο. (Και σε κείνο το έργο με την Cher που είχε το γιο με το παραμορφωμένο πρόσωπο. Πάντως τον τζιαιρό της, πριν το Όσκαρ, είχε πει ωραία τραγούδια, όπως το Bang Bang που, ναι, είπε μετά πιο καλά η Nancy Sinatra.) Ο Fast and the Furious της Λακατάμιας. Πρόσεχε, οργισμένο νιάτο του συνοικισμού γιατί αν φατσίσεις, χτύπα ξύλο, δεν θα πεις μανά.
Είχα μια ωραία βδομάδα. Μετά που βιάστηκα να γράψω για το φθινόπωρο την περασμένη φορά, έκρουσεν μας πάλε. Αλλά πολλά σπουδαίος καιρός για θάλασσα. Την Κυριακή σηκωστήκαμε με το νέο φίλο απ' το μονό του κρεβάτι, ποκνιαστήκαμε, φάγαμε αλμυρά χτεσινά, και πήγαμε θάλασσα δια να λιαστούμε και να ρομαντζάρομεν ολίγον. Όμορφα, ήσυχα, εφημερίδες, αγώνας ως την σημαδούρα, καλαμάρι ροδέλλα, γλυκό σερβιτοράκι, να με πιάνει ο νέος φίλος να το χαζεύω και να χαμογελά, ξέρει, καταλαβαίνει, είναι συνομήλικος και συνοδοιπόρος. Χαρούλα Αλεξίου στο αυτοκίνητο, σίταρος στην επιστροφή να κολλά στα δόντια, φιλιά στη ζούλα. Ένα φεγγάρι που ζει μια βραδιά κι ένα πικρό έχε γεια; Θα δείξει.
Και μετά μεσοβδόμαδα ένας ωραίος περίπατος στην πόλη με την φίλη την παλαιότερη την καλλύτερη με την πανσέληνο (όχι του Αντένα), μόνοι μας για να πούμε τα δικά μας, που βασικά δεν χρειάζεται να τα πούμε γιατί τα ξέρουμε, μόνο οι λεπτομέρειες αλλάζουν κάθε φορά. Γελάσαμε με το πού είμαστε, ποιοί γίναμε, πού καταντήσαμε. Ήπιαμε και το τσάι μας, στανιάραμε. Καταλήγει και μου λέει "μεν παντρευτείς ποττέ σου." Μα εγώ θέλω παιδιά, πως θα γίνει ύστερα; Και πιάσαμε το δρόμο προς το parking.
(Εκείνη η συζήτηση για το σύμφωνο συμβίωσης τί έγινε τελικά, που μείναμε; Το πήραμε; Πού μπορώ να αποταθώ για να επισπεύσω τις διαδικασίες υιοθεσίας; Χρειάζομαι πιστοποιητικό από τον μουχτάρη για surrogate μητέρα; Μήπως σεληνιάζομε;)
Είμαι με το σώβρακο και το lap top στο κρεβάτι μου, όπως συνήθως. Διερωτούμε αν αυτό χρωματίζει αυτά που γράφω, η νωχελική μου στάση στο κρεβάτι της χαράς, αν με προδιαθέτει προς το ερωτικότερον. Όταν αγοράσω και καρέκλες θα δω αν υπάρχει διαφορά.
Οι διπλανοί είναι σε γερή φόρμα. Διεξάγουν τον καθημερινό τους καυγά οικογενειακώς, μάνα και ενήλικα παιδιά εναντίον αλκοολικού πατέρα. Όσο δεν δέρνονται πάλι καλά, αλλά ακούω απίστευτες βρισιές. Τα 6χρονα της γειτονιάς έχουν ήδη πάει για ύπνο αφού έτρεξαν, έπαιξαν, μάλλωσαν και μετά έφαγαν ξύλο από τους γονείς τους, μ' αυτή τη σειρά. Η γιαγιά από απέναντι δεν αμέλησε να καπνίσει την γειτονιά με το καπνιστήρι κατά το σούρουπο, ενώ ερχόταν πίσω ένας μιτσής με μιαν πελλομοτόρα και μας κούφανε. Τον είδα τις προάλλες στην πεζίνα. Για κανένα δεκάλεπτο έβαζε κι έβγαζε αέρα απ' τα λάστιχα της κόκκινης πελλομοτόρας, μετά κοιτάχτηκε στο καθρεφτάκι για να φτιάξει το μαλλί, έβαλε το σταυρό του, την καβαλίκεψε, τη φίλησε στο ντεπόζιτο και έφυγε. Κράνος, ποιό κράνος; Βγαίνοντας στο δρόμο εστήλλωσε την μοτόρα για 20 δευτερόλεπτα. Μόνο στην Κύπρο. (Και σε κείνο το έργο με την Cher που είχε το γιο με το παραμορφωμένο πρόσωπο. Πάντως τον τζιαιρό της, πριν το Όσκαρ, είχε πει ωραία τραγούδια, όπως το Bang Bang που, ναι, είπε μετά πιο καλά η Nancy Sinatra.) Ο Fast and the Furious της Λακατάμιας. Πρόσεχε, οργισμένο νιάτο του συνοικισμού γιατί αν φατσίσεις, χτύπα ξύλο, δεν θα πεις μανά.
Είχα μια ωραία βδομάδα. Μετά που βιάστηκα να γράψω για το φθινόπωρο την περασμένη φορά, έκρουσεν μας πάλε. Αλλά πολλά σπουδαίος καιρός για θάλασσα. Την Κυριακή σηκωστήκαμε με το νέο φίλο απ' το μονό του κρεβάτι, ποκνιαστήκαμε, φάγαμε αλμυρά χτεσινά, και πήγαμε θάλασσα δια να λιαστούμε και να ρομαντζάρομεν ολίγον. Όμορφα, ήσυχα, εφημερίδες, αγώνας ως την σημαδούρα, καλαμάρι ροδέλλα, γλυκό σερβιτοράκι, να με πιάνει ο νέος φίλος να το χαζεύω και να χαμογελά, ξέρει, καταλαβαίνει, είναι συνομήλικος και συνοδοιπόρος. Χαρούλα Αλεξίου στο αυτοκίνητο, σίταρος στην επιστροφή να κολλά στα δόντια, φιλιά στη ζούλα. Ένα φεγγάρι που ζει μια βραδιά κι ένα πικρό έχε γεια; Θα δείξει.
Και μετά μεσοβδόμαδα ένας ωραίος περίπατος στην πόλη με την φίλη την παλαιότερη την καλλύτερη με την πανσέληνο (όχι του Αντένα), μόνοι μας για να πούμε τα δικά μας, που βασικά δεν χρειάζεται να τα πούμε γιατί τα ξέρουμε, μόνο οι λεπτομέρειες αλλάζουν κάθε φορά. Γελάσαμε με το πού είμαστε, ποιοί γίναμε, πού καταντήσαμε. Ήπιαμε και το τσάι μας, στανιάραμε. Καταλήγει και μου λέει "μεν παντρευτείς ποττέ σου." Μα εγώ θέλω παιδιά, πως θα γίνει ύστερα; Και πιάσαμε το δρόμο προς το parking.
(Εκείνη η συζήτηση για το σύμφωνο συμβίωσης τί έγινε τελικά, που μείναμε; Το πήραμε; Πού μπορώ να αποταθώ για να επισπεύσω τις διαδικασίες υιοθεσίας; Χρειάζομαι πιστοποιητικό από τον μουχτάρη για surrogate μητέρα; Μήπως σεληνιάζομε;)
Labels:
Αλεξίου,
θάλασσα,
πελλομοτόρα,
Σαουθάφρικας,
σεξ
18. Σεξ στην Κύπρο ή Οι Τσούλες
1. Ο Τοιούτος το Σαββατοκυρίακο που πέρασε έφτασε σε νέα επίπεδα προστυχιάς κι έκανε πράματα απίστευτα, σχεδόν ακατανόμαστα ακόμα και για τον ίδιο, έστω κι αν θεωρεί τον εαυτό του σχετικά περιπετειώδη κι έμπειρο. Αλλά αυτή είναι μεγάλη ιστορία, rated R.
2. Συγκλονιστική ήταν η ανταπόκριση του κοινού στην κατ' οίκων εργασία της περασμένης εβδομάδας, ένιωσα να φουσκώνει: α) το αίσθημα περηφάνειας μου, και β) το παντελόνι μου. Κι εγώ που νόμιζα πως δεν γίνονται τέτοια πράματα στη νήσο των αγίων, or should I say, στη νήσο των αγρίων; Οι πλείστες από τις καλοκαιρινές σας περιπετειες είναι κι αυτές rated R, αλλά πολύ χάρηκα την ιστορία με την συλλογή των μαύρων πλαστικών ομοιομάτων και την άλλη με το beach party των κοριτσιών στην Πόλη Χρυσοχούς. Cyprus-hotboy που πήγες ξεβράκωτος στ' αγγούρια, γιόκκα μου, και μπράβο σου;
3. Οι τσούλες της Κύπρου, (άντρες, γυναίκες, λοάδ και οι "που τους άλλους") είναι αδικημένες. Σε μια σεξουαλικά καταπιεσμένη κοινωνία όπως αυτή της Κύπρου όπου όλοι παντρεύονται - κάποιοι για να ανεξαρτητοποιηθούν και να του "διούν ν΄αφτέννει" (οι στρέιτ), κι άλλοι για να καλυφτούν αλλά πάλε να του "διούν ν' αφτέννει", στο ίντερνετ όμως (οι γκέι), - σ' αυτή την κοινωνία, λέγω, οι τσούλες λειτουργούν ως βαλβίδες ασφαλείας σε χύτρα ταχύτητας. Ανιδιοτελώς, δεν κοιμούνται μόνο με άλλες τσούλες αλλά ενίοτε και με ασιημοθκιάρτιστους, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους αμισθί, ενώ εμπλουτίζουν την ζωή των υπολοίπων δείχνοντας έναν εναλλακτικό, χαρωπό, ελεύθερο τρόπο ζωής που δεν ενοχλεί κανένα εκτός από τους πουριτανούς, τους αγάμητους κι αυτούς χωρίς joie de vivre.
4. αν είσαι στρέιτ άντρας και γαμείς δεξιά κι αριστερά είσαι λεβέντης. Αν είσαι στρέιτ γυναίκα και κάνεις το ίδιο, είσαι πουτάνα. Αν είσαι γκέι άντρας ή γυναίκα, είσαι ανώμαλος/η. Αν είσαι στρέιτ και απολαμβάνεις διάφορες στάσεις και παιχνίδια στο σεξ, είσαι καλός γαμιάς. Αν είσαι γκέι άντρας, επιδίδεσαι σε παρά φύσιν συνουσία. Αν είσαι λεσβία είναι σαν μην υπάρχεις αφού δεν υπάρχει διύσδειση όπως την θέλουν. Άρα η μόνη κατά φύσιν και αποδεκτή σεξουαλική πράξη είναι για τη διαιώνιση του είδους. Άρα κομμένο το σεξ με προφύλαξη, κομμένες οι πίπες κι ο κώλος. Η εξουσία θέλει μια κοινωνία που λειτουργεί "ομαλά" χωρίς παρεκκλίσεις, φαντασία και απρόβλεπτες εξάρσεις, γι αυτό φοβάται τον πόθο και την έκφραση του ερωτισμού, ιδίως των μειονοτήτων όπως οι γυναίκες και οι γκέι.
5. Ο Τοιούτος σιέρεται αν καμιά φορά καταφέρνει να προκαλέσει λλίην έξαψη, λίγο ρίγος στο βρακί ή αναπροσαρμογές της σηκωμένης πουλλούς μέσα στο σώβρακο. Το θεωρεί προσωπικό κατ-όρθωμα σε μια χώρα σχετικά ανέραστη, αφάνταστη και συναισθηματικά υπανάπτυκτη. Η σωματική έξαψη είναι πράξη πολιτική επειδή μας υπενθυμίζει ότι ζούμε, ότι είμαστε ταπεινά όντα που πρέπει να υπακούσουμε, τελικά, στο ένστινκτο κι όχι σε νουθεσίες καθυπότσξης του πόθου. Την ίδια ώρα ο Τοιούτος αντιλαμβάνεται την κ… (τη δύσπεπτη λέξη που αρχίζει από "κ", έχει μέσα "β" και τελειώνει με την νότα μετά το σολ) σαν το πιο μεγάλο "fuck you" σ' όσα προσπαθούν να τον ξεκαβλώσουν.
6. Εργασία για την επόμενη φορά: Ποιός είπε "Δεν υπάρχουν ανήθικοι άνθρωποι, μόνο ανθρώποι με διαφορετική ηθική";
2. Συγκλονιστική ήταν η ανταπόκριση του κοινού στην κατ' οίκων εργασία της περασμένης εβδομάδας, ένιωσα να φουσκώνει: α) το αίσθημα περηφάνειας μου, και β) το παντελόνι μου. Κι εγώ που νόμιζα πως δεν γίνονται τέτοια πράματα στη νήσο των αγίων, or should I say, στη νήσο των αγρίων; Οι πλείστες από τις καλοκαιρινές σας περιπετειες είναι κι αυτές rated R, αλλά πολύ χάρηκα την ιστορία με την συλλογή των μαύρων πλαστικών ομοιομάτων και την άλλη με το beach party των κοριτσιών στην Πόλη Χρυσοχούς. Cyprus-hotboy που πήγες ξεβράκωτος στ' αγγούρια, γιόκκα μου, και μπράβο σου;
3. Οι τσούλες της Κύπρου, (άντρες, γυναίκες, λοάδ και οι "που τους άλλους") είναι αδικημένες. Σε μια σεξουαλικά καταπιεσμένη κοινωνία όπως αυτή της Κύπρου όπου όλοι παντρεύονται - κάποιοι για να ανεξαρτητοποιηθούν και να του "διούν ν΄αφτέννει" (οι στρέιτ), κι άλλοι για να καλυφτούν αλλά πάλε να του "διούν ν' αφτέννει", στο ίντερνετ όμως (οι γκέι), - σ' αυτή την κοινωνία, λέγω, οι τσούλες λειτουργούν ως βαλβίδες ασφαλείας σε χύτρα ταχύτητας. Ανιδιοτελώς, δεν κοιμούνται μόνο με άλλες τσούλες αλλά ενίοτε και με ασιημοθκιάρτιστους, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους αμισθί, ενώ εμπλουτίζουν την ζωή των υπολοίπων δείχνοντας έναν εναλλακτικό, χαρωπό, ελεύθερο τρόπο ζωής που δεν ενοχλεί κανένα εκτός από τους πουριτανούς, τους αγάμητους κι αυτούς χωρίς joie de vivre.
4. αν είσαι στρέιτ άντρας και γαμείς δεξιά κι αριστερά είσαι λεβέντης. Αν είσαι στρέιτ γυναίκα και κάνεις το ίδιο, είσαι πουτάνα. Αν είσαι γκέι άντρας ή γυναίκα, είσαι ανώμαλος/η. Αν είσαι στρέιτ και απολαμβάνεις διάφορες στάσεις και παιχνίδια στο σεξ, είσαι καλός γαμιάς. Αν είσαι γκέι άντρας, επιδίδεσαι σε παρά φύσιν συνουσία. Αν είσαι λεσβία είναι σαν μην υπάρχεις αφού δεν υπάρχει διύσδειση όπως την θέλουν. Άρα η μόνη κατά φύσιν και αποδεκτή σεξουαλική πράξη είναι για τη διαιώνιση του είδους. Άρα κομμένο το σεξ με προφύλαξη, κομμένες οι πίπες κι ο κώλος. Η εξουσία θέλει μια κοινωνία που λειτουργεί "ομαλά" χωρίς παρεκκλίσεις, φαντασία και απρόβλεπτες εξάρσεις, γι αυτό φοβάται τον πόθο και την έκφραση του ερωτισμού, ιδίως των μειονοτήτων όπως οι γυναίκες και οι γκέι.
5. Ο Τοιούτος σιέρεται αν καμιά φορά καταφέρνει να προκαλέσει λλίην έξαψη, λίγο ρίγος στο βρακί ή αναπροσαρμογές της σηκωμένης πουλλούς μέσα στο σώβρακο. Το θεωρεί προσωπικό κατ-όρθωμα σε μια χώρα σχετικά ανέραστη, αφάνταστη και συναισθηματικά υπανάπτυκτη. Η σωματική έξαψη είναι πράξη πολιτική επειδή μας υπενθυμίζει ότι ζούμε, ότι είμαστε ταπεινά όντα που πρέπει να υπακούσουμε, τελικά, στο ένστινκτο κι όχι σε νουθεσίες καθυπότσξης του πόθου. Την ίδια ώρα ο Τοιούτος αντιλαμβάνεται την κ… (τη δύσπεπτη λέξη που αρχίζει από "κ", έχει μέσα "β" και τελειώνει με την νότα μετά το σολ) σαν το πιο μεγάλο "fuck you" σ' όσα προσπαθούν να τον ξεκαβλώσουν.
6. Εργασία για την επόμενη φορά: Ποιός είπε "Δεν υπάρχουν ανήθικοι άνθρωποι, μόνο ανθρώποι με διαφορετική ηθική";
17. Πυρά τζι εγώ γυρέφκουμε
Σκροφίτσες μου γειά σας. Επεράσαμεν καλά; Εγώ πάντως πέρασα πολλά καλά και μετά απ' την ξεπέτα για πέταμα της περασμένης φοράς αποφάσισα, ηρωικώς, να μην κρεμάσω το βρακούδιν, δηλαδή να μην αποσυρθω απ' την ενεργόν (εντάξει, ενεργο-παθητικόν) δράση. Έτσι στις παραλίες που πήγα, τις μακρινές και τις κοντινές, έκανα διάφορες γνωριμίες κι κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:
Γουστάρω το καλοκάιρι. Γουστάρω να οδηγώ μεταμεσονύχτια προς Λεμεσό με το φεγγάρι, για να βρεθώ με τον γκόμενο τον ξανθό που μπορεί να φαίνεται αθώος αλλά κατά βάθος είναι μια τσούλα. Γουστάρω τις τσούλες.
Επίσης αρέσκει μου να οδηγώ μεταμεσονύχτια το Σαββατοκυρίακο για να πάω στο club στη Λάρνακα με μόνο στόχο να κάμω πελλάρες και να περάσω καλά, όχι για να δειχτώ ή να φκάλω γκόμενο. Αρέσκει μου όταν πίνω το κοκτέιλ μου και βάζει το Alejandro, να τρέχω να χορέψω στην πίστα και από τον ενθουσιασμό μου να τα σιωνώννω πάνω στο παντελονάκι μου το καλό, αλλά να μεν με κόφτει. Αρέσκει μου να μεινίσκω στο club ως το τέλος που φωνάζουν ούλλοι στον dj να παίξει τζι άλλο, να βάλει καμιά Madonna, καμιάν Κylie πιλέ μου. Αρέσκει μου που, έξω που το club πλέον, ούλλοι τζι ούλλες κάμνουν τις τελευταίες απόπειρες να μην φύουν μόνοι τους, τζιαι μιτσοκαμμούν, γελούν λαχανιασμένοι τζι ιδρωμένοι που τον χορό τζιαι την υγρασία. Αρέσκει μου που ούλλοι τζείνοι πηαίνουν στον gay φούρνο για να τσιμπησουν κάτι τζιαι πρέπει να περιμένεις 10 λεπτά για να πληρώσεις την λουκανικόπιττά σου, αλλά δεν σε κόφτει γιατί στην ουρά πιάνεις κουβέντα με τις νεαρές λεσβίες που φιλιούνταν πριν στο club.
Αρέσκει μου όταν στέλνω sms σε άντρες για να κανονίσω φάση να γράφω "let's play." Τζιαι μετά καυλώνω όταν τους μιλώ στο τηλέφωνο για τις λεπτομέρειες τζι η αντρική φωνή να μου λαλεί "μετά τα φώτα θα πάεις δεξιά…" Αρέσκει μου να κάμνω φάση με χαρούμενα παιδιά, με πελλούς, με πελλές, με άντρες που λατρεύουν τους άντρες, με άντρες που χαμογελούν.
Αρέσκει μου να γνωρίζω κάποιον σε blind date τζιαι να 'ν ντροπαλός, ή να τρέμουν λλίον τα σιέρκα μου που την ταραχή. Αρέσκει μου το νερό που μου προσφέρει ο μιτσής μόλις πάω σπίτι του. Αρέσκει μου να μου λαλούν "ένα λεπτό περιμένεις να κάμω ντους;" τζιαι να λαλώ, "ούτε να το σκέφτεσαι, θα κάμουμε μαζί."
Πελλανίσκω να κάμνω ντους με αγόρια. Πελλανίσκω όμως. Να λιώνει το σαπούνι στα χέρια μου.
Αρέσκει μου να γελώ την ώρα που κάμνω σεξ, τελικά να μην με ενδιαφέρει η πράξη (ή οι πράξεις) καθ' εαυτές, να λαλώ κατ' αύτης στα κυπριακά "εννά χύσω", τζιαι να ππέφτω πίσω στο μαξιλάρι χωρίς ανάσα, με την έξαψή μου υπερασπισμένη.
Τέλος, λατρεύω τους gay που λατρεύουν το αντρικό σώμα και τις λεσβίες που θέλουν γεναίτζες αμετανόητα κι ειλικρινά, χωρίς συστολή, αμφιβολίες και regrets. Λατρεύω τις τραβεστί τις τελειωμένες αλλά τζιαι τις τζινούρκες, τους/τις τρανς, και τις νταλικιέρισσες, τις λούλλες, τζιείνους που δεν μπορούν -τζιαι δεν θέλουν - να "χωστούν". Θαυμάζω το θάρρος τους να δεχτούν πανηγυρικά αυτό που είναι. Τζιαι στα δικά μας.
Κατ' οίκον εργασία: 'Ενα email στον Τοιούτο με τις καλοκαιρινές σας περιπέτειες με πάσαν λεπτομέρειαν, τσούλες. x
Γουστάρω το καλοκάιρι. Γουστάρω να οδηγώ μεταμεσονύχτια προς Λεμεσό με το φεγγάρι, για να βρεθώ με τον γκόμενο τον ξανθό που μπορεί να φαίνεται αθώος αλλά κατά βάθος είναι μια τσούλα. Γουστάρω τις τσούλες.
Επίσης αρέσκει μου να οδηγώ μεταμεσονύχτια το Σαββατοκυρίακο για να πάω στο club στη Λάρνακα με μόνο στόχο να κάμω πελλάρες και να περάσω καλά, όχι για να δειχτώ ή να φκάλω γκόμενο. Αρέσκει μου όταν πίνω το κοκτέιλ μου και βάζει το Alejandro, να τρέχω να χορέψω στην πίστα και από τον ενθουσιασμό μου να τα σιωνώννω πάνω στο παντελονάκι μου το καλό, αλλά να μεν με κόφτει. Αρέσκει μου να μεινίσκω στο club ως το τέλος που φωνάζουν ούλλοι στον dj να παίξει τζι άλλο, να βάλει καμιά Madonna, καμιάν Κylie πιλέ μου. Αρέσκει μου που, έξω που το club πλέον, ούλλοι τζι ούλλες κάμνουν τις τελευταίες απόπειρες να μην φύουν μόνοι τους, τζιαι μιτσοκαμμούν, γελούν λαχανιασμένοι τζι ιδρωμένοι που τον χορό τζιαι την υγρασία. Αρέσκει μου που ούλλοι τζείνοι πηαίνουν στον gay φούρνο για να τσιμπησουν κάτι τζιαι πρέπει να περιμένεις 10 λεπτά για να πληρώσεις την λουκανικόπιττά σου, αλλά δεν σε κόφτει γιατί στην ουρά πιάνεις κουβέντα με τις νεαρές λεσβίες που φιλιούνταν πριν στο club.
Αρέσκει μου όταν στέλνω sms σε άντρες για να κανονίσω φάση να γράφω "let's play." Τζιαι μετά καυλώνω όταν τους μιλώ στο τηλέφωνο για τις λεπτομέρειες τζι η αντρική φωνή να μου λαλεί "μετά τα φώτα θα πάεις δεξιά…" Αρέσκει μου να κάμνω φάση με χαρούμενα παιδιά, με πελλούς, με πελλές, με άντρες που λατρεύουν τους άντρες, με άντρες που χαμογελούν.
Αρέσκει μου να γνωρίζω κάποιον σε blind date τζιαι να 'ν ντροπαλός, ή να τρέμουν λλίον τα σιέρκα μου που την ταραχή. Αρέσκει μου το νερό που μου προσφέρει ο μιτσής μόλις πάω σπίτι του. Αρέσκει μου να μου λαλούν "ένα λεπτό περιμένεις να κάμω ντους;" τζιαι να λαλώ, "ούτε να το σκέφτεσαι, θα κάμουμε μαζί."
Πελλανίσκω να κάμνω ντους με αγόρια. Πελλανίσκω όμως. Να λιώνει το σαπούνι στα χέρια μου.
Αρέσκει μου να γελώ την ώρα που κάμνω σεξ, τελικά να μην με ενδιαφέρει η πράξη (ή οι πράξεις) καθ' εαυτές, να λαλώ κατ' αύτης στα κυπριακά "εννά χύσω", τζιαι να ππέφτω πίσω στο μαξιλάρι χωρίς ανάσα, με την έξαψή μου υπερασπισμένη.
Τέλος, λατρεύω τους gay που λατρεύουν το αντρικό σώμα και τις λεσβίες που θέλουν γεναίτζες αμετανόητα κι ειλικρινά, χωρίς συστολή, αμφιβολίες και regrets. Λατρεύω τις τραβεστί τις τελειωμένες αλλά τζιαι τις τζινούρκες, τους/τις τρανς, και τις νταλικιέρισσες, τις λούλλες, τζιείνους που δεν μπορούν -τζιαι δεν θέλουν - να "χωστούν". Θαυμάζω το θάρρος τους να δεχτούν πανηγυρικά αυτό που είναι. Τζιαι στα δικά μας.
Κατ' οίκον εργασία: 'Ενα email στον Τοιούτο με τις καλοκαιρινές σας περιπέτειες με πάσαν λεπτομέρειαν, τσούλες. x
6. Τσιαττιστόν και σχολείον
Αν είσουν στρέιτ μαθητής γυμνασίου ως πριν λίγα χρόνια, στο σχολείο μάθαινες για το σεξ στο μάθημα των Διαφυλικών Σχέσεων. Αν ήσουν γκέι μαθητής μάθαινες πως είσαι ανώμαλος. Σήμερα, είτε είσαι γκέι είτε στρέιτ μαθητής, δεν μαθαίνεις τίποτε για το σεξ στο σχολείο γιατί καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να πλησιάσει το θέμα και να μιλήσει ακομπλεξάριστα για τον ανθρώπινο ερωτισμό. Τόσος καυκάς για την εκπαιδευτική μεταρύθμιση και, απ’ ότι μαθαίνω, ούτε λόγος για συμπερίληψη μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.
“Διαφυλικές Σχέσεις”, μεταξύ των δυο φύλων δηλαδή, όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, μπας και μείνει ανοιχτή καμιά τρυπίτσα και γλιστρήσει μέσα καμιά αναφορά σε σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, σε action στ’ αποδυτήρια, σε λίγο τρίψιμο πάνω απ’ το τζην, σε κανά άγγιγμα κάτω απ΄το θρανίο την ώρα των μαθηματικών. Μπας και μολύνουμε τα παιδιά μας με ανωμαλίες.
Αυτά τα παιδιά που προσπαθούμε να προστατεύσουμε από το ίδιό τους το σώμα, τις ορμές, το πάθος και τον πόθο τους, στα οποία προσπαθούμε να διδάξουμε την αυτοαστυνόμευση του σώματος, την εγκράτεια, την ομοιομορφία - αυτά τα παιδιά γαμιούνται από τα δεκατρία. Όσα δεν τους λέμε τα μαθαίνουν απ΄το ίντερνετ, τους συμμαθητές, την τηλεόραση, τις τσόντες και στην πράξη. Αλλά πόσο εύκολο είναι να μάθεις να πειραματίζεσαι με την σεξουαλικότητα και το σώμα σου - με ασφάλεια - στην Κύπρο σήμερα; Να δείχνεις και να απαιτείς σεβασμό στον έρωτα όταν μαθαίνεις μόνο απ΄τις τσόντες; Και να αποδέχεσαι αυτούς με διαφορετικό πόθο απ’ τον δικό σου – τους λοατ - βλέποντας μόνο τηλεόραση;
Κατά τ΄άλλα, αυτή η κοινωνία που, μοραλιστικά, δεν μαθαίνει στα παιδιά της πώς να βάζουν ένα προφυλακτικό, κυρήσσει την ευπρέπεια, ζητά απ΄τα κορίτσια να είναι παρθένες κι απ’ τ’ αγόρια να είναι γαμιάδες, απαιτεί “σεβασμό προς τους θεσμούς”, την ίδια ώρα που επιτρέπει τα καμπαρέ, που ο αρχιεπίσκοπος μετρά ππαράες, στο εθνικό συμβούλιο λεν ανέκδοτα, και όλοι ξενογαμούν.
Πόσο φοβάται αυτή η κοινωνία τον πόθο της; Πόσες ενοχές πιά; Το καλό είνα ότι τα παιδιά δεν κολλούν, και επειδή η υποκρισία της κοινωνίας μας ΒΡΩΜΑΕΙ και την μυρίζονται, της ρίχνουν μολότοβ.
- Πάντως προψές είδα αυτό σ’ ένα gay dating site και μ’ έκανε να χαρώ, στο προφίλ ενός παιδιού απο την επαρχία Λάρνακας. Άσιλα gay pride. Αφήστε την Κυριακού Πελαγία να ξυπνήσει μέσα σας, τα τσιαττιστά τραγουδιούνται, δεν διαβάζονται:
“Εε!
Σε μια γνωστήν μου είπα το τζι επέλλανεν ο νους της,
πως όι έν αντρέπουμε να πω πως είμαι πούστης.
Ως που’ σιει παπάες τζι εκκλησιές π’ ούλλον εγκληματούσιν,
Άλλοι να δουν τα μούτρα τους, χωσμένα μες τα μούσια τους, τζι άλλοι να αντραπούσιν.
Εε!
Αν κάποιοι εν κομπλεξικοί τζιείνο εν πρόβλημάν τους,
Τζιαι η δική μου η ζωή έννεν που τη δουλειά τους,
Εν τζι είπα για τα σιέλλια τους πώς να τα ρεουλάρουν,
Ούτε τζιαι για τον κώλον πως να τον κουμαντάρουν.”
- Μπράβο και στην Accept για το παρθενικό/εθνικό της coming out. Με την ΜΚΟ, επιτέλους γινόμαστε λίγο πιο ορατοί και μετρήσιμοι σαν ψηφοφόροι, αν όχι σαν πολίτες.
“Διαφυλικές Σχέσεις”, μεταξύ των δυο φύλων δηλαδή, όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, μπας και μείνει ανοιχτή καμιά τρυπίτσα και γλιστρήσει μέσα καμιά αναφορά σε σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, σε action στ’ αποδυτήρια, σε λίγο τρίψιμο πάνω απ’ το τζην, σε κανά άγγιγμα κάτω απ΄το θρανίο την ώρα των μαθηματικών. Μπας και μολύνουμε τα παιδιά μας με ανωμαλίες.
Αυτά τα παιδιά που προσπαθούμε να προστατεύσουμε από το ίδιό τους το σώμα, τις ορμές, το πάθος και τον πόθο τους, στα οποία προσπαθούμε να διδάξουμε την αυτοαστυνόμευση του σώματος, την εγκράτεια, την ομοιομορφία - αυτά τα παιδιά γαμιούνται από τα δεκατρία. Όσα δεν τους λέμε τα μαθαίνουν απ΄το ίντερνετ, τους συμμαθητές, την τηλεόραση, τις τσόντες και στην πράξη. Αλλά πόσο εύκολο είναι να μάθεις να πειραματίζεσαι με την σεξουαλικότητα και το σώμα σου - με ασφάλεια - στην Κύπρο σήμερα; Να δείχνεις και να απαιτείς σεβασμό στον έρωτα όταν μαθαίνεις μόνο απ΄τις τσόντες; Και να αποδέχεσαι αυτούς με διαφορετικό πόθο απ’ τον δικό σου – τους λοατ - βλέποντας μόνο τηλεόραση;
Κατά τ΄άλλα, αυτή η κοινωνία που, μοραλιστικά, δεν μαθαίνει στα παιδιά της πώς να βάζουν ένα προφυλακτικό, κυρήσσει την ευπρέπεια, ζητά απ΄τα κορίτσια να είναι παρθένες κι απ’ τ’ αγόρια να είναι γαμιάδες, απαιτεί “σεβασμό προς τους θεσμούς”, την ίδια ώρα που επιτρέπει τα καμπαρέ, που ο αρχιεπίσκοπος μετρά ππαράες, στο εθνικό συμβούλιο λεν ανέκδοτα, και όλοι ξενογαμούν.
Πόσο φοβάται αυτή η κοινωνία τον πόθο της; Πόσες ενοχές πιά; Το καλό είνα ότι τα παιδιά δεν κολλούν, και επειδή η υποκρισία της κοινωνίας μας ΒΡΩΜΑΕΙ και την μυρίζονται, της ρίχνουν μολότοβ.
- Πάντως προψές είδα αυτό σ’ ένα gay dating site και μ’ έκανε να χαρώ, στο προφίλ ενός παιδιού απο την επαρχία Λάρνακας. Άσιλα gay pride. Αφήστε την Κυριακού Πελαγία να ξυπνήσει μέσα σας, τα τσιαττιστά τραγουδιούνται, δεν διαβάζονται:
“Εε!
Σε μια γνωστήν μου είπα το τζι επέλλανεν ο νους της,
πως όι έν αντρέπουμε να πω πως είμαι πούστης.
Ως που’ σιει παπάες τζι εκκλησιές π’ ούλλον εγκληματούσιν,
Άλλοι να δουν τα μούτρα τους, χωσμένα μες τα μούσια τους, τζι άλλοι να αντραπούσιν.
Εε!
Αν κάποιοι εν κομπλεξικοί τζιείνο εν πρόβλημάν τους,
Τζιαι η δική μου η ζωή έννεν που τη δουλειά τους,
Εν τζι είπα για τα σιέλλια τους πώς να τα ρεουλάρουν,
Ούτε τζιαι για τον κώλον πως να τον κουμαντάρουν.”
- Μπράβο και στην Accept για το παρθενικό/εθνικό της coming out. Με την ΜΚΟ, επιτέλους γινόμαστε λίγο πιο ορατοί και μετρήσιμοι σαν ψηφοφόροι, αν όχι σαν πολίτες.
3. Η γλώσσα στο σεξ
Είμαι με το φίλο μου εδώ και ένα χρόνο και χαίρομαι που εν Κυπραίος και δεν χρειάζεται να του λέω πληζ ή να καλαμαρίζω όταν κάνουμε έρωτα. Σοβάρο πράμα η γλώσσα στο σεξ...
Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με Κυπραίο, (μετά το ένα και μοναδικό πήδημα στην εφηβεία εννοώ, με συμμαθητή μου, μια αγχωμένη μαλακία με παρέα βασικά, τόσο φοβισμένοι κι απόμακροι από το γεγονός ήμασταν κι οι δύο που μιλούσαμε στην καθαρεύουσα, - σοβαρολογώ! - πχ “ποίαν γνώμην έχετε, φίλτατε, εάν με το πέρας της παλινδρομήσεως της χειρός μου τελειώσω επί του χαρτακίου τούτου;” Εγώ δεν το παραδεχόμουν, εκείνος όμως ήταν συνειδητοποιημένος γκέι από τότε, ας ήταν καλά το προσκοπείο. Έμαθα μετά ότι έκανε καριέρα στα φυλάκια και τις σκοπιές, ενώ τώρα διαπρέπει στο εξωτερικό.) Χρόνια μετά, όταν επέστρεψα στην Κύπρο μετά τις σπουδές, την πρώτη φορά που ξανακοιμήθηκα με Κυπραίο του είπα "Εννά χύσω" στα κυπριακά, έτσι για να γεμώσει το στόμα μου.
Τέλος πάντων. Το σεξ με τον φίλο μου είναι από πολύ καλό μέχρι εξαιρετικό, νομίζω απόρροια της εμπιστοσύνης και επικοινωνίας που, για κάποιο άγνωστο λόγο, χτίσαμε. Και μιλάμε στα κυπριακά, σαφώς, κατάφτης λαλώ του "εννά χύσω". Τον ρωτώ, όταν ακόμα κάναμε 3 φορές σέξ τη μέρα (να χορτάσουμε μπας κι αποδειχθεί κι αυτή μια ξεπέτα), ποιές οι απόψεις σου, του λέω, για την μονογαμία; Και γιατί πρέπει σιου τζιαι καλά όλοι μας να έχουμε σαν πρότυπο το ιουδο-χριστιανικό ιδεώδες, τον ετεροφυλοφιλικό γάμο, με ένα σύντροφο μέχρι να πεθάνουμε; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και ευτυχείς αλλά να μπορούσαμε να κοιμόμαστε και με άλλους;
Κλασσικός γκέι, σκέφτηκα, αλλά λόγω διωγμών και καταπίεσης για 2000 χρόνια οι πλείστοι γκέι (νοιώθουν ότι) πρέπει να γνωρίζονται και να πηδιούνται στα σκοτεινά, ή στο ιντερνετ. ‘Αρα κι οι σχέσεις πρέπει να είναι άτυπες κι εφήμερες, άρα πρέπει να’ χουν και πολλούς συντρόφους. Αλλά ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο ανθρώπινος ερωτισμός μπορεί να μην εξαντλείται μέσα στα πλαίσια του ενός συντρόφου. Κι αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τους γκέι, αλλά και γι αυτούς που μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά τον πόθο τους, τον ερωτισμό τους ή τη συμπάθειά τους χωρίς την κοινωνική δίωξη (διότι πλέον δεν είναι ποινικό έγκλημα στην Κύπρο να φιλιέμαι με τον φίλο μου στην Ανεξαρτησίας [sic, αλλά άλλο θέμα], αλλά μπορεί να μας φτύσουν, να μας επιτεθούν, μπορεί και να μας πουν και “τοιούτους.”) Και στην τελική δηλαδή, όσους συντρόφους και να έχει κάποιος, γούστο του, καπέλλο του και καουμποϊλίκκι του.
Εδώ θα μπορούσα να μιλήσω για την απειλή για την ύπαρξή τους που αισθάνονται οι ‘θεσμοί’ και η ‘πατριαρχία’ από ανομοιόμορφες συμπεριφορές και εκδηλώσεις πόθου, αλλά δεν θέλω να συγχύζονται οι εκπρόσωποί των τέτοια ώρα. Μου ‘λειψε κι η στήλη.
Στο επόμενο υπογάστριο: Μονογαμία #2, ή “πώς το διάολο τα κατάφεραν ο Σαρτρ κι η Μπουβουάρ;”
Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με Κυπραίο, (μετά το ένα και μοναδικό πήδημα στην εφηβεία εννοώ, με συμμαθητή μου, μια αγχωμένη μαλακία με παρέα βασικά, τόσο φοβισμένοι κι απόμακροι από το γεγονός ήμασταν κι οι δύο που μιλούσαμε στην καθαρεύουσα, - σοβαρολογώ! - πχ “ποίαν γνώμην έχετε, φίλτατε, εάν με το πέρας της παλινδρομήσεως της χειρός μου τελειώσω επί του χαρτακίου τούτου;” Εγώ δεν το παραδεχόμουν, εκείνος όμως ήταν συνειδητοποιημένος γκέι από τότε, ας ήταν καλά το προσκοπείο. Έμαθα μετά ότι έκανε καριέρα στα φυλάκια και τις σκοπιές, ενώ τώρα διαπρέπει στο εξωτερικό.) Χρόνια μετά, όταν επέστρεψα στην Κύπρο μετά τις σπουδές, την πρώτη φορά που ξανακοιμήθηκα με Κυπραίο του είπα "Εννά χύσω" στα κυπριακά, έτσι για να γεμώσει το στόμα μου.
Τέλος πάντων. Το σεξ με τον φίλο μου είναι από πολύ καλό μέχρι εξαιρετικό, νομίζω απόρροια της εμπιστοσύνης και επικοινωνίας που, για κάποιο άγνωστο λόγο, χτίσαμε. Και μιλάμε στα κυπριακά, σαφώς, κατάφτης λαλώ του "εννά χύσω". Τον ρωτώ, όταν ακόμα κάναμε 3 φορές σέξ τη μέρα (να χορτάσουμε μπας κι αποδειχθεί κι αυτή μια ξεπέτα), ποιές οι απόψεις σου, του λέω, για την μονογαμία; Και γιατί πρέπει σιου τζιαι καλά όλοι μας να έχουμε σαν πρότυπο το ιουδο-χριστιανικό ιδεώδες, τον ετεροφυλοφιλικό γάμο, με ένα σύντροφο μέχρι να πεθάνουμε; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και ευτυχείς αλλά να μπορούσαμε να κοιμόμαστε και με άλλους;
Κλασσικός γκέι, σκέφτηκα, αλλά λόγω διωγμών και καταπίεσης για 2000 χρόνια οι πλείστοι γκέι (νοιώθουν ότι) πρέπει να γνωρίζονται και να πηδιούνται στα σκοτεινά, ή στο ιντερνετ. ‘Αρα κι οι σχέσεις πρέπει να είναι άτυπες κι εφήμερες, άρα πρέπει να’ χουν και πολλούς συντρόφους. Αλλά ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο ανθρώπινος ερωτισμός μπορεί να μην εξαντλείται μέσα στα πλαίσια του ενός συντρόφου. Κι αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τους γκέι, αλλά και γι αυτούς που μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά τον πόθο τους, τον ερωτισμό τους ή τη συμπάθειά τους χωρίς την κοινωνική δίωξη (διότι πλέον δεν είναι ποινικό έγκλημα στην Κύπρο να φιλιέμαι με τον φίλο μου στην Ανεξαρτησίας [sic, αλλά άλλο θέμα], αλλά μπορεί να μας φτύσουν, να μας επιτεθούν, μπορεί και να μας πουν και “τοιούτους.”) Και στην τελική δηλαδή, όσους συντρόφους και να έχει κάποιος, γούστο του, καπέλλο του και καουμποϊλίκκι του.
Εδώ θα μπορούσα να μιλήσω για την απειλή για την ύπαρξή τους που αισθάνονται οι ‘θεσμοί’ και η ‘πατριαρχία’ από ανομοιόμορφες συμπεριφορές και εκδηλώσεις πόθου, αλλά δεν θέλω να συγχύζονται οι εκπρόσωποί των τέτοια ώρα. Μου ‘λειψε κι η στήλη.
Στο επόμενο υπογάστριο: Μονογαμία #2, ή “πώς το διάολο τα κατάφεραν ο Σαρτρ κι η Μπουβουάρ;”
Friday, October 15, 2010
1. Το πρώτο Υπογάστριο - 11/4/2010
Πρώτα μαλλώσαμε γιατί κρατούσα το τηλεκοντρόλ και δεν έμενα σε ένα κανάλι για παραπάνω από 30 δευτερόλεπτα. «Μα καταλαβαίνεις; Χάνω τα άλλα», εξηγώ.
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
Subscribe to:
Posts (Atom)