Not just a pretty dick

Ο Michael Lucas είναι παραγωγός, σκηνοθέτης και σταρ σε γκέι πορνό, και ιδιοκτήτης της Lucas Entertainment. Οι παραγωγές του θεωρούνται υπερπαραγωγές (από μένα) σε σύγκριση με άλλα γκέι πορνό, Π.χ., αυτή:







Η ιστορία του είναι ενδιαφέρουσα, αλλά βαρκούμε να αντιγράφω, κλικ δαμέ για παραπάνω. Το ενδιαφέρον είναι ότι τελευταία, μόλις πριν σκηνοθετήσει μια ταινία ή κάμει audition σε υποψήφιους πορνοστάρ, τους παίρνει και μία συνέντευξη για τη ζωή τους, για coming out, την οικογένειά τους. 
Κι οι πορνοστάρ έχουν ψυχή. 
Τον πιο κάτω έλυσεν τον η μίλλα μου. Είναι και ομορφούης.





Πάντως ο Lucas δεν είναι η Μητέρα Τερέζα του γκέι πορνό, του αποδίδεται και η εξής οξυδερκής και εμπεριστατωμένη παρατήρηση: 
"Muslims have not contributed to civilization in any way, in any field -- political thought, science, music, architecture, nothing for century after century. What do they produce? Carpets. That’s how they should travel because that’s the only way they travel without killing people."
Νομίζω πως πρέπει να αφοσιωθεί παραπάνω στις τσόντες του...


[Συνημμένα: 
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση της ταινίας Men of Israel του Lucas σε σχέση με την πολιτική κατάσταση στο Ισραήλ, και γιατί η ταινία είναι πρωτοποριακή. Η Πορνογραφία της Μετανάστευσης, κλικ δαμέ. ]

Λίμασολ;!

Είναι νύχτα. Είμαι στο κρεβάτι μου. Είναι αργά, τα φώτα των αυτοκινήτων έξω παιχνιδίζουν φιλήδονα  στο ταβάνι μου. Κάτι ουρμπάν και σέξυ ξυπνάει μέσα μου. Το παράθυρο κρόνοιχτο, κι ένα αεράκι έρχεται να χαϊδέψει το νωχελικό κορμί μου, να αναταράξει τις τριχούλες του στήθους μου (οκ, το τρικό του στήθους μου).  Εν τω μεταξύ, το Πρασινομμάτικο δεν είναι εδώ να δώσει σημασία σ' αυτό το σώμα που τον θέλει. Έτσι πιάνω το λαπτοπ και μπαίνω να δω κανένα ερωτικό βιντεάκι, για να μου τανίσει λίγο αυτή τη νύχτα. Βλέπω ένα - δυο αδιάφορα βιντεάκια, το πράμα πάει καλά, υπάρχει η φούντωση, η φλόγα, μπαίνω να δω ένα τρίτο βιντεάκι κι εκεί τα είδα όλα. Πάνω που ετοιμάζομαι να δω 2 αμερικάνικα μάσολ μπόις  να ασελγούν ο ένας στον άλλο, πέφτει η κάρτα:

Λίμασολ;! ΛΙΜΑΣΟΛ;!
Εγώ να είμαι έτοιμος να δω τα αμερικάνικα να ξεσκίζονται, και να βλέπω Λίμασολ;
Εντάξει, μετά από το Λίμασολ ξεσκίστηκαν. Έκαναν κι άλλα που παραπάνω απορία μου δημιούργησαν παρά καύλα, αλλά αυτό άλλο θέμα.
Που είμουν; 
Α. Λίμασολ; 
Τί σχέση έχει η Λίμασολ με τη βιομηχανία του γκέι πορνό;
Δεν έμεινε τίποτε αγνό στον κόσμο, παντού υπάρχουν Κυπραίοι νεκατωμένοι;


Έκανα μια μικρή έρευνα, εμπερειστατωμένη και χρονοβόρα, όπως θα δείτε από την ποικιλία των πηγών μου (βικιπαίδεια). Έφαγα τα νιάτα μου και ανακάλυψα: 


Στην Αμερική, βάσει του νόμου 18 U.S.C. section 2257 και 28 C.F.R. 75, δηλαδή του Child Protection and Obscenity Enforcement Act του 1988, για όσους δεν ξέρουν τον αμερικάνικο ποινικό κώδικα στα πρόχειρα, οι παραγωγοί υλικού με σεξουαλικό περιεχόμενο πρέπει να τηρούν αρχεία που να αποδεικνύουν την ηλικία των συμμετεχόντων σε αυτό. Δηλαδή πρέπει να γεμώνουν οι τόποι φώτο κόπις ταυτοτήτων πορνοστάρ. Αρχεία πρέπει να τηρούν και οι δευτερεύοντες παραγωγοί, δηλαδή αυτοί που αναπαράγουν ή αναμεταδίδουν το υλικό. Την γκέι τσόντα δηλαδή. Πολλοί παραγωγοί και πολύ αρχείο. Ε, κάποιοι πρέπει να εκμισθώνουν εταιρείες για να τηρούν τα αρχεία. Και μια απ' αυτές πρέπει να είναι και η Pramron. Που έχει την πιο μινιμάλ ιστοσελίδα που είδα, κλικ δαμέ. Εδώ μιλάμε με τεκμήρια, δεν είμαστε πάιξε γέλασε. 
Η έρευνα όμως αποκάλυψε και άλλα συνταρακτικά. Η μυστηριώδεις Pramron δεν είναι η μόνη εταιρεία που φαίνεται να δραστηριοποιείται στον ίδιο τομέα στην Κύπρο. Green Arrow Media, Hasgill Investments και Perlous είναι μερικές, κάποιες μάλιστα φαίνεται να έχουν και δικά τους πόρταλ γκέι τσόντας. Ουάου.


Συμπεραίνω:


Το θετικό είναι ότι βάζουμε το λιθαράκι μας για το κοινό καλό (πέρνωντας και φόρους σαν κράτος ανεπτυγμένο και καθόλου τριτοκοσμικό). 


Το αρνητικό είναι ότι η καθοριστική αυτή συμβολή της Κύπρου στην παγκόσμια βιομηχανία της γκέι τσόντας περνά απαρατήρητη και δεν αναγνωρίζεται. Αχάριστοι. 
Και το άλλο αρνητικό είναι ότι δεν φαίνεται να γίνονται γυρίσματα γκέι τσόντας στην Κύπρο από την Raging Stallion όπως ήλπιζα. Θα ζητούσα δουλειά σαν φλάφερ. Αμισθί.

31. Crush?

-Δεν είναι που δεν έχω την επιθυμία. Είναι που δεν την έχω τόσο πολύ. Είναι που βαριέμαι να ασχοληθώ με αππωμένους μιτσιούς και κομπλεξικούς συνομήλικους και παλαίμαχους (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις). Και πάει κι ένας μήνας που συνευρέθηκα με το ωραίο τουριστάκι με τα μπλε μάτια. Ευτυχώς που δουλεύω στο πρότζεκτ με τους ξένους, διότι θα έκοβα φλέβες στην βαρυχειμωνιά. Άσε που ο ένας είναι ενδιαφέρουσα υπόθεση. Πρώτον, είναι σχετικός (παύση). Με το κόμμα (παύση). Δικός μας (παύση). Βουττά τον τον σιουσιούκκον, πώς το λέμε ρε μάνα μου, είναι γκέης. (Αν δεν είναι, εγώ κρεμάζω το βρακί μου κι αποσύρομαι απ' την ενεργόν δράσιν). Δεύτερον, είναι ομορφούης. Όχι γκόμενος, αλλά ευπαρουσίαστος, λίγο παράξενη φάτσα κατ' ακρίβειαν, αλλά συμπαθητικός. Κι ευγενικός και καλός στη δουλεία του. Και ασπρούης με πράσινα μάτια. Τα αγγλικά του, όμως, είναι όπως του Μπόρατ. [Αλλά καλά, κι ο Κυπριανού μιλούσε όπως τον Μπόρατ. Κι ο Χριστόφιας λέει για τις βιασμένες παρθένες της Κύπρου των οποίων ο υμένας πρέπει να αποκατασταθεί, ή κάτι τέτοιο, θα σε γελάσω. (Με τόσα teleprompter ο Ομπάμα δεν μάθαμε τίποτε; Απορώ κι εξίσταμαι).] Το άλλο του κακό, του παιδιού, όχι του Χριστόφια, είναι η χορτοφαγία. Ε, όχι! Εδώ κι αν εξίσταμαι. Αλλά θα κάνω τόπο στην οργή.


Αλλά πως να προχωρήσω αυτήν την ευχάριστη γνωριμία προς την έγκαυλον δραστηριότηταν; Ομολογώ μίαν άλφα αμηχανίαν στην πρώτη προσέγγιση άλλου αρσενικού με απότερω σκοπό την ερωτικήν ευδαιμονίαν. "Αδυναμία φλερταρίσματος" θα μπορούσα να την ονομάσω που μάλλον ωφείλεται στο γεγονός ότι δεν πέρασα την όλη φάση του γυμνασίου "πιάνω τα, χαλώ τα," Γιώργος + Νίκος = LFE, καρδιούλες στα θρανία, σκασιαρχείο για να παίξουμε μπιλιάρδο στο Μύθο, με κάτι φράντζες και κούρεμα καππελλάκι και αηδίες. Τω καιρώ εκείνω, εγώ ήξερα ποιός ήμουν αλλά εχώννουμουν που τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, ας μην analyse and paralyse, again, πώς προχωρώ είναι το θέμα, πώς μετατρέπω το φόβο για φλερτάρισμα σε πράξη, και σε καλό κρεβάτι, χαρτώματα και πιθανούς απογόνους - in no particular order?


Λέω να ανιχνεύσω αν υπάρχει ενδιαφέρον απ' την πλευρά του. Ενδιαφέρον σίγουρα υπάρχει, περιορίζεται όμως στην ανάγκη του να ξεβαωθεί απ' το ξενοδοχείο για μια από τις περιζήτητές μου ξεναγήσεις; Κάτι πρέπει να σκεφτώ για να τον αποπλανήσω γιατί εγεμώσαμεν αζαγιές, που λέει και η φίλη η καλλύτερη. Θα προβώ στα δέοντα και θα σας ενημερώσω.


-Τα συγχαρητήριά μου για το Συνέδριο Δικτύωσης κι Αλληλεγγύης που διοργάνωσε στη Λευκωσία η ILGA-Europe με οργανώσεις από Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία, Μάλτα. Αξιοσημείωτη η συμμετοχή τριών οργανώσεων από την Κύπρο: του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Κύπρου με τον κ. Μοδινό, της Accept και της τ/κ Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία. Μπράβο, προχωρούμε. :)


- Έλεγα για εκθέσεις με θέμα την ομοφυλόφιλη αγάπη τις προάλλες, εδώ μια αρχή: "Διαφορετικές Οικογένειες, Ίδια Αγάπη," στην Αίθουσα Ειρήνη στην Λήδρας, μέχρι τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου. (Τουλάχιστον αυτή δεν μυρίζει αρπαχτή…)

20. Σεπτέβρης και Σαουθάφρικας

Μπήκε κι ο χάρτινος Σεπτέμβρης της καρδιάς μας. Τί μπήκε, σχεδόν βγήκε. Έπεσε κι η θερμοκρασία, μην τρελενόμαστε όμως, ακόμα πυρώνουμε.
Ταξίδια σε καθημερινή στον Πρωταρά, μπάνια το απόγευμα, μπιρίμπα για λίγες ώρες, μπάνιο το βράδυ, λάδι, τίτσιροι, ήσυχα, το κύμα να παφλάζει. Τα αστέρια ολόλαμπα, σαμπώς κι είσαι παιδί, πιάνεις την εφημερίδα του παπά, βγάζεις τρυπίτσες με καρφίτσα, την κρατάς μπροστά σου και κοιτάς προς την λάμπα. Ολόλαμπα.

Σεπτέμβρης και σταφύλι αμπελίσιμο, μαύρο, να το τρως με το χαλλούμι το πρωί. Ή το χαλλούμι με σύκα. Αναμονή για ππαλουζέ με καρύδια. Αναμονή για τα ρόδια τα πολλά, να τα καθαρίζεις τρία τρία και να τα τρως με το κουταλάκι και τα χέρια σου ολόμαυρα μα να μην σε κόφτει.

Και το πρώτο πραγματικό σεπτεμβριανό ηλιοβασίλεμα ψηλά στο διαμέρισμα του νέου φίλου, στο λόφο. Στο ευήλιο, ευάερο, ευρύχωρο μονάρι με δυο μπαλκόνια που βλέπει τη μισή Λευκωσία, βλέπει τον Πενταδάκτυλο, τα λίγα σύννεφα, τον ήλιο να πέφτει δίπλα, τα λίγα μωβ, τα κόκκινα. Σιγά σιγά να χάνεται κι η ευκρίνεια, να μεγαλώνει ο γκρίζος μωβ κόκκος παλιάς φωτογραφίας. Κι εγώ μαζί με το φίλο χωρίς λόγια, αιφνιδιασμένοι απ' την σκοτεινή απλότητα του Πενταδακτύλου με την kitch σημαία να χάσκει. Ο φίλος να μου πιάνει το χέρι, να χαμογελά, να μ' ευχαριστεί χωρίς λόγια για τις προηγούμενες στιγμές κουβαριασμένων ρούχων. Και μένα να με πιάνει μια διάθεση ημιχειμωνιάτικη, μια διάθεση για σόλο κιθάρας ηλεκτρικής από πλανόδιο μουσικό με φορητό amplifier στον υπόγειο της Νέας Υόρκης, για ένα μπλουζ της Κυριακής, έστω κι αν είναι Τρίτη, έστω κι αν είμαι Λευκωσία, έστω κι αν είναι η Γλυκερία δίπλα, ώσπου να γίνουνε άγγελοι να βγάλουνε φτερά. Ο φίλος αγναντεύει, χαμογελά, έχει και τα γενέθλιά του αύριο. Τί όμορφα που είναι τα αγόρια όταν είναι ξεθυμασμένα. Με τίποτε, πια, να αποδείξουν και τίποτε να αρνηθούν. Το αέρι να φυσά, να παφλάζει τα κυματιστά του τα μαλλιά, σχεδόν κρύο. Το φθινόπωρο της Κύπρου, ένα δείλι.

Παλιοπενταδάκτυλε, οπτικό εμπόδιο, παλιοσύμβολο στο μαθητικό τετράδιο δημοτικού, πάντα πρέπει να σε 'χουμε καρτζίν μας. Οι εξελίξεις πάλι τρέχουν το φθινόπωρο, η καμπή είναι και πάλι εξαιρετικά κρίσιμη, το θέμα να με κρούζει αλλά να φοβάμαι να ξαναπληγωθώ, σαν κάποιος που ερωτεύτηκε. Αφού διαβάζω στην εφημερίδα τις δηλώσεις του κάθε Ομήρου και νεκατσιώ. Βαρέθηκα τους γελοίους που κατάφεραν να επιπλεύσουν στην πολιτική κάνοντας όλα τα άλλα σκατά. "Δεν ξεχνώ" προστάζουν. "Δεν μας χέζεται, λέω 'γω;" θ’ απαντώ. Ο φίλος καταλαβαίνει ότι είμαι αλλού, με ρωτά, αλλά πού να του λέω, πού να καταλάβει, μεγάλωσε στο εξωτερικό. "Τίποτε," του λέω, "θυμήθηκα ένα τραγούδι του Jeff Buckley που πάει με τον Σεπτέμβρη." Ησυχία. "Να σου το πω;"