30. Μια μέρα αυτό το παιδί

Courtesy of www.ppowgallery.com

Μια μέρα αυτό το παιδί θα μεγαλώσει. Μια μέρα αυτό το παιδί θα γνωρίσει κάτι που προκαλεί ένα αίσθημα ισοδύναμο με την αποκόλληση της Γης από τον άξονά της. Μια μέρα αυτό το παιδί θα φτάσει σ' ένα σημείο όπου θ' αντιληφθεί μια διαίρεση που δεν είναι μαθηματική. Μια μέρα αυτό το παιδί θα νιώσει ένα ανακάτεμα στην καρδιά και στο λαιμό και στο στόμα του. Μια μέρα αυτό το παιδί θ' ανακαλύψει κάτι στο μυαλό και το σώμα και την ψυχή του που του προκαλεί πείνα. Μια μέρα αυτό το παιδί θα πράξει κάτι που θα κάνει τους άντρες που φορούν στολές ιερέων και ραβίνων, άντρες που κατοικούν σε κάποια πέτρινα κτήρια, να θέλουν το θάνατό του. Μια μέρα πολιτικοί θα θεσπίσουν νομοσχέδια εναντίον αυτού του παιδιού. Μια μέρα οικογένειες θα δώσουν ψευδείς πληροφορίες στα παιδιά τους και το κάθε παιδί θα μεταβιβάσει αυτές τις πληροφορίες στη δική του οικογένεια κι αυτές οι πληροφορίες θα είναι σχεδιασμένες για να κάνουν αφόρητη την ύπαρξη γι’ αυτό το παιδί. Μια μέρα αυτό το παιδί θα αρχίσει να βιώνει αυτή τη δραστηριότητα στο περιβάλλον του κι αυτή η δραστηριότητα και αυτές οι πληροφορίες θα τον ωθήσουν να αυτοκτονήσει ή να υποταγεί στον κίνδυνο με την ελπίδα της δολοφονίας ή να υποταγεί στη σιγή και στην αφάνεια. Όταν αρχίσει να μιλάει, άντρες που φοβούνται αυτό το παιδί θα αποπειραθούν να τον φιμώσουν με στραγγαλισμό, γροθιές, φυλακή, πνίξιμο, βιασμό, εκφοβισμό, νάρκωση, σχοινιά, όπλα, απειλές, συμμορίες, μπουκάλια, μαχαίρια, θρησκεία, αποκεφαλισμό και πυρπόληση. Γιατροί θα ανακηρύξουν αυτό το παιδί ιάσιμο σάμπως και ο νους του είναι ιός. Αυτό το παιδί θα χάσει τα συνταγματικά του δικαιώματα λόγω της επιδρομής της κυβέρνησης στην προσωπική του ζωή. Αυτό το παιδί θα αντιμετωπίσει ηλεκτροσόκ, φάρμακα και ρυθμιστικές θεραπείες σε εργαστήρια υπό την επιμέλεια ψυχολόγων και ερευνητών επιστημόνων. Θα υποστεί απώλεια σπιτιού, απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων, απώλεια εργασίας και απώλεια όλων των διανοήσιμων ελευθεριών. Όλα αυτά θα ξεκινήσουν να συμβαίνουν σε ένα ή δυο χρόνια όταν ανακαλύψει ότι επιθυμεί να τοποθετήσει το γυμνό του κορμί πάνω στο γυμνό κορμί ενός άλλου αγοριού.

- One Day This Kid… (1991), έργο του David Wojnarowicz (1954-1992). 

Το βίντεο του ίδιου Fire in my Belly (1987), που πραγματεύεται το θάνατο του σύντροφού του από AIDS, αποσύρθηκε από την πρωτοπόρα έκθεση για τον ομοφυλόφιλο έρωτα Hide/Seek: Difference and Desire in American Portraiture του Smithsonian Institute στην Ουάσινγκτον (δαμέ), λόγω αντιδράσεων χριστιανών ρεπουμπλικάνων για το θέμα της έκθεσης και την εμφάνιση, στο βίντεο, ενός εσταυρωμένου με μυρμήγκια. Το Smithsonian λογόκρινε τον εαυτό του αποσύροντας το βίντεο, δημιουργώντας ένα προηγούμενο ενθάρρυνσης του κάθε ηθικά θιγμένου να παρεμβαίνει στην Τέχνη, της οποίας δουλειά δεν είναι η ταύτιση με την ηθική κανενός.

Φωτογραφία του David Wojnarowicz

- Μια μέρα τούτον το κοπελλούιν ελπίζει να κάμει κάτι για να έχουμε εκθέσεις για την ομοφυλόφιλη αγάπη και στην Κύπρο, για να εξερευνήσουμε τη ρευστότητα της σεξουαλικότητας και του κοινωνικού φύλου, αλλά κυρίως για να δούμε τις αντιδράσεις όλων όσων μάχονται για την ελευθερία της έκφρασης, λόγου χάριν, του Θεμιστοκλέους και του Ζαχαρία [sic τζιαι lol].




Το λογοκριμένο βίντεο (μέρος). Μουσική από την Diamanda Galas:

27. Οι αγωνιστές

Ο μεγάλος δικηγόρος σφήνωσε μέσα στην μπλε BMW του κι η κοιλιά του άγγιζε το τιμόνι. Μέχρι να πάει από το γραφείο ως το αυτοκίνητο ίδρωσε η φαλάκρα του. Την σκούπισε, κι έτριψε το καλοψαλιδισμένο γένι του με το βρεγμένο χέρι. Το καθήκον τον καλούσε. Έπρεπε να πάει στη Λάρνακα να πορευτεί με τους άλλους πραγματικούς πατριώτες εναντίον των κακών ξένων. Οι Τούρκοι εισβολείς, οι μετανάστες, οι ψευδο-αιτητές ασύλου και οι παλιο-ευρωπαίοι έχουν τον ίδιο ακριβώς στόχο: να κλέψουν την γη των πατέρων μας.

Μαζί του, στις κρεμ δερμάτινες μαξιλάρες του αμαξιού που αγόρασε μετά από χρόνια διαζυγίων και λοιπών χριστιανικών δικαστικών υποθέσεων, βρίσκονταν και δύο νεαροί στο όνομα των οποίων σίγουρα διεξήγαγε αυτόν τον αγώνα. Για να προστατεύσει το μέλλον τους και να τους εμφυσήσει ότι τα καλά κτώντε μόνο με κόπους.

Δεν είπε λέξη, αλλά έπαιξε το αγαπημένο το τραγούδι - θα μιλούσε αυτό:

"Ξεκινώ με κραυγή τη πορεία και το χέρι μου απλώνω στη φωτια-α-α-ά.
Των σοφών προφητει-ει-ει-εία, έλεγε θα με τρυπήσουν καρφιά."

Η καρδιά του σκίρτησε, έσφιξε το τιμόνι, έφτανε στο αγαπημένο του κομμάτι, αυτό με τα τύμπανα:

"Κι όμως δεν πίστεψα, όρκους αντέστρεψα, είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά).
Είπαν πως χάθηκα, δρόμους μου χάραξαν, έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα, έ-ζη-σα, στην φωτιααά."

Μ΄αυτούς τους λιτούς και απέριττους στίχους φούντωσε με την αδικία. Γιατί να του κλέβουν οι ξένοι το βιος του; ΓΙΑΤΙ; Και καλά οι Τούρτζοι, οι μαύροι του ελείψαν; Γιατί να πρέπει να μοιραστεί τις νομικές υποθέσεις του θείου ιεράρχη μ' ένα μετανάστη δικηγόρο; Γιατί να πρέπει να πεινά και να τρέχει μετά για ανεργιακό; Και γιατί να λαμβάνει ο μαύρος 18 χιλιάδες ευρώ το μήνα επίδομα, όπως του είπε κι ο φίλος του ο Sugar; Ε;

Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στην πασιάν του βούκκαν αλλά κρατήθηκε μέχρι που βρέθηκε μαζί με τους συνοδοιπόρους, συναγωνιστές και συντρόφ- (στραβάρα του, αλλό λλίον να πάθει χαττάν μιάλον), με τους συνέλληνές του, λέγω, εκεί στις Φοινικούδες. Κι όταν άρχισε πια η πορεία, και τα πνεύματα άναψαν, όταν οι Τούρτζοι (οι Κύπριοι προδότες, δηλαδή, που επειδή δεν πιστεύουν αυτά που πιστεύουν οι Έλληνες τσολιάδες σημαίνει πως είναι Τούρτζοι) τόλμησαν να μπουν στην μέση του δρόμου καθώς έπερνε φόρα ο διασκελισμός του, όπως του Ακρίτα, εκεί λοιπόν, κρατούσε το χέρι του Sugar και μαζί ψέλλιζαν "είμαι ο Έλληνας που πολεμά (λεμά)…"

Μ' αυτόν τον στίχο καθυπόταξε το ένστινκτο και μόνο σικκίρτισε, ξιτίμασε λίγο, και δεν έσπασε κανένα ξένο ή ξενολάγνο στο ξύλο. (Επίσης επειδή είχε κάμερες, δεν κάνει, κοτζάμ πρόεδρος να δρώνει όπως τον πάσα έναν στην μάππα που φορεί κουκούλα). Και με το πέρας των προβοκάτσιων των φεστιβαλιτών που πήγαιναν και έπεφταν πάνω σε μαχαίρια και ρόπαλα των συναγωνιστών του, είπε στους δύο νεαρούς που ήταν μαζί του, "άτε, αγωνιστήκαμε και σήμερα, εδώ στη Φωτιά, θα μπορούμε να κοιμηθούμε απόψε. Πάμε τωρά να σας τσιεράσω σάντουϊτς με αμπελοπούλια τζι αυκούθκια ξυδάτα…"


- Η εποχή του φόβου ξαναξημερώνει στην Κύπρο. Άντε να σωθούμε απ' αυτούς που θέλουν να μας σώσουν. Η πρώτη κυπριακή παρέλαση περηφάνειας θα έχει ενδιαφέρον, πάντως.