The Clearing - Το ξέφωτο

Cruising, Χατζηδάκις, Jarman και ξερό ψωμί. Του Αλέξη Μπίστικα, 1993. 

31. Crush?

-Δεν είναι που δεν έχω την επιθυμία. Είναι που δεν την έχω τόσο πολύ. Είναι που βαριέμαι να ασχοληθώ με αππωμένους μιτσιούς και κομπλεξικούς συνομήλικους και παλαίμαχους (αν και υπάρχουν εξαιρέσεις). Και πάει κι ένας μήνας που συνευρέθηκα με το ωραίο τουριστάκι με τα μπλε μάτια. Ευτυχώς που δουλεύω στο πρότζεκτ με τους ξένους, διότι θα έκοβα φλέβες στην βαρυχειμωνιά. Άσε που ο ένας είναι ενδιαφέρουσα υπόθεση. Πρώτον, είναι σχετικός (παύση). Με το κόμμα (παύση). Δικός μας (παύση). Βουττά τον τον σιουσιούκκον, πώς το λέμε ρε μάνα μου, είναι γκέης. (Αν δεν είναι, εγώ κρεμάζω το βρακί μου κι αποσύρομαι απ' την ενεργόν δράσιν). Δεύτερον, είναι ομορφούης. Όχι γκόμενος, αλλά ευπαρουσίαστος, λίγο παράξενη φάτσα κατ' ακρίβειαν, αλλά συμπαθητικός. Κι ευγενικός και καλός στη δουλεία του. Και ασπρούης με πράσινα μάτια. Τα αγγλικά του, όμως, είναι όπως του Μπόρατ. [Αλλά καλά, κι ο Κυπριανού μιλούσε όπως τον Μπόρατ. Κι ο Χριστόφιας λέει για τις βιασμένες παρθένες της Κύπρου των οποίων ο υμένας πρέπει να αποκατασταθεί, ή κάτι τέτοιο, θα σε γελάσω. (Με τόσα teleprompter ο Ομπάμα δεν μάθαμε τίποτε; Απορώ κι εξίσταμαι).] Το άλλο του κακό, του παιδιού, όχι του Χριστόφια, είναι η χορτοφαγία. Ε, όχι! Εδώ κι αν εξίσταμαι. Αλλά θα κάνω τόπο στην οργή.


Αλλά πως να προχωρήσω αυτήν την ευχάριστη γνωριμία προς την έγκαυλον δραστηριότηταν; Ομολογώ μίαν άλφα αμηχανίαν στην πρώτη προσέγγιση άλλου αρσενικού με απότερω σκοπό την ερωτικήν ευδαιμονίαν. "Αδυναμία φλερταρίσματος" θα μπορούσα να την ονομάσω που μάλλον ωφείλεται στο γεγονός ότι δεν πέρασα την όλη φάση του γυμνασίου "πιάνω τα, χαλώ τα," Γιώργος + Νίκος = LFE, καρδιούλες στα θρανία, σκασιαρχείο για να παίξουμε μπιλιάρδο στο Μύθο, με κάτι φράντζες και κούρεμα καππελλάκι και αηδίες. Τω καιρώ εκείνω, εγώ ήξερα ποιός ήμουν αλλά εχώννουμουν που τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, ας μην analyse and paralyse, again, πώς προχωρώ είναι το θέμα, πώς μετατρέπω το φόβο για φλερτάρισμα σε πράξη, και σε καλό κρεβάτι, χαρτώματα και πιθανούς απογόνους - in no particular order?


Λέω να ανιχνεύσω αν υπάρχει ενδιαφέρον απ' την πλευρά του. Ενδιαφέρον σίγουρα υπάρχει, περιορίζεται όμως στην ανάγκη του να ξεβαωθεί απ' το ξενοδοχείο για μια από τις περιζήτητές μου ξεναγήσεις; Κάτι πρέπει να σκεφτώ για να τον αποπλανήσω γιατί εγεμώσαμεν αζαγιές, που λέει και η φίλη η καλλύτερη. Θα προβώ στα δέοντα και θα σας ενημερώσω.


-Τα συγχαρητήριά μου για το Συνέδριο Δικτύωσης κι Αλληλεγγύης που διοργάνωσε στη Λευκωσία η ILGA-Europe με οργανώσεις από Κύπρο, Ελλάδα, Τουρκία, Μάλτα. Αξιοσημείωτη η συμμετοχή τριών οργανώσεων από την Κύπρο: του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Κύπρου με τον κ. Μοδινό, της Accept και της τ/κ Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία. Μπράβο, προχωρούμε. :)


- Έλεγα για εκθέσεις με θέμα την ομοφυλόφιλη αγάπη τις προάλλες, εδώ μια αρχή: "Διαφορετικές Οικογένειες, Ίδια Αγάπη," στην Αίθουσα Ειρήνη στην Λήδρας, μέχρι τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου. (Τουλάχιστον αυτή δεν μυρίζει αρπαχτή…)

27. Οι αγωνιστές

Ο μεγάλος δικηγόρος σφήνωσε μέσα στην μπλε BMW του κι η κοιλιά του άγγιζε το τιμόνι. Μέχρι να πάει από το γραφείο ως το αυτοκίνητο ίδρωσε η φαλάκρα του. Την σκούπισε, κι έτριψε το καλοψαλιδισμένο γένι του με το βρεγμένο χέρι. Το καθήκον τον καλούσε. Έπρεπε να πάει στη Λάρνακα να πορευτεί με τους άλλους πραγματικούς πατριώτες εναντίον των κακών ξένων. Οι Τούρκοι εισβολείς, οι μετανάστες, οι ψευδο-αιτητές ασύλου και οι παλιο-ευρωπαίοι έχουν τον ίδιο ακριβώς στόχο: να κλέψουν την γη των πατέρων μας.

Μαζί του, στις κρεμ δερμάτινες μαξιλάρες του αμαξιού που αγόρασε μετά από χρόνια διαζυγίων και λοιπών χριστιανικών δικαστικών υποθέσεων, βρίσκονταν και δύο νεαροί στο όνομα των οποίων σίγουρα διεξήγαγε αυτόν τον αγώνα. Για να προστατεύσει το μέλλον τους και να τους εμφυσήσει ότι τα καλά κτώντε μόνο με κόπους.

Δεν είπε λέξη, αλλά έπαιξε το αγαπημένο το τραγούδι - θα μιλούσε αυτό:

"Ξεκινώ με κραυγή τη πορεία και το χέρι μου απλώνω στη φωτια-α-α-ά.
Των σοφών προφητει-ει-ει-εία, έλεγε θα με τρυπήσουν καρφιά."

Η καρδιά του σκίρτησε, έσφιξε το τιμόνι, έφτανε στο αγαπημένο του κομμάτι, αυτό με τα τύμπανα:

"Κι όμως δεν πίστεψα, όρκους αντέστρεψα, είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά).
Είπαν πως χάθηκα, δρόμους μου χάραξαν, έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα, έ-ζη-σα, στην φωτιααά."

Μ΄αυτούς τους λιτούς και απέριττους στίχους φούντωσε με την αδικία. Γιατί να του κλέβουν οι ξένοι το βιος του; ΓΙΑΤΙ; Και καλά οι Τούρτζοι, οι μαύροι του ελείψαν; Γιατί να πρέπει να μοιραστεί τις νομικές υποθέσεις του θείου ιεράρχη μ' ένα μετανάστη δικηγόρο; Γιατί να πρέπει να πεινά και να τρέχει μετά για ανεργιακό; Και γιατί να λαμβάνει ο μαύρος 18 χιλιάδες ευρώ το μήνα επίδομα, όπως του είπε κι ο φίλος του ο Sugar; Ε;

Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στην πασιάν του βούκκαν αλλά κρατήθηκε μέχρι που βρέθηκε μαζί με τους συνοδοιπόρους, συναγωνιστές και συντρόφ- (στραβάρα του, αλλό λλίον να πάθει χαττάν μιάλον), με τους συνέλληνές του, λέγω, εκεί στις Φοινικούδες. Κι όταν άρχισε πια η πορεία, και τα πνεύματα άναψαν, όταν οι Τούρτζοι (οι Κύπριοι προδότες, δηλαδή, που επειδή δεν πιστεύουν αυτά που πιστεύουν οι Έλληνες τσολιάδες σημαίνει πως είναι Τούρτζοι) τόλμησαν να μπουν στην μέση του δρόμου καθώς έπερνε φόρα ο διασκελισμός του, όπως του Ακρίτα, εκεί λοιπόν, κρατούσε το χέρι του Sugar και μαζί ψέλλιζαν "είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά)…"

Μ' αυτόν τον στίχο καθυπόταξε το ένστινκτο και μόνο σικκίρτισε, ξιτίμασε λίγο, και δεν έσπασε κανένα ξένο ή ξενολάγνο στο ξύλο. (Επίσης επειδή είχε κάμερες, δεν κάνει, κοτζάμ πρόεδρος να δρώνει όπως τον πάσα έναν στην μάππα που φορεί κουκούλα). Και με το πέρας των προβοκάτσιων των φεστιβαλιτών που πήγαιναν και έπεφταν πάνω σε μαχαίρια και ρόπαλα των συναγωνιστών του, είπε στους δύο νεαρούς που ήταν μαζί του, "άτε, αγωνιστήκαμε και σήμερα, εδώ στη Φωτιά, θα μπορούμε να κοιμηθούμε απόψε. Πάμε τωρά να σας τσιεράσω σάντουϊτς με αμπελοπούλια τζι αυκούθκια ξυδάτα…"


- Η εποχή του φόβου ξαναξημερώνει στην Κύπρο. Άντε να σωθούμε απ' αυτούς που θέλουν να μας σώσουν. Η πρώτη κυπριακή παρέλαση περηφάνειας θα έχει ενδιαφέρον, πάντως.

2. Το σώμα μου και το σύμφωνο - 18/4/2010

- Είμαι στο εν τρίτο της ζωής μου και μόλις πρόσφατα άρχισα να αναγνωρίζω το σώμα μου. Να το θεωρώ δικό μου, να το καταλαβαίνω. Να το βλέπω μετά το ντους ή μετά το σεξ, και να μου αρέσει: σώμα αντρός, γυμνασμένο, αλλά με πιασίματα, κυπριακό mid-thirties, τριχωτό. Μύες, σκούρο δέρμα, φλέβες που πάλλουν. Να θυμηθώ να το χαρώ όσο το ξέρω. Και χωρίς ντροπή, για το πώς είναι, πώς φαίνεται και πώς κινείται. Τα χρόνια της αυτοαστυνόμευσής του έχουν περάσει. Το επόμενο βήμα θα είναι μαγιώ Speedo ή Aussie Bum.

-Έλεγα ν’ασχοληθώ σήμερα με την έκθεση της Επιτρόπου , τη γνωμάτευση του Γενικού (τί υποκρισία, επειδή δεν μας το επιβάλλει, λέει, η Ε.Ε., δεν χρειάζεται να δούμε ποιό είναι το δίκαιο, ή κάτι τέτοιο) και τις ηλίθιες δηλώσεις πολιτικάντηδων (που ούτε το όνομά τους δεν θα γράψω γιατί μόνο προσοχή γυρεύουν). Αλλά το όλο θέμα είναι τόσο αντικαβλωτικό και αντι-fabulous... (μπορώ να πω αντικαβλωτικό, ή θα μου το αρνηθούν κι αυτό;)

For the record θέλω να διευκρινίσω ότι υποστηρίζω το δικαίωμα για γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, αλλά όταν ψηφιστεί ο νόμος – γιατί αργά ή γρήγορα θα ψηφιστεί, γιατί εδώ μιλάμε για civil rights, καταλάβετέ το – όταν ψηφιστεί ο νόμος, λέγω, δεν με βλέπω να τρέχω στη Μαύρου για στεφάνωμα στο δωμάτιο με τις λάιφ σάιζ φωτογραφίες γάμων του ’30 και το στέρεο με το cd του “Here comes the bride.” Κι ο λόγος είναι ότι δεν χρειάζουμε την τζίζα κανενός για να νοιώσω “κανονικός” (τί προσβολή, να σε πουν “κανονικό”). Ας είναι, κάποιοι γκέι και κάποιες λεσβίες διαφωνούν, θέλουν την τζίζα - μπορεί κι οι λόγοι να είναι άλλοι - και άμα θέλουν ας βάλουν και τον Έμπονυ να τους κάμει τα αρέιντζμεντς και το Άριστον να τους κάμει τα λουκούμια. Φτάνει να έχουν την επιλογή. Και if you’re against gay marriage, don’t have one.

-Επίσης σήκωσα σύστημα και δεν θέλω να κάνω σεξ με τον φίλο μου το βράδυ πριν κοιμηθούμε ή το πρωί, ή και τα δύο, όπως κάνει ο κόσμος όλος (που κάνει σεξ, εννοώ). Σήκωσα σύστημα να ξυπνώ στη μέση της νύχτας φωθκιά πυρουμενη. Τον ξυπνώ, με δέχεται. Ψευτοζαλισμένοι κι οι δύο απ’ τον ύπνο. Ψιλάφισμα στο σώμα ο ένας του άλλου, ψιλάφισμα και στο συρτάρι. Κοιτώ την ώρα (άλλο σύστημα που σήκωσα, να κοιτώ την ώρα. Μέσος όρος 40 λεπτά). Ελάχιστο το φως απο τον φεγγίτη, ομίχλη. Αυτός τσαλακωμένος σαν πράσινη χοντρή κουβέρτα. Τα χέρια του προς τα πίσω, σώμα γενναιόδωρο (προς τον πιο μεγάλο εγωιστή που ξέρω, εμένα). Κοιτάζωντας προς τα πάνω πρέπει να με βλέπει μόνο σαν περίγραμμα, σαν φωτογραφία under-exposed, με κόκκο, ασπρόμαυρη.

Ή κάτι τέτοιο…