Λέμε να πάμε Κόννο, σαν γνήσιοι Λευκωσιάτες, με τον ξενιτεμένο αδελφό, τον σειράν. Τότε δεν είχαμε ιδέα αλλά 3-4 δόκιμοι στο τάγμα κάναμε παρέα, μετά φύγαμε για σπουδές κι ανακαλύψαμε τους εαυτούς μας, τί κρύβαμε, και γιατί πηγαίναμε όλοι μαζί για να γλείψουμε παγωτό. Τώρα ο φίλος ο καλλύτερος είναι abroad κι έμεινα να παλεύω μόνος, ή έτσι να νομίζω. Τελικά μας λείπει μια αναγνωρίσιμη κοινότητα των λοαδ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί, διαφυλικοί), μας λείπει η επιβεβαίωση της ομάδας, το στήριγμα του άλλου πούστη.
Ξεκινάμε απ’ τη Λευκωσία – καμίνι, φτάνουμε παραλία, βγάζουμε φανέλλες, βάζουμε αντιηλιακά και μαγιώ τυλιγμένοι στην πετσέτα, απλώνουμε ψάθες και κορμιά. Μετροφυλάμε το Gay Times και το Advocate λέγωντας αστεία που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε, σχολιάζουμε τα νεαρά παιδιά τα γυμνασμένα με τα μαγιώ τα μωβ, δείχνουμε ο ένας στον άλλο κανα μοντέλο στα περιοδικά: “μμμ, ωραίος”, ή “για σεξ μια χαρά, για σχέση ούτε να το σκέφτεται.” Μια ξένη πασιά βγάζει τους βύζους περίπατο, γελάμε λίγο, αλλά την χαιρόμαστε που χάιρεται. Ένας 30άρης μπαμπάς με φαμίλια εντυπώσιάζει με το ριγέ speedo, αλλά ανοίγει το στόμα και μας ξενερώνει. “Νομίζω αυτός έχει profile, αυτούς τους κοιλιακούς θα τους αναγνώριζα και με κλειστά τα μάτια,” λέω. “Άλλο που δεν ήθελες,” λέει ο κολλητός, και δεν παραξενευόμαστε που μπορεί να είναι αυτός, οι μισοί online είναι παντρεμένοι.
Σιγά σιγά καταλαβαίνω ότι shιshινίζουμε άνετα και λέω μέσα μου, κοίτα πόσο άλλαξαν τα πράματα… Βασικά πόσο άλλαξα εγώ, εγώ είμαι αυτός που μπορεί να μιλά δημοσίως και να μην χαμηλώνει την ένταση της φωνής του, και να μην αστυνομεύει το σώμα του μπας και πουshτοδείξει. Δεν αλλάξαν τα πράγματα, δεν άλλαξε η κοινωνία, εγώ αλλάζω και, άρα, αλλάζω και τα πράματα.
Μου λέει για τις περιπέτειές του στην ξενιτιά, “αχ, τί ωραία η ελευθερία της ανωνυμίας,” λέω. Λέω και για τις δικές μου περιπέτειες, τί περιπέτειες δηλαδή, τις κάποτε απελπισμένες μου προσπάθειες για περιπέτειες. Λέμε για το σεβασμό και την αξιοπρέπεια που τελικά είναι το ζητούμενο με τον πόλεμο για δικαιώματα, μην καταντήσουμε όμως να βλέπει η κοινωνία τους λοαδ σαν άτομα με κάποιο κουσούρι που χρειάζονται ειδική, αντί ίση, μεταχείριση. Λέμε πώς θα ήταν τα πράματα αν ήξεραν όλοι ότι οι λοαδ είμαστε παντού, και πώς θα ήταν τα πράματα αν τα κόμματα δεν άρπασαν τους φοιτητές με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ουσιαστική κριτική σκέψη και αντίδραση ούτε καν στα πανεπιστήμια (μα να μην υπάρχει ούτε μια οργάνωση για λοαδ άτομα στα κυπριακά πανεπιστήμια, και το μόνο πράγμα που φαίνεται να ενδιαφέρει τους 20χρονους να είναι τα όρια αφυπηρέτησης και η πιλόττα;!) Λέμε κι ότι είμαστε, τελικά, μεταξύ των εντελώς καταπιεσμένων παλαίμαχων τοιούτων (45 και πάνω) και των εντελώς ακομπλεξάριστων - πλην επιπόλαιων τεκνών (25 και κάτω): Εμείς, η Γενιά Μισοδότζειν. Που γελά, κολυμπά, ενίοτε γαμά και, σήμερα, παίρνει χρώμα θεϊκό. Βρεγμένες πετσέτες, φλι φλό και άμμοι στο αυτοκίνητο, and here comes the sun king να μας συνοδεύει στην κίνηση προς Λευκωσία.
Κατ’ οίκων εργασία: ποιά η διαφορά μεταξύ της σεξουαλικότητας και του κοινωνικού φύλου (gender);
Monday, October 18, 2010
11. Θέμη γυρέφκουμε
Το ΡΙΚ, λέει, αποφάσισε τελικά να μεταδόσει το φιλμάκι σχετικά με τις διακρίσεις εναντίον των ομοφυλόφυλων. Πολύ αργά και υστερόβουλα. Η πρόθεση είναι που μετρά, όχι το αποτέλεσμα του κραξίματος, Θέμη μου.
Δεν είναι επιχείρημα αυτό που ακόυστηκε, ότι η πληοψηφεία των θεατών μπορεί και να διαφωνούν με τα δικαιώματα των γκέι, ή ότι η κοινωνία δεν είναι ακόμα “έτοιμη”. That’s the fucking point! Αν δεν διαφωνούσαν, αν ήταν έτοιμοι, δεν θα χρειαζόταν να ματαδοθεί το φιλμάκι. Και η προστασία των δικαιωμάτων οποιουδήποτε γίνεται άσχετα από τη γνώμη της πλειοψηφείας. Γι αυτό υπάρχουν οι νόμοι, οι χάρτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να προστατεύονται ΟΛΟΙ, άσχετα με τη γνώμη της όποιας πλειοψηφείας. Αναλογίζομαι μόνο το ρόλο της πλειοψηφείας στην άνοδο των Ναζι.
Γι αυτά μιλούσα με κάποιον φίλο χτες το βράδυ, μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι. Χαρακτηριστικό των ημερών.
-Είναι κι ζέστη, οι μπύρες, τα μαγιώ, η ακάλυπτη σάρκα που μου θυμίζουν συνεχώς ότι είμαι σινγκλ, είναι η αποχαύνωση που νιώθω κάθε μέρα από τις 10 ως τις 6 το απόγευμα, μια θερινή νάρκη, που μου κάνει το μυαλό πουρκούρι. Αλλά μετά, με το που πέφτει ο ήλιος, που ακούγεται ο απογευματινός χότζιας, και φυσά το πρώτο δροσερό αερούδιν, με πιάνει η μανία εύρεσης άντρα. Επειδή δεν είμαι του δασουδίου, του πάρκου και του πάρκινγκ, επειδή δεν έχει η Λευκωσία γκέι μπαρ, - η ποδά, διότι στη Λευκωσία την ποτζιεί είναι το Λορέντζα καφέ, δίπλα στο Μπουγιούκ Χαν όπου κάθε 3η Παρασκευη του μήνα γίνεται το pink party - αλλά και να είχε θα έλειπε η κουλτούρα του φλέρτ και της ακόλουθης προσπάθειας να γοητέυσεις κάποιον/α μέχρι να κάνετε σεξ (όπως βλέπουμε στα έργα), κι επειδή οι πλήστοι γκέι είναι κρυφοί (κι απ’ τον εαυτό τους ακόμα) και άρα δεν παίζει ο πιο δημοφιλής τρόπος εύρεσης γκόμενου/ας στην Κύπρο, δηλαδή η γνωριμία μέσω κοινών γνωστών, έτσι λοιπόν καταφεύγω στο ίντερνετ. Σε εξειδικευμένα sites, πχ, το gayromeo και το gaydar.co.uk, που είναι όπως το facebook, αλλά στο πιό γκέι, κάνεις προφίλ, βάζεις φώτος, λες τι ψάχνεις, ποιόν/ους γυρεύεις και αρχίζεις το παιχνίδι. Bottom, top ή versatile, M, L, XL, cut, uncut, ts, tv, cd, m4m, gay, bi, εχεμύθεια, διακριτικότητα, no strings attached, όχι στις Λούλλες, τους χοντρούς, τους γέρους, τις κατζιασμένες. Φιλία, σχέση ή σεξ, με γνωριμία πρώτα ή απ’ ευθείας, όχι απαραιτήτως μ’ αυτή τη σειρά, κι ότι ήθελε προκύψει. Μικρές αγγελίες στο πιο απαιτητικό και στο πιο γρήγορο. Και μανία με τους straight acting- μερικές φορές οι γκέι είναι πιο ομοφοβικοί απ’ όλους, έχοντας εσωτερικεύσει την κοινωνική απέχθεια προς τους τοιούτους, την κατευθύνουν στον εαυτό τους και στους άλλους. Αν πουshτοδείχνεις, αν τους θυμίζεις τον εαυτό τους, είσαι λιγότερο επιθυμητός. Λες κι ο κάθε άντρας πρέπει να είναι απαραιτήτως βαρύς κι ασήκωτος, λες κι υπάρχει ένας μόνο τρόπος να εκφραστεί η αρρενωπότητα. Και αρχίζεις το παιγνίδι, να φανείς μυστήριος, ωραίος, έξυπνος, επικοινωνιακός, με χιούμορ, με αισθήματα, και με μεγάλη πούτσα, Και ποτέ απελπισμένος, αγάμητος ή με baggage. Για να δούμε τι θα βρούμε…
Δεν είναι επιχείρημα αυτό που ακόυστηκε, ότι η πληοψηφεία των θεατών μπορεί και να διαφωνούν με τα δικαιώματα των γκέι, ή ότι η κοινωνία δεν είναι ακόμα “έτοιμη”. That’s the fucking point! Αν δεν διαφωνούσαν, αν ήταν έτοιμοι, δεν θα χρειαζόταν να ματαδοθεί το φιλμάκι. Και η προστασία των δικαιωμάτων οποιουδήποτε γίνεται άσχετα από τη γνώμη της πλειοψηφείας. Γι αυτό υπάρχουν οι νόμοι, οι χάρτες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για να προστατεύονται ΟΛΟΙ, άσχετα με τη γνώμη της όποιας πλειοψηφείας. Αναλογίζομαι μόνο το ρόλο της πλειοψηφείας στην άνοδο των Ναζι.
Γι αυτά μιλούσα με κάποιον φίλο χτες το βράδυ, μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι. Χαρακτηριστικό των ημερών.
-Είναι κι ζέστη, οι μπύρες, τα μαγιώ, η ακάλυπτη σάρκα που μου θυμίζουν συνεχώς ότι είμαι σινγκλ, είναι η αποχαύνωση που νιώθω κάθε μέρα από τις 10 ως τις 6 το απόγευμα, μια θερινή νάρκη, που μου κάνει το μυαλό πουρκούρι. Αλλά μετά, με το που πέφτει ο ήλιος, που ακούγεται ο απογευματινός χότζιας, και φυσά το πρώτο δροσερό αερούδιν, με πιάνει η μανία εύρεσης άντρα. Επειδή δεν είμαι του δασουδίου, του πάρκου και του πάρκινγκ, επειδή δεν έχει η Λευκωσία γκέι μπαρ, - η ποδά, διότι στη Λευκωσία την ποτζιεί είναι το Λορέντζα καφέ, δίπλα στο Μπουγιούκ Χαν όπου κάθε 3η Παρασκευη του μήνα γίνεται το pink party - αλλά και να είχε θα έλειπε η κουλτούρα του φλέρτ και της ακόλουθης προσπάθειας να γοητέυσεις κάποιον/α μέχρι να κάνετε σεξ (όπως βλέπουμε στα έργα), κι επειδή οι πλήστοι γκέι είναι κρυφοί (κι απ’ τον εαυτό τους ακόμα) και άρα δεν παίζει ο πιο δημοφιλής τρόπος εύρεσης γκόμενου/ας στην Κύπρο, δηλαδή η γνωριμία μέσω κοινών γνωστών, έτσι λοιπόν καταφεύγω στο ίντερνετ. Σε εξειδικευμένα sites, πχ, το gayromeo και το gaydar.co.uk, που είναι όπως το facebook, αλλά στο πιό γκέι, κάνεις προφίλ, βάζεις φώτος, λες τι ψάχνεις, ποιόν/ους γυρεύεις και αρχίζεις το παιχνίδι. Bottom, top ή versatile, M, L, XL, cut, uncut, ts, tv, cd, m4m, gay, bi, εχεμύθεια, διακριτικότητα, no strings attached, όχι στις Λούλλες, τους χοντρούς, τους γέρους, τις κατζιασμένες. Φιλία, σχέση ή σεξ, με γνωριμία πρώτα ή απ’ ευθείας, όχι απαραιτήτως μ’ αυτή τη σειρά, κι ότι ήθελε προκύψει. Μικρές αγγελίες στο πιο απαιτητικό και στο πιο γρήγορο. Και μανία με τους straight acting- μερικές φορές οι γκέι είναι πιο ομοφοβικοί απ’ όλους, έχοντας εσωτερικεύσει την κοινωνική απέχθεια προς τους τοιούτους, την κατευθύνουν στον εαυτό τους και στους άλλους. Αν πουshτοδείχνεις, αν τους θυμίζεις τον εαυτό τους, είσαι λιγότερο επιθυμητός. Λες κι ο κάθε άντρας πρέπει να είναι απαραιτήτως βαρύς κι ασήκωτος, λες κι υπάρχει ένας μόνο τρόπος να εκφραστεί η αρρενωπότητα. Και αρχίζεις το παιγνίδι, να φανείς μυστήριος, ωραίος, έξυπνος, επικοινωνιακός, με χιούμορ, με αισθήματα, και με μεγάλη πούτσα, Και ποτέ απελπισμένος, αγάμητος ή με baggage. Για να δούμε τι θα βρούμε…
10. Ο Θέμης είναι πελλός
Σήμερα είμαι επιρρεπής στα πολιτικά.
Κύριε Θ. Θεμιστοκλέους του ΡΙΚ: Γιατί είναι μέσα στον “κώδικα” σας και επιτρέπετε την προβολή κάθε επεισοδίου των Πατάτων Αντιναχτών με απεικονίσεις που χλευάζουν τη σεξουαλικότητα και τη συμπεριφορά των ομοφυλόφιλων και διαιωνίζουν, με φαινομενική αθωότητα, βλαβερά στερεότυπα, δείχνοντας, πχ, όλους τους γκέι άντρες ως θυληπρεπείς και να σούζουνται; Ε; Η κοινότητα των λεσβιών, ομοφυλοφύλων, αμφισεξουαλικών και διαφυλικών (ΛΟΑΔ) δεν έχει έλλειψη χιούμορ απέναντι στον εαυτό της, ίσα ίσα που ο αυτοσαρκασμός μας καμιά φορά σπάει κόκαλα, αλλά οι ομοφυλόφιλοι που ξέρω δεν φορούν γοβάκια ή ταγιέρ, μόνο λίγοι, και μόνο νύχτα και για καλό σκοπό, και ούτε σούζουνται κατά κανόνα. Το πρόβλημα, κύριε Θ. Θεμιστοκλέους μας είναι ότι όχι μόνο επιτρέπετε εκπομπές που αναδαυλίζουν την ομοφοβία, σε μια κοινωνία ήδη συντηρητική και ρατσιστική, αλλά δεν κάνετε τίποτε για να προστατεύσετε τους ΛΟΑΔ, μια ευάλωτη ομάδα σε τέτοιες κοινωνικές συνθήκες. Αλλά τουλάχιστον μας “ανέχεστε.” Δηλαδή τί θα κάνατε αν δεν μας ανεχόσασταν, θα μας τσιλλούσατε με το αυτοκίνητο και θα βάζατε και πισινή;
Ξυπνάτε, κύριε Θεμιστοκλέους μας, ο Κυπραίος άρχισε να σκέφτεται και να εντοπίζει την υποκρισία, το περιπαίξιμο και τις διακρίσεις – διάκριση σε εκστρατεία ενάντια των διακρίσεων, μπράβο σας, αυτό κι αν είναι μεταμοντέρνο. Πρέπει να βρείτε, με την συνοπαρτζιά σας, τους ομοϊδεάτες σας και τη γενιά σας (με το συμπάθκιον τζιόλις), άλλους τρόπους να κάνετε διακρίσεις, κι αλλού. Πρέπει να μάθετε ότι δεν μπορείτε να λαλείτε και να κάμνετε ότι θέλετε ενώ είστε στο ΡΙΚ. Λίγο decorum δεν βλάπτει.
Φυσικά δεν φταίτε μόνο εσείς. Πού είναι εκείνοι που σας διόρισαν να ρωτήσουν γιατί κόψατε το φιλμάκι; Πού είναι τα κόμματα, πλην του ΔΗΣΥ – που έπρεπε να μιλήσει επειδή δικός του βουλευτής εκφέρει ρατσιστικό λόγο - να πουν τη γνώμη τους για την έκθεση της επιτρόπου διοικήσεως για το σύμφωνο συμβίωσης; Και ποιάν “πολιτεία” περιμένουν όλοι να “θέσει το θέμα επίσημα” για να τοποθετηθούν, δεν είναι μέλη της Πολιτείας αυτοί που πληρώνονται κάπου 7,000 ευρώ το μήνα;
Πόρισμα πρώτον: στις επομένες βουλευτικές δεν πρέπει να μείνει υποψήφιος βουλευτής χωρίς να απαντήσει ξεκάθαρα: α) ποιά συγκεκριμένα μέτρα θα λάβει για το τέλος των διακρίσεων εναντίον τον ΛΟΑΔ ατόμων, κι όχι να δεσμευτεί αόριστα στα δικαιώματά τους (όπως έκανε ο ΔΗΣΥ), και β), ποιά γνώμη έχει για το σύμφωνο συμβίωσης. Πόρισμα δεύτερον: εμείς, σαν 10% των ψηφοφόρων, πρέπει να αρχίσουμε να ψηφίζουμε σαν πολίτες κι όχι σαν βλάκες, επί πολιτικών θέσεων, κι όχι επειδή έτσι ψηφίζει ο τζύρης μας, και σίγουρα όχι μόνο για τις θέσεις του κάθε κακομάζαλου πολιτικού στο κυπριακό. Το κυπριακό που κατάφεραν να μετατρέψουν: α) στο πιο μεγάλο εμπόδιο ωρίμανσης αυτής της κοινωνίας, και β), σε λόγο ύπαρξής τους που, άρα, πρέπει να συντηρούν.
- Πραγματική απορία: όταν μαζεύονται οι αδελφοί μασώνοι σε μια στοά και “κάνουν αγάπη” φορώντας άσπρα γάντια, τι κάνουν ακριβώς, πληζ απαντήστε στο ήμειλ. Εμένα μου φαντάζει πολύ ερωτικός αυτός ο μυστικισμός αλλά σίγουρα θα απογοητευτώ απ’ την πραγματικότητα (έχει μια τάση ν’ απογοητεύει). Σε άλλες στοές που έτυχε να βρεθώ, πάντως, γινόταν αγάπη, μα πολλή αγάπη. Περασμένα μεγαλεία και διηγόντας τα να κλαις.
Κύριε Θ. Θεμιστοκλέους του ΡΙΚ: Γιατί είναι μέσα στον “κώδικα” σας και επιτρέπετε την προβολή κάθε επεισοδίου των Πατάτων Αντιναχτών με απεικονίσεις που χλευάζουν τη σεξουαλικότητα και τη συμπεριφορά των ομοφυλόφιλων και διαιωνίζουν, με φαινομενική αθωότητα, βλαβερά στερεότυπα, δείχνοντας, πχ, όλους τους γκέι άντρες ως θυληπρεπείς και να σούζουνται; Ε; Η κοινότητα των λεσβιών, ομοφυλοφύλων, αμφισεξουαλικών και διαφυλικών (ΛΟΑΔ) δεν έχει έλλειψη χιούμορ απέναντι στον εαυτό της, ίσα ίσα που ο αυτοσαρκασμός μας καμιά φορά σπάει κόκαλα, αλλά οι ομοφυλόφιλοι που ξέρω δεν φορούν γοβάκια ή ταγιέρ, μόνο λίγοι, και μόνο νύχτα και για καλό σκοπό, και ούτε σούζουνται κατά κανόνα. Το πρόβλημα, κύριε Θ. Θεμιστοκλέους μας είναι ότι όχι μόνο επιτρέπετε εκπομπές που αναδαυλίζουν την ομοφοβία, σε μια κοινωνία ήδη συντηρητική και ρατσιστική, αλλά δεν κάνετε τίποτε για να προστατεύσετε τους ΛΟΑΔ, μια ευάλωτη ομάδα σε τέτοιες κοινωνικές συνθήκες. Αλλά τουλάχιστον μας “ανέχεστε.” Δηλαδή τί θα κάνατε αν δεν μας ανεχόσασταν, θα μας τσιλλούσατε με το αυτοκίνητο και θα βάζατε και πισινή;
Ξυπνάτε, κύριε Θεμιστοκλέους μας, ο Κυπραίος άρχισε να σκέφτεται και να εντοπίζει την υποκρισία, το περιπαίξιμο και τις διακρίσεις – διάκριση σε εκστρατεία ενάντια των διακρίσεων, μπράβο σας, αυτό κι αν είναι μεταμοντέρνο. Πρέπει να βρείτε, με την συνοπαρτζιά σας, τους ομοϊδεάτες σας και τη γενιά σας (με το συμπάθκιον τζιόλις), άλλους τρόπους να κάνετε διακρίσεις, κι αλλού. Πρέπει να μάθετε ότι δεν μπορείτε να λαλείτε και να κάμνετε ότι θέλετε ενώ είστε στο ΡΙΚ. Λίγο decorum δεν βλάπτει.
Φυσικά δεν φταίτε μόνο εσείς. Πού είναι εκείνοι που σας διόρισαν να ρωτήσουν γιατί κόψατε το φιλμάκι; Πού είναι τα κόμματα, πλην του ΔΗΣΥ – που έπρεπε να μιλήσει επειδή δικός του βουλευτής εκφέρει ρατσιστικό λόγο - να πουν τη γνώμη τους για την έκθεση της επιτρόπου διοικήσεως για το σύμφωνο συμβίωσης; Και ποιάν “πολιτεία” περιμένουν όλοι να “θέσει το θέμα επίσημα” για να τοποθετηθούν, δεν είναι μέλη της Πολιτείας αυτοί που πληρώνονται κάπου 7,000 ευρώ το μήνα;
Πόρισμα πρώτον: στις επομένες βουλευτικές δεν πρέπει να μείνει υποψήφιος βουλευτής χωρίς να απαντήσει ξεκάθαρα: α) ποιά συγκεκριμένα μέτρα θα λάβει για το τέλος των διακρίσεων εναντίον τον ΛΟΑΔ ατόμων, κι όχι να δεσμευτεί αόριστα στα δικαιώματά τους (όπως έκανε ο ΔΗΣΥ), και β), ποιά γνώμη έχει για το σύμφωνο συμβίωσης. Πόρισμα δεύτερον: εμείς, σαν 10% των ψηφοφόρων, πρέπει να αρχίσουμε να ψηφίζουμε σαν πολίτες κι όχι σαν βλάκες, επί πολιτικών θέσεων, κι όχι επειδή έτσι ψηφίζει ο τζύρης μας, και σίγουρα όχι μόνο για τις θέσεις του κάθε κακομάζαλου πολιτικού στο κυπριακό. Το κυπριακό που κατάφεραν να μετατρέψουν: α) στο πιο μεγάλο εμπόδιο ωρίμανσης αυτής της κοινωνίας, και β), σε λόγο ύπαρξής τους που, άρα, πρέπει να συντηρούν.
- Πραγματική απορία: όταν μαζεύονται οι αδελφοί μασώνοι σε μια στοά και “κάνουν αγάπη” φορώντας άσπρα γάντια, τι κάνουν ακριβώς, πληζ απαντήστε στο ήμειλ. Εμένα μου φαντάζει πολύ ερωτικός αυτός ο μυστικισμός αλλά σίγουρα θα απογοητευτώ απ’ την πραγματικότητα (έχει μια τάση ν’ απογοητεύει). Σε άλλες στοές που έτυχε να βρεθώ, πάντως, γινόταν αγάπη, μα πολλή αγάπη. Περασμένα μεγαλεία και διηγόντας τα να κλαις.
9. Καττούϊν
Καττούιν άσπρον και παχύ, της μάνας σου καμάρι,
εφκείκες στον περίπατον, τζιαι έμεινες βουνάριν.
Και αργά πήγαινα, και προσεχτικός ήμουν. Το καττούδιν, όμως, ξετρύπωσε απο κάπου και πετάχτηκε απότομα ένα μέτρο μπροστά μου για να διασταυρώσει. Βιαζόταν ή ξιπάστηκε. Και το σαραβαλάκι μου πέρασε από πάνω του. Το άκουσα, τάκκα, και το ένιωσα, ντούκ ντούκ. Τρομοκρατήθηκα, σταμάτησα, κοίταξα στο καθρεφτάκι. Ένα άσπρο καττούιν πεσμένο, σίγουρα πιο τρομοκρατημένο από μένα, που νόμιζε ότι μπορούσε να γλυτώσει απ’ τον πόνο, και τα πόδια του τρέχαν στον αέρα. Γαμώτο. Παρκάρω, κατεβάινω, αρχίζω να σκέφτομαι που το παν πληγωμένο τέτοια ώρα, κι αν φοβηθεί κι άλλο και με ‘αρτσιανιάσει’, πώς το πιάνω; Μέχρι να πλησιάσω, τα διλήμματά μου έχουν ξεπεραστεί, το καττίν είχε πεθάνει. Στέκομαι από πάνω του, ούτε αίμα, ούτε σημάδι, μόνο μισάνοιχτα μάτια σκοτεινά, ησυχία, σώμα ζεστό, το κίτρινο φως της λάμπας, η μαύρη άσφαλτος. Δεν αναπνέει. Σίγουρα; (ή μήπως το αφήνω εκεί για νεκρό, ενώ μπορεί να σωθεί, μα θα το καθάρισει το επόμενο αυτοκίνητο;) Όχι, σίγουρα. Τουλάχιστον δεν υπέφερε πολύ, λέω παρηγορημένος, αλλά ένοχος που το σκότωσα, ένοχος που ένιωσα ανακουφισμένος που δεν χρειάστηκε να το τρέχω. Το όλο πράμα τέλειωσε σε λιγότερο από 2 λεπτά.
Ένας γρήγορος θάνατος στην άσφαλτο. Ακόμα μια προδοσία στο μακρύ κατάλογο των μικρών μου προδοσιών, όχι μόνο επειδή τσίλλησα το καττίν, αλλά γιατί μέχρι να πάω σπίτι η άμυνα του μυαλού μου αρχίζει να δουλεύει, τί να’ κανες, αφού πετάχτηκε, σταμάτησες, είχες πρόθεση να κάνεις το σωστό, ασ’ τις ενοχές. Και μέσα σε λίγα λεπτά έχω και το άλοθι και τη λογική εξήγηση της υπόθεσης. Και τώρα που γράφω, νιώθω εντάξει, γράφω και πικρό στιχάκι. Δεν χαίρομαι, λυπήθηκα, αυτό ήταν το πρώτο καττούιν που τσιλλούσα, αλλά ούτε κλαίω κιόλας, το έχω σχεδόν αποσβέσει.
Ούφφου.
Νομίζω είναι και χαρακτηριστικό της εποχής μας να πρέπει να προχωρούμε παρακάτω, να διεκπεραιώνουμε γρήγορα τα ζητήματα, να ξεχνάμε. Να είμαστε λίγο κυνικοί, λίγο αμείλικτοι, εγωιστές. Να προσπερνάμε τη θλίψη και να πηγαίνουμε απ’ ευθείας στην διακωμώδησή της, να κόφκουμε δρόμο, να είμαστε βιαστικοί και σ’ αυτό. Καπιταλισμός ολέ. Εδώ επιλέγουμε να ξεχνάμε ποιοί ράβουν τα ρούχα μας, ποιοί ξεσκατίζουν τους γέρους μας, ποιές γαμιούνται για 10 ευρώ με τον κάθε χωρκάτη κυπραίο, και πόσο κοντά είναι η Γάζα. Το καττούιν θα κλάψουμε; Δεν κυρήττω ηθική ούτε δίνω άλλοθι στον εαυτό μου, αυτός είναι ο κόσμος μας, κι αφού έτσι είναι, έτσι πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Μόνο που κάποτε χρεάζεται μια παύση· μια ανάσα απ’ το τρεχαλητό· ένας συλλογισμός για τη θέση μας στον κόσμο· και, επειδή είμαστε ακόμα άνθρωποι, 427 λέξεις για ένα μιτσήν καττούιν.
- Αν χάσατε την παράσταση ΙF του Μίτου, χάσατε. Αμφισβητήσεις εξουσίας, αμφισημίες, αμφισεξουαλισμός, η ερωτικοποιημένη εξουσία, ένας κιθαρίστας-Χορός με γένι και νυφικό - άντρας του κόσμου που λέγαμε-, κι ένας Πολωνός Αγαμέμνωνας όπως το γαλακτομπούρεκκο (που όμως κώλωσα να πάω να γνωρίσω μετά. Εν έτσι που εννά βρω άντρα;!). Εμένα με κάβλωσαν πάντως τα παλιόπαιδα, και shιshίνισα μέσα μου βλέποντας τους παχουλούς γάτους ‘του θεάτρου’ να τριβιτζιάζονται. Συνεχίστε παιδιά, αυτός ο Τοιούτος είναι μαζί σας.
εφκείκες στον περίπατον, τζιαι έμεινες βουνάριν.
Και αργά πήγαινα, και προσεχτικός ήμουν. Το καττούδιν, όμως, ξετρύπωσε απο κάπου και πετάχτηκε απότομα ένα μέτρο μπροστά μου για να διασταυρώσει. Βιαζόταν ή ξιπάστηκε. Και το σαραβαλάκι μου πέρασε από πάνω του. Το άκουσα, τάκκα, και το ένιωσα, ντούκ ντούκ. Τρομοκρατήθηκα, σταμάτησα, κοίταξα στο καθρεφτάκι. Ένα άσπρο καττούιν πεσμένο, σίγουρα πιο τρομοκρατημένο από μένα, που νόμιζε ότι μπορούσε να γλυτώσει απ’ τον πόνο, και τα πόδια του τρέχαν στον αέρα. Γαμώτο. Παρκάρω, κατεβάινω, αρχίζω να σκέφτομαι που το παν πληγωμένο τέτοια ώρα, κι αν φοβηθεί κι άλλο και με ‘αρτσιανιάσει’, πώς το πιάνω; Μέχρι να πλησιάσω, τα διλήμματά μου έχουν ξεπεραστεί, το καττίν είχε πεθάνει. Στέκομαι από πάνω του, ούτε αίμα, ούτε σημάδι, μόνο μισάνοιχτα μάτια σκοτεινά, ησυχία, σώμα ζεστό, το κίτρινο φως της λάμπας, η μαύρη άσφαλτος. Δεν αναπνέει. Σίγουρα; (ή μήπως το αφήνω εκεί για νεκρό, ενώ μπορεί να σωθεί, μα θα το καθάρισει το επόμενο αυτοκίνητο;) Όχι, σίγουρα. Τουλάχιστον δεν υπέφερε πολύ, λέω παρηγορημένος, αλλά ένοχος που το σκότωσα, ένοχος που ένιωσα ανακουφισμένος που δεν χρειάστηκε να το τρέχω. Το όλο πράμα τέλειωσε σε λιγότερο από 2 λεπτά.
Ένας γρήγορος θάνατος στην άσφαλτο. Ακόμα μια προδοσία στο μακρύ κατάλογο των μικρών μου προδοσιών, όχι μόνο επειδή τσίλλησα το καττίν, αλλά γιατί μέχρι να πάω σπίτι η άμυνα του μυαλού μου αρχίζει να δουλεύει, τί να’ κανες, αφού πετάχτηκε, σταμάτησες, είχες πρόθεση να κάνεις το σωστό, ασ’ τις ενοχές. Και μέσα σε λίγα λεπτά έχω και το άλοθι και τη λογική εξήγηση της υπόθεσης. Και τώρα που γράφω, νιώθω εντάξει, γράφω και πικρό στιχάκι. Δεν χαίρομαι, λυπήθηκα, αυτό ήταν το πρώτο καττούιν που τσιλλούσα, αλλά ούτε κλαίω κιόλας, το έχω σχεδόν αποσβέσει.
Ούφφου.
Νομίζω είναι και χαρακτηριστικό της εποχής μας να πρέπει να προχωρούμε παρακάτω, να διεκπεραιώνουμε γρήγορα τα ζητήματα, να ξεχνάμε. Να είμαστε λίγο κυνικοί, λίγο αμείλικτοι, εγωιστές. Να προσπερνάμε τη θλίψη και να πηγαίνουμε απ’ ευθείας στην διακωμώδησή της, να κόφκουμε δρόμο, να είμαστε βιαστικοί και σ’ αυτό. Καπιταλισμός ολέ. Εδώ επιλέγουμε να ξεχνάμε ποιοί ράβουν τα ρούχα μας, ποιοί ξεσκατίζουν τους γέρους μας, ποιές γαμιούνται για 10 ευρώ με τον κάθε χωρκάτη κυπραίο, και πόσο κοντά είναι η Γάζα. Το καττούιν θα κλάψουμε; Δεν κυρήττω ηθική ούτε δίνω άλλοθι στον εαυτό μου, αυτός είναι ο κόσμος μας, κι αφού έτσι είναι, έτσι πρέπει να είμαστε κι εμείς.
Μόνο που κάποτε χρεάζεται μια παύση· μια ανάσα απ’ το τρεχαλητό· ένας συλλογισμός για τη θέση μας στον κόσμο· και, επειδή είμαστε ακόμα άνθρωποι, 427 λέξεις για ένα μιτσήν καττούιν.
- Αν χάσατε την παράσταση ΙF του Μίτου, χάσατε. Αμφισβητήσεις εξουσίας, αμφισημίες, αμφισεξουαλισμός, η ερωτικοποιημένη εξουσία, ένας κιθαρίστας-Χορός με γένι και νυφικό - άντρας του κόσμου που λέγαμε-, κι ένας Πολωνός Αγαμέμνωνας όπως το γαλακτομπούρεκκο (που όμως κώλωσα να πάω να γνωρίσω μετά. Εν έτσι που εννά βρω άντρα;!). Εμένα με κάβλωσαν πάντως τα παλιόπαιδα, και shιshίνισα μέσα μου βλέποντας τους παχουλούς γάτους ‘του θεάτρου’ να τριβιτζιάζονται. Συνεχίστε παιδιά, αυτός ο Τοιούτος είναι μαζί σας.
8. Κάρι, Κυριακή, στο πάρκο
Ποδηλάτησα στην παλιά Λευκωσία, Κυριακή, με το κόκκινο ποδήλατό μου του εξήντα, στην αργία των οικιακών βοηθών. Τα παλιά καταστήματα - εκκλησίες, με πλαστικές καρέκλες για σκάμνους. Το πάρκο. Η κοπέλλα με τον καλοχτενισμένο, αφρούγιο κότσο ως τα γόνατα. Ένα μεγάλο, άδειο δερμάτινο πορτοφόλι που ανοίγει για να μπουν 50 σεντ ρέστα. Μια παρέα από κοπέλλες που είναι ντυνένες στ’ άσπρα, γελάνε, τρώνε, η μια κρατά το πλαστικό πιάτο, κάνει το ρύζι και το κάρυ μια μπαλίτσα με το αριστερό, και το ταϊζει στην άλλη. Παραγγέλνω τσάι με πιπερόριζα, καταλαβαίνω ότι κάνει 1.50, τα δίνω, όχι μου λέει, επιμένω, τα πέρνει. Τελικά νομίζω ήταν 50σ, θα φάνηκε άσχημο, ότι προσπάθησα να την πατρονάρω. Η Ναόμι μου δίνει καυτό ινδοκάρυδο για να δει αν αντέχω. Το παίζω γενναίος, μια χαρα, της λέω, τι;, αλλά μετά νιώθω τη φωτιά, γελάει, οι άλλες επίσης. Τυλιγμένο κάρυ σε ασιμόχαρτο, και μετά σ΄εφημερίδα, και μετά σε πλαστικό ροζ σακούλι. Δυσκολεύτηκα να ξοδέψω 5 ευρώ.
Και βγαίνωντας από το πάρκο με το ρομαντικό ποδηλατο μου, στο round about, καταλαβάινω αμέσως τη σχέση του Κύπριου με τους άλλους: οι Κύπριοι οδηγοί μόνο που δεν με τσίλλούν. Κανείς - μα κανείς - ενώ μπορεί, δεν με αφήνει να βγώ γιατί έχει ο Κύπριος κι η Κύπρια, μου φαίνεται, την ανάγκη να εξουσιάσει, και τη φοβία μήπως και του γελάσουν. Αντίδραση από ένα αποκιακό παρελθόν που πάντα τον καταπίεζε; Απελευθέρωση απ’ τους κοινωνικούς περιορισμούς, κι όλοι είμαστε το ίδιο στο δρόμο; Το κόστος όμως δεν είναι ισότιμο πάντα, άλλο να είσαι οδηγός, κι άλλο απροστάτευτος πάνω στο ποδήλατο (με ή χωρίς σέλλα- χαχα, παλιό το ανέκδοτο), και καλά, πού πας με τόση βιασύνη Κυριακή μεσημέρι, φίλε δικηγόρε με τη μπεμβέ εσγιουβί σου και τα φιμέ τα τζάμια, που δεν μπορείς να πας λίγο πιο αργά για να περάσει και το ποδήλατο;
Πάντως μια κοινωνία την κρίνουμε από το πως συμπεριφέρεται στους ευάλωτους. Στους ξένους κακά, στους ποδηλάτες επίσης. Η Κύπρος δεν έδειξε στους ξένους εργάτες ότι έχουν κάτι να κερδίσουν αν προσπαθήσουν να μάθουν τη γλώσσα, και τους πληρώνουν 400 ευρώ το μήνα, αυτούς που συγκρατούν με τις παλιοδουλειές τους ολόκληρη την κυπριακή οικονομία! Για τα δικαιώματα των λεσβιών και των τοιούτων θα ενδιαφερθεί;
Αυτά σκέφτομαι ενώ ποδηλατώ στον λάλλαρο, περνώντας απο τη μελλοντική διαμονή του πάπα. Καλώς να ορίσει, αλλά κι εγώ σκέφτηκα να διαμαρτυρηθώ, όχι επειδή είναι αιρετικός και λοιπές μαλακιές, αλλά επειδή είναι establishment, ανέχτηκε την παιδοφιλία, και, εγκληματικά, δεν μιλά για προφυλακτικά, και την πρόληψη των αφροδίσιων και ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων. Όταν το AIDS και η φτώχια θερίζουν την Αφρική πώς μπορεί από τη θέση ηθικής ισχύος που (κακώς) τον έχουν βάλει, να μην διδάσκει το σεξ με προφυλακτικό; Πόσοι πρέπει να πεθάνουν επειδή ένας τράουλλος διδάσκει απόλυτες αξίες; Κανονικά σε όλες οι εκκλησίες θα έπρεπε να δίνουν δωρεάν προφυλακτικά. Παγκάρι, κεράκι, προφυλακτικό. Επειδή ασχολούνται, τάχα, με ανθρώπους, κι επειδή οι άνθρωποι θα γαμιούνται, έιτε το θέλουν είτε όχι. Βοηθήστε τους και στη ζωή πριν το θάνατο, όχι μόνο στη μετά-θάνατο [sic].
Και βγαίνωντας από το πάρκο με το ρομαντικό ποδηλατο μου, στο round about, καταλαβάινω αμέσως τη σχέση του Κύπριου με τους άλλους: οι Κύπριοι οδηγοί μόνο που δεν με τσίλλούν. Κανείς - μα κανείς - ενώ μπορεί, δεν με αφήνει να βγώ γιατί έχει ο Κύπριος κι η Κύπρια, μου φαίνεται, την ανάγκη να εξουσιάσει, και τη φοβία μήπως και του γελάσουν. Αντίδραση από ένα αποκιακό παρελθόν που πάντα τον καταπίεζε; Απελευθέρωση απ’ τους κοινωνικούς περιορισμούς, κι όλοι είμαστε το ίδιο στο δρόμο; Το κόστος όμως δεν είναι ισότιμο πάντα, άλλο να είσαι οδηγός, κι άλλο απροστάτευτος πάνω στο ποδήλατο (με ή χωρίς σέλλα- χαχα, παλιό το ανέκδοτο), και καλά, πού πας με τόση βιασύνη Κυριακή μεσημέρι, φίλε δικηγόρε με τη μπεμβέ εσγιουβί σου και τα φιμέ τα τζάμια, που δεν μπορείς να πας λίγο πιο αργά για να περάσει και το ποδήλατο;
Πάντως μια κοινωνία την κρίνουμε από το πως συμπεριφέρεται στους ευάλωτους. Στους ξένους κακά, στους ποδηλάτες επίσης. Η Κύπρος δεν έδειξε στους ξένους εργάτες ότι έχουν κάτι να κερδίσουν αν προσπαθήσουν να μάθουν τη γλώσσα, και τους πληρώνουν 400 ευρώ το μήνα, αυτούς που συγκρατούν με τις παλιοδουλειές τους ολόκληρη την κυπριακή οικονομία! Για τα δικαιώματα των λεσβιών και των τοιούτων θα ενδιαφερθεί;
Αυτά σκέφτομαι ενώ ποδηλατώ στον λάλλαρο, περνώντας απο τη μελλοντική διαμονή του πάπα. Καλώς να ορίσει, αλλά κι εγώ σκέφτηκα να διαμαρτυρηθώ, όχι επειδή είναι αιρετικός και λοιπές μαλακιές, αλλά επειδή είναι establishment, ανέχτηκε την παιδοφιλία, και, εγκληματικά, δεν μιλά για προφυλακτικά, και την πρόληψη των αφροδίσιων και ανεπιθύμητων εγκυμοσύνων. Όταν το AIDS και η φτώχια θερίζουν την Αφρική πώς μπορεί από τη θέση ηθικής ισχύος που (κακώς) τον έχουν βάλει, να μην διδάσκει το σεξ με προφυλακτικό; Πόσοι πρέπει να πεθάνουν επειδή ένας τράουλλος διδάσκει απόλυτες αξίες; Κανονικά σε όλες οι εκκλησίες θα έπρεπε να δίνουν δωρεάν προφυλακτικά. Παγκάρι, κεράκι, προφυλακτικό. Επειδή ασχολούνται, τάχα, με ανθρώπους, κι επειδή οι άνθρωποι θα γαμιούνται, έιτε το θέλουν είτε όχι. Βοηθήστε τους και στη ζωή πριν το θάνατο, όχι μόνο στη μετά-θάνατο [sic].
7. Κατακλυσμός
- Παρατηρώ πράματα και φοβάμαι. Μα πού ζω, με ποιούς; Μήπως με παρατητούν άλλοι εμένα και σκέφτονται το ίδιο;
Γύρω μου το κιτσαριό της γιουροβίζιον και σύντομα το κιτσαριό της μάππας. Η μάππα πάντα είχε πέραση, είναι ίσως ο μόνος αντρουά τρόπος να εκφραστούν συναισθηματικά οι άντρες. Είχα ένα διοικητή στο στρατό που ανησυχούσε γιατί ο δεκάχρονος γιος του διάβαζε παραμύθια. Πήγα να τον καθησυχάσω αλλά μέσα από την μουστάκα του με διαβεβαίωσε¨εγώ θέλω τον να παίζει μάππαν, ρε γαμοσιήστιες.” Ουδέν σχόλιο.
Πήγα και στο πανηγύρι του κατακλυσμού για ένα ριάλιτυ τσεκ (γιατί στη Λευκωσία, όπου ζω, καμιά φορά μου δίνετε η ψευδαίσθηση ότι τώρα και με την Accept, τα πράματα άλλαξαν). Πήγα και για τους λουκουμάδες. Και την επομένη άρχισα δίαιτα. Είμαστε έξω από την τέντα με τα πλαστικά παιχνίδια από την Κίνα, ότι πάρουμε 5 ευρώ. Ο Γιάννης θέλει σπαθί του νίντζα, ο Γιάννης είναι 29 χρονών, εγώ ψάχνω για το φουσκοπίστολο, κάτι σαν νεροπίστολο με μπαταρίες που παράγει μίαν φάουσαν φούσκες. (Το κρατούσε ένα κοριτσάκι στο καροτσάκι της - κοριτσάκι/καροτσάκι - και το εφέ ήταν εντυπωσιακό. Το φαντάστηκα σε πάρτυ χορεύοντας Bad Romance.) Ένα αγοράκι τριών ή τεσσάρων παίζει μ΄’ενα παιχνίδι ‘ουδέτερο’, ούτε σπαθί νίντζα ήταν, αλλά ούτε και ροζ σετ κουζίνας. Ήταν ένα πράσινο ελεφαντάκι που όταν το έσπρωχνες τα αυτιά του γύριζαν σαν έλικες. Σαχλαμαρίτσα, αλλά, οκ. “Ασ΄το τζείνο, έλα να σου πιάσω όπλο,” φωνάζει ο πασιής παπάς του (και ψαρώσαμε όλοι). Άντρας με το ζόρι απ’ τα 4, αγοράκι, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, σύμβολα και προσδοκίες αρρενοπότητας αβάστακτες κι η αρχή της καταπίεσης. Φυσικά μέχρι τα 4 του, αυτό το παιδάκι έχει φάει στη μούρη ολόκληρο αυτό το αγόρι=μπλε, κορίτσι=ροζ, το σκέτο branding. Κι οι λουκουμάδες ήταν μέτριοι.
- Έφυγε κι ο Ερωτόκριτος, [όχι το έργο του πανεπιστημίου Κύπρου, πού τέτοια τύχη. Πάντως, φίλοι ακαδημαϊκοί που την είδατε σκηνοθέτες, σταματήστε να προσπαθείτε να κάνετε “σοβαρό” θέατρο. Το σκοτώνετε. Έλεος, έλεος, έστω και σπορέλαιος.]
Έφυγε ο Ερωτόκριτος, λέγω, κι είναι ο θρήνος μου βαθύς. Ναι, ο κύπριος σχεδιαστής μόδας δεν πουλιέται πια στη Λευκωσία. Εννοώ τα ρούχα του. Τα αντρικά (επειδή διέταξα έρευνα κι έμαθα ότι τα γυναικεία τα βρίσκεις ακόμα). Είχαμε και μεις μια όαση μέσα στη μιζέρια των γκρίζων, των καφέ και των μάυρων (ρούχων)... Ο Ερωτόκριτος ήταν το φανταχτερό πράσινο tricot στη σκούρα θάλασσα των φριχτών σκούρων tops από το Debenhams (φορεμένα με τζιν πανάκριβο αλλά εξίσου φριχτό, και με γυαλιά Reyban-ια). Ήταν το υπέροχο φαρδύ παντελόνι που σωλήνιζε χαμηλά, με το λουράκι-σήμα κατατεθέν πίσω. Ότι έπρεπε για πασιοζάμπηδες Κύπριους, όπως εμένα.
Κι αν είμαι σνομπ, μη με φοβάσαι, έγινα κιόλας 30+ χρονών.
Δεν έχει να κάνει (τόσο πολύ) με μπουρζουά μαλακίες, και αππωμένα πράματα, το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μια επιλογή λιγότερη καλή για έκφραση μέσα απ΄την ενδυμασία, για διαφοροποίηση από την “νορμάλ” μάζα. Ακόμα μια χαμένη ευκαιρία να διαφωνήσουμε με τους πλείστους, να πάμε κόντρα… έτσι για να φοβάται λίγο ακόμα η πατριαρχεία από την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά.
Είμαι σκόρπιος σήμερα, σαν ποτσίαρον. :)
Γύρω μου το κιτσαριό της γιουροβίζιον και σύντομα το κιτσαριό της μάππας. Η μάππα πάντα είχε πέραση, είναι ίσως ο μόνος αντρουά τρόπος να εκφραστούν συναισθηματικά οι άντρες. Είχα ένα διοικητή στο στρατό που ανησυχούσε γιατί ο δεκάχρονος γιος του διάβαζε παραμύθια. Πήγα να τον καθησυχάσω αλλά μέσα από την μουστάκα του με διαβεβαίωσε¨εγώ θέλω τον να παίζει μάππαν, ρε γαμοσιήστιες.” Ουδέν σχόλιο.
Πήγα και στο πανηγύρι του κατακλυσμού για ένα ριάλιτυ τσεκ (γιατί στη Λευκωσία, όπου ζω, καμιά φορά μου δίνετε η ψευδαίσθηση ότι τώρα και με την Accept, τα πράματα άλλαξαν). Πήγα και για τους λουκουμάδες. Και την επομένη άρχισα δίαιτα. Είμαστε έξω από την τέντα με τα πλαστικά παιχνίδια από την Κίνα, ότι πάρουμε 5 ευρώ. Ο Γιάννης θέλει σπαθί του νίντζα, ο Γιάννης είναι 29 χρονών, εγώ ψάχνω για το φουσκοπίστολο, κάτι σαν νεροπίστολο με μπαταρίες που παράγει μίαν φάουσαν φούσκες. (Το κρατούσε ένα κοριτσάκι στο καροτσάκι της - κοριτσάκι/καροτσάκι - και το εφέ ήταν εντυπωσιακό. Το φαντάστηκα σε πάρτυ χορεύοντας Bad Romance.) Ένα αγοράκι τριών ή τεσσάρων παίζει μ΄’ενα παιχνίδι ‘ουδέτερο’, ούτε σπαθί νίντζα ήταν, αλλά ούτε και ροζ σετ κουζίνας. Ήταν ένα πράσινο ελεφαντάκι που όταν το έσπρωχνες τα αυτιά του γύριζαν σαν έλικες. Σαχλαμαρίτσα, αλλά, οκ. “Ασ΄το τζείνο, έλα να σου πιάσω όπλο,” φωνάζει ο πασιής παπάς του (και ψαρώσαμε όλοι). Άντρας με το ζόρι απ’ τα 4, αγοράκι, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, σύμβολα και προσδοκίες αρρενοπότητας αβάστακτες κι η αρχή της καταπίεσης. Φυσικά μέχρι τα 4 του, αυτό το παιδάκι έχει φάει στη μούρη ολόκληρο αυτό το αγόρι=μπλε, κορίτσι=ροζ, το σκέτο branding. Κι οι λουκουμάδες ήταν μέτριοι.
- Έφυγε κι ο Ερωτόκριτος, [όχι το έργο του πανεπιστημίου Κύπρου, πού τέτοια τύχη. Πάντως, φίλοι ακαδημαϊκοί που την είδατε σκηνοθέτες, σταματήστε να προσπαθείτε να κάνετε “σοβαρό” θέατρο. Το σκοτώνετε. Έλεος, έλεος, έστω και σπορέλαιος.]
Έφυγε ο Ερωτόκριτος, λέγω, κι είναι ο θρήνος μου βαθύς. Ναι, ο κύπριος σχεδιαστής μόδας δεν πουλιέται πια στη Λευκωσία. Εννοώ τα ρούχα του. Τα αντρικά (επειδή διέταξα έρευνα κι έμαθα ότι τα γυναικεία τα βρίσκεις ακόμα). Είχαμε και μεις μια όαση μέσα στη μιζέρια των γκρίζων, των καφέ και των μάυρων (ρούχων)... Ο Ερωτόκριτος ήταν το φανταχτερό πράσινο tricot στη σκούρα θάλασσα των φριχτών σκούρων tops από το Debenhams (φορεμένα με τζιν πανάκριβο αλλά εξίσου φριχτό, και με γυαλιά Reyban-ια). Ήταν το υπέροχο φαρδύ παντελόνι που σωλήνιζε χαμηλά, με το λουράκι-σήμα κατατεθέν πίσω. Ότι έπρεπε για πασιοζάμπηδες Κύπριους, όπως εμένα.
Κι αν είμαι σνομπ, μη με φοβάσαι, έγινα κιόλας 30+ χρονών.
Δεν έχει να κάνει (τόσο πολύ) με μπουρζουά μαλακίες, και αππωμένα πράματα, το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μια επιλογή λιγότερη καλή για έκφραση μέσα απ΄την ενδυμασία, για διαφοροποίηση από την “νορμάλ” μάζα. Ακόμα μια χαμένη ευκαιρία να διαφωνήσουμε με τους πλείστους, να πάμε κόντρα… έτσι για να φοβάται λίγο ακόμα η πατριαρχεία από την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά.
Είμαι σκόρπιος σήμερα, σαν ποτσίαρον. :)
6. Τσιαττιστόν και σχολείον
Αν είσουν στρέιτ μαθητής γυμνασίου ως πριν λίγα χρόνια, στο σχολείο μάθαινες για το σεξ στο μάθημα των Διαφυλικών Σχέσεων. Αν ήσουν γκέι μαθητής μάθαινες πως είσαι ανώμαλος. Σήμερα, είτε είσαι γκέι είτε στρέιτ μαθητής, δεν μαθαίνεις τίποτε για το σεξ στο σχολείο γιατί καμιά κυβέρνηση δεν τολμά να πλησιάσει το θέμα και να μιλήσει ακομπλεξάριστα για τον ανθρώπινο ερωτισμό. Τόσος καυκάς για την εκπαιδευτική μεταρύθμιση και, απ’ ότι μαθαίνω, ούτε λόγος για συμπερίληψη μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης.
“Διαφυλικές Σχέσεις”, μεταξύ των δυο φύλων δηλαδή, όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, μπας και μείνει ανοιχτή καμιά τρυπίτσα και γλιστρήσει μέσα καμιά αναφορά σε σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, σε action στ’ αποδυτήρια, σε λίγο τρίψιμο πάνω απ’ το τζην, σε κανά άγγιγμα κάτω απ΄το θρανίο την ώρα των μαθηματικών. Μπας και μολύνουμε τα παιδιά μας με ανωμαλίες.
Αυτά τα παιδιά που προσπαθούμε να προστατεύσουμε από το ίδιό τους το σώμα, τις ορμές, το πάθος και τον πόθο τους, στα οποία προσπαθούμε να διδάξουμε την αυτοαστυνόμευση του σώματος, την εγκράτεια, την ομοιομορφία - αυτά τα παιδιά γαμιούνται από τα δεκατρία. Όσα δεν τους λέμε τα μαθαίνουν απ΄το ίντερνετ, τους συμμαθητές, την τηλεόραση, τις τσόντες και στην πράξη. Αλλά πόσο εύκολο είναι να μάθεις να πειραματίζεσαι με την σεξουαλικότητα και το σώμα σου - με ασφάλεια - στην Κύπρο σήμερα; Να δείχνεις και να απαιτείς σεβασμό στον έρωτα όταν μαθαίνεις μόνο απ΄τις τσόντες; Και να αποδέχεσαι αυτούς με διαφορετικό πόθο απ’ τον δικό σου – τους λοατ - βλέποντας μόνο τηλεόραση;
Κατά τ΄άλλα, αυτή η κοινωνία που, μοραλιστικά, δεν μαθαίνει στα παιδιά της πώς να βάζουν ένα προφυλακτικό, κυρήσσει την ευπρέπεια, ζητά απ΄τα κορίτσια να είναι παρθένες κι απ’ τ’ αγόρια να είναι γαμιάδες, απαιτεί “σεβασμό προς τους θεσμούς”, την ίδια ώρα που επιτρέπει τα καμπαρέ, που ο αρχιεπίσκοπος μετρά ππαράες, στο εθνικό συμβούλιο λεν ανέκδοτα, και όλοι ξενογαμούν.
Πόσο φοβάται αυτή η κοινωνία τον πόθο της; Πόσες ενοχές πιά; Το καλό είνα ότι τα παιδιά δεν κολλούν, και επειδή η υποκρισία της κοινωνίας μας ΒΡΩΜΑΕΙ και την μυρίζονται, της ρίχνουν μολότοβ.
- Πάντως προψές είδα αυτό σ’ ένα gay dating site και μ’ έκανε να χαρώ, στο προφίλ ενός παιδιού απο την επαρχία Λάρνακας. Άσιλα gay pride. Αφήστε την Κυριακού Πελαγία να ξυπνήσει μέσα σας, τα τσιαττιστά τραγουδιούνται, δεν διαβάζονται:
“Εε!
Σε μια γνωστήν μου είπα το τζι επέλλανεν ο νους της,
πως όι έν αντρέπουμε να πω πως είμαι πούστης.
Ως που’ σιει παπάες τζι εκκλησιές π’ ούλλον εγκληματούσιν,
Άλλοι να δουν τα μούτρα τους, χωσμένα μες τα μούσια τους, τζι άλλοι να αντραπούσιν.
Εε!
Αν κάποιοι εν κομπλεξικοί τζιείνο εν πρόβλημάν τους,
Τζιαι η δική μου η ζωή έννεν που τη δουλειά τους,
Εν τζι είπα για τα σιέλλια τους πώς να τα ρεουλάρουν,
Ούτε τζιαι για τον κώλον πως να τον κουμαντάρουν.”
- Μπράβο και στην Accept για το παρθενικό/εθνικό της coming out. Με την ΜΚΟ, επιτέλους γινόμαστε λίγο πιο ορατοί και μετρήσιμοι σαν ψηφοφόροι, αν όχι σαν πολίτες.
“Διαφυλικές Σχέσεις”, μεταξύ των δυο φύλων δηλαδή, όχι σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, μπας και μείνει ανοιχτή καμιά τρυπίτσα και γλιστρήσει μέσα καμιά αναφορά σε σχέσεις μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, σε action στ’ αποδυτήρια, σε λίγο τρίψιμο πάνω απ’ το τζην, σε κανά άγγιγμα κάτω απ΄το θρανίο την ώρα των μαθηματικών. Μπας και μολύνουμε τα παιδιά μας με ανωμαλίες.
Αυτά τα παιδιά που προσπαθούμε να προστατεύσουμε από το ίδιό τους το σώμα, τις ορμές, το πάθος και τον πόθο τους, στα οποία προσπαθούμε να διδάξουμε την αυτοαστυνόμευση του σώματος, την εγκράτεια, την ομοιομορφία - αυτά τα παιδιά γαμιούνται από τα δεκατρία. Όσα δεν τους λέμε τα μαθαίνουν απ΄το ίντερνετ, τους συμμαθητές, την τηλεόραση, τις τσόντες και στην πράξη. Αλλά πόσο εύκολο είναι να μάθεις να πειραματίζεσαι με την σεξουαλικότητα και το σώμα σου - με ασφάλεια - στην Κύπρο σήμερα; Να δείχνεις και να απαιτείς σεβασμό στον έρωτα όταν μαθαίνεις μόνο απ΄τις τσόντες; Και να αποδέχεσαι αυτούς με διαφορετικό πόθο απ’ τον δικό σου – τους λοατ - βλέποντας μόνο τηλεόραση;
Κατά τ΄άλλα, αυτή η κοινωνία που, μοραλιστικά, δεν μαθαίνει στα παιδιά της πώς να βάζουν ένα προφυλακτικό, κυρήσσει την ευπρέπεια, ζητά απ΄τα κορίτσια να είναι παρθένες κι απ’ τ’ αγόρια να είναι γαμιάδες, απαιτεί “σεβασμό προς τους θεσμούς”, την ίδια ώρα που επιτρέπει τα καμπαρέ, που ο αρχιεπίσκοπος μετρά ππαράες, στο εθνικό συμβούλιο λεν ανέκδοτα, και όλοι ξενογαμούν.
Πόσο φοβάται αυτή η κοινωνία τον πόθο της; Πόσες ενοχές πιά; Το καλό είνα ότι τα παιδιά δεν κολλούν, και επειδή η υποκρισία της κοινωνίας μας ΒΡΩΜΑΕΙ και την μυρίζονται, της ρίχνουν μολότοβ.
- Πάντως προψές είδα αυτό σ’ ένα gay dating site και μ’ έκανε να χαρώ, στο προφίλ ενός παιδιού απο την επαρχία Λάρνακας. Άσιλα gay pride. Αφήστε την Κυριακού Πελαγία να ξυπνήσει μέσα σας, τα τσιαττιστά τραγουδιούνται, δεν διαβάζονται:
“Εε!
Σε μια γνωστήν μου είπα το τζι επέλλανεν ο νους της,
πως όι έν αντρέπουμε να πω πως είμαι πούστης.
Ως που’ σιει παπάες τζι εκκλησιές π’ ούλλον εγκληματούσιν,
Άλλοι να δουν τα μούτρα τους, χωσμένα μες τα μούσια τους, τζι άλλοι να αντραπούσιν.
Εε!
Αν κάποιοι εν κομπλεξικοί τζιείνο εν πρόβλημάν τους,
Τζιαι η δική μου η ζωή έννεν που τη δουλειά τους,
Εν τζι είπα για τα σιέλλια τους πώς να τα ρεουλάρουν,
Ούτε τζιαι για τον κώλον πως να τον κουμαντάρουν.”
- Μπράβο και στην Accept για το παρθενικό/εθνικό της coming out. Με την ΜΚΟ, επιτέλους γινόμαστε λίγο πιο ορατοί και μετρήσιμοι σαν ψηφοφόροι, αν όχι σαν πολίτες.
5. Μάλλο
“Τώρα, είναι η ώρα να δούμε πού, μας βγάζει αυτή η ζωή. Τώρα, είναι η ώρα και για τους δυο, να κάνουμε νέα αρχή.” Αθάνατη Μαρινέλλα, πάντα έχεις κάτι να πείς, έστω κι αν η φωνή σου έχει πιά ξεχυλωθεί. Όλοι μαζί: “Και καλύτερα, θα λέμε αύριο καλύτερα, που δεν αφήσαμε τον χρόνο να πληγώσει την αγάπη αυτή...”
Πάει κι αυτό, καπούτ, another one bites the dust. Κρίμα, δεν χάρηκα, είχα ελπίδες γι αυτό το παιδί. Του το ‘πα περπατώντας στη ξένη πόλη, είδα το πρόσωπό του να μαζεύεται, να σκοτεινιάζει. Μιλούσε λίγο πιο δυνατά απ’ ότι θα ήταν ευγενικό για τους άλλους, ο κομ ιλ φο μέσα μου ψήλωσε το χέρι του αλλά μετά, σοφά, έσκασε.
Ήθελε να φύγει, τί τον έφερα εδώ, και πόσο καιρό το σκεφτόμουνα; Κανά μήνα, είπα ψέματα: τρείς. Τον προκάλεσα να μείνει και να τα πει.
Ήθελε να ξαναπροσπαθήσουμε. Τον άκουγα κοιτώντας τους περαστικούς αλλά περισότερο το πεζοδρόμιο. Εγωίσταρε μαλάκα, εν λαλείς τίποτε. Τί ν’ απαντούσα, αφού συμφωνούσα. Προτιμότερο όμως να του το πώ τώρα, να τον πληγώσω εδώ, στην ξένη πόλη, στην ηλιόλουστη μέρα, την τέλεια για ζευγάρια. Κατάλληλη στιγμή δεν θα υπήρχε κι αν έσκαζα τώρα το πράμα θα άρχιζε να σαπίζει από μέσα. Ξαναεξήγησα, μ’ έβρισε ξανά, τελικά θύμωσα, απολογήθηκε, έν έσιει πρόβλημα, κατανόησα. Πολιτισμένα πράματα, ευτυχώς, γιατί δεν αντέχω τα ρεζιλίκια. Αν και μετά γίνονται ωράιες ιστορίες για να λες, χάντρες στο κομπολόι. Πώς σηκώστηκε, ξέρω-γω, στο εστιατόριο και σου έριξε το κρασί κι έφυγε όπως τα έργα, κι εσύ για να επιβεβαιώσεις στους πάντες ότι, ναί, είσαι αυτός που θέλουν, που πληγώνει και απωθεί, μένεις και τελειώνεις το σολωμό σου και το στέικ του. Κομ ιλ φω και μαλάκας. Και μετά όταν δεν σε βλέπει πια κανείς, κλαις, πίνωντας single malt κι ακούγωντας Μαρινέλλα. Νομίζετε ότι είναι εύκολο να είσαι άντρας…
Ούφφου. Και τώρα πάλι απ’ την αρχή, ξανά στο ψάξιμο για σύντροφο (μονογαμικό ή μη). Τα μαθηματικά μου είναι λίγα, αλλά αν απ΄όλο τον πληθυσμό της Κύπρου αφαιρέσουμε τον μισό, τις γυναίκες δηλαδή, κρατήσουμε μόνο το εν δέκατο (το ποσοστό των γκέι - και δεν βασίζομαι σε στατιστικές του Κίνσλευ, εδώ μιλάμε για ‘ιδιόχειρες’ επαληθεύσεις), απ’ αυτούς αφήσουμε μόνο τις ηλικίες από 23 (βρέφη) μέχρι 45 (το πολύ), αφαιρέσουμε τους κρυφούς, τις κατζιασμένες, τους κομπλεξαρισμένους, τους ηλίθιους και τους παντρεμένους, μας μένουν καμιά πενηνταριά υποψήφιοι. Αν κάνουμε και μια διαλογή με βάση την ομορφιά, το εκπαιδευτικό επίπεδο ή έστω το διανοητικό, και τέλος αυτούς που μπορούν να με εμπνεύσουν, υπάρχουν 4 ή 5 άτομα στην Κύπρο με τους οποίους θα μπορούσα να κάμω το καλό. Και άντε να τους βρω στο ίντερνετ, να υπάρχει χημεία και να είναι και καλοί στο κρεβάτι. Ζητάω πολλά; Το καλό είναι ότι μέχρι να τον βρώ αυτόν το λεβέντη, θα ημερέψω, θα φάω τα μούτρα μου, θα είμαι έτοιμος για σχέση πραγματική. Άσε που θα έχει νομιμοποιηθεί και το σύμφωνο συμβίωσης…
Goodbye and good luck και στους δυό μας, πρώην εραστή και νυν φίλε. Έμαθα πολλά και σ΄ευχαριστώ.
Πάει κι αυτό, καπούτ, another one bites the dust. Κρίμα, δεν χάρηκα, είχα ελπίδες γι αυτό το παιδί. Του το ‘πα περπατώντας στη ξένη πόλη, είδα το πρόσωπό του να μαζεύεται, να σκοτεινιάζει. Μιλούσε λίγο πιο δυνατά απ’ ότι θα ήταν ευγενικό για τους άλλους, ο κομ ιλ φο μέσα μου ψήλωσε το χέρι του αλλά μετά, σοφά, έσκασε.
Ήθελε να φύγει, τί τον έφερα εδώ, και πόσο καιρό το σκεφτόμουνα; Κανά μήνα, είπα ψέματα: τρείς. Τον προκάλεσα να μείνει και να τα πει.
Ήθελε να ξαναπροσπαθήσουμε. Τον άκουγα κοιτώντας τους περαστικούς αλλά περισότερο το πεζοδρόμιο. Εγωίσταρε μαλάκα, εν λαλείς τίποτε. Τί ν’ απαντούσα, αφού συμφωνούσα. Προτιμότερο όμως να του το πώ τώρα, να τον πληγώσω εδώ, στην ξένη πόλη, στην ηλιόλουστη μέρα, την τέλεια για ζευγάρια. Κατάλληλη στιγμή δεν θα υπήρχε κι αν έσκαζα τώρα το πράμα θα άρχιζε να σαπίζει από μέσα. Ξαναεξήγησα, μ’ έβρισε ξανά, τελικά θύμωσα, απολογήθηκε, έν έσιει πρόβλημα, κατανόησα. Πολιτισμένα πράματα, ευτυχώς, γιατί δεν αντέχω τα ρεζιλίκια. Αν και μετά γίνονται ωράιες ιστορίες για να λες, χάντρες στο κομπολόι. Πώς σηκώστηκε, ξέρω-γω, στο εστιατόριο και σου έριξε το κρασί κι έφυγε όπως τα έργα, κι εσύ για να επιβεβαιώσεις στους πάντες ότι, ναί, είσαι αυτός που θέλουν, που πληγώνει και απωθεί, μένεις και τελειώνεις το σολωμό σου και το στέικ του. Κομ ιλ φω και μαλάκας. Και μετά όταν δεν σε βλέπει πια κανείς, κλαις, πίνωντας single malt κι ακούγωντας Μαρινέλλα. Νομίζετε ότι είναι εύκολο να είσαι άντρας…
Ούφφου. Και τώρα πάλι απ’ την αρχή, ξανά στο ψάξιμο για σύντροφο (μονογαμικό ή μη). Τα μαθηματικά μου είναι λίγα, αλλά αν απ΄όλο τον πληθυσμό της Κύπρου αφαιρέσουμε τον μισό, τις γυναίκες δηλαδή, κρατήσουμε μόνο το εν δέκατο (το ποσοστό των γκέι - και δεν βασίζομαι σε στατιστικές του Κίνσλευ, εδώ μιλάμε για ‘ιδιόχειρες’ επαληθεύσεις), απ’ αυτούς αφήσουμε μόνο τις ηλικίες από 23 (βρέφη) μέχρι 45 (το πολύ), αφαιρέσουμε τους κρυφούς, τις κατζιασμένες, τους κομπλεξαρισμένους, τους ηλίθιους και τους παντρεμένους, μας μένουν καμιά πενηνταριά υποψήφιοι. Αν κάνουμε και μια διαλογή με βάση την ομορφιά, το εκπαιδευτικό επίπεδο ή έστω το διανοητικό, και τέλος αυτούς που μπορούν να με εμπνεύσουν, υπάρχουν 4 ή 5 άτομα στην Κύπρο με τους οποίους θα μπορούσα να κάμω το καλό. Και άντε να τους βρω στο ίντερνετ, να υπάρχει χημεία και να είναι και καλοί στο κρεβάτι. Ζητάω πολλά; Το καλό είναι ότι μέχρι να τον βρώ αυτόν το λεβέντη, θα ημερέψω, θα φάω τα μούτρα μου, θα είμαι έτοιμος για σχέση πραγματική. Άσε που θα έχει νομιμοποιηθεί και το σύμφωνο συμβίωσης…
Goodbye and good luck και στους δυό μας, πρώην εραστή και νυν φίλε. Έμαθα πολλά και σ΄ευχαριστώ.
4. Μανιφέστο
Γράφω για τον έρωτα μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου επειδή είναι ο μόνος έρωτας που ξέρω, κι ο μόνος που μ’ ενδιαφέρει. Με ρώτησε ένας γνωστός, “καλά, αφού δεν πήγες με γυναίκα πώς ξέρεις ότι είσαι γκέι;” “Κι εσύ”, του λέω, “αφού δεν πήγες με άντρα, πως ξέρεις ότι είσαι στρέιτ;”
Εμένα δεν με ενδιέφερε να βάλω τον εαυτό μου σε οποιαδήποτε “κατηγορία.” Αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου για ταξινόμηση κι ομοιομορφία των πάντων (για να μειώσει, μίshιμου, τις ανασφάλειες στο χάος του κόσμου που ζει) είναι μάταια. Αλλά έπρεπε να διαλέξω ταμπέλα μεταξύ των προσφερομένων επιλογών, αν μη τη άλλο για διασφάλιση δικαιωμάτων στην “Κοινωνία των Πολιτών.” Και διάλεξα τον όρο ‘γκέι’, όχι επειδή κοιμάμαι με άτομα του ίδιου φύλου, αλλά επειδή η κύρια μου ερωτική φαντασίωση είναι με άτομα του ίδιου φύλου. Σημασία δεν έχει η πράξη, αλλά η φαντασίωση. Ακούς, φίλε παντρεμένε που νομίζεις ότι είσαι στρέιτ επειδή έκανες οικογένεια, ενώ στα όνειρα σου είσαι χανουμάκι σε χαρέμι; Και κρίμα, δηλαδή, που βασανίζεσαι κι εσύ κι η οικογένεια σου.
Το ότι επιλέγω να μην απέχω από τον έρωτα σημαίνει ότι δεν κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο. Ίσως να ‘χει δίκαιο ο Βαλιανάτος(;) που λέει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για τους ανθρώπους, κι όχι για τις στρουθοκάμηλους. Κι αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να γίνω ξαφνικά εκπρόσωπος της κοινότητας των γκέι στην Κύπρο, θα υπέγραφα με το όνομα μου, κι όχι με nom de plume. Εξ’ άλλου αν με ξέρεις προσωπικά, σίγουρα ξέρεις ότι είμαι γκέι γιατί με ρώτησες και σου το είπα. Κι αν επιλέγω να είσαι φίλος μου, τότε σίγουρα ο σεξουαλικός προσανατολισμός και το κοινωνικό φύλο δεν είναι κριτήρια φιλίας για σένα. Κι ούτ’ εγώ ζητώ πιστοποιητικό Ομοφυλοφιλίας από τον μουχτάρη για να σε κάνω παρέα, δεν με κόφτει πώς πηδάς ποιόν. Μετά όμως θα σε ρωτήσω για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, να ‘σαι σίγουρος.
Γράφω για το το σεξ κι επειδή είμαι άντρας κι ο κοινωνικός μου ρόλος προνοεί να σκέφτομαι συνέχεια το σεξ. Είναι και μια πράξη πολιτική, ίσως πιο πολιτική από την ανάλυση δηλώσεων πολιτικών και εκπροσώπων (άσε που άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα). Μιλώντας για τον ομοφυλόφιλο έρωτα, τον βγάζω από το σκοτεινό ντουλάπι και τον απομυθοποιώ για να ξεκινήσει μια συζήτηση και για να καταλάβουμε ότι ο έρωτας (και η ερωτική πράξη) δεν είναι και τόσο διαφορετικός, είτε είναι στρέιτ είτε γκέι.
Πάντως, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί, οι transsexual, οι transgender, οι παρενδυτικοί και οι λοιποί που ζουν και κάνουν έρωτα στο υπογάστριο της συλλογικής συνείδησης, που έχουν “άτυπες” σχέσεις, που είναι ευγενικοί και ξέρουν να χορεύουν και να ντύνονται (αν είναι άντρες) ή πιάνει το σιέριν τους (αν είναι γυναίκες), τούτοι οι τοιούτοι δηλαδή, οργανώνονται. Και επιτέλους μιλούν και διεκδικούν, με ταμπέλα ή χωρίς, για λίγο χώρο ελεύθερο δικό τους. Καιρός ήταν. Μαζί τους…
ΥΓ: Τελικά μου βγήκε μανιφέστο ενώ θα έγραφα για την Μπουβουάρ. Αλλά φαίνεται ότι το δίλημμα για μονογαμική σχέση ή όχι δεν θα υφίσταται για πολύ, αφού κι η σχέση μου δεν φαίνεται να υφίσταται για πολύ. Δάκρυ στο μαξιλάρι μου…
Εμένα δεν με ενδιέφερε να βάλω τον εαυτό μου σε οποιαδήποτε “κατηγορία.” Αυτή η προσπάθεια του ανθρώπου για ταξινόμηση κι ομοιομορφία των πάντων (για να μειώσει, μίshιμου, τις ανασφάλειες στο χάος του κόσμου που ζει) είναι μάταια. Αλλά έπρεπε να διαλέξω ταμπέλα μεταξύ των προσφερομένων επιλογών, αν μη τη άλλο για διασφάλιση δικαιωμάτων στην “Κοινωνία των Πολιτών.” Και διάλεξα τον όρο ‘γκέι’, όχι επειδή κοιμάμαι με άτομα του ίδιου φύλου, αλλά επειδή η κύρια μου ερωτική φαντασίωση είναι με άτομα του ίδιου φύλου. Σημασία δεν έχει η πράξη, αλλά η φαντασίωση. Ακούς, φίλε παντρεμένε που νομίζεις ότι είσαι στρέιτ επειδή έκανες οικογένεια, ενώ στα όνειρα σου είσαι χανουμάκι σε χαρέμι; Και κρίμα, δηλαδή, που βασανίζεσαι κι εσύ κι η οικογένεια σου.
Το ότι επιλέγω να μην απέχω από τον έρωτα σημαίνει ότι δεν κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο. Ίσως να ‘χει δίκαιο ο Βαλιανάτος(;) που λέει ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι για τους ανθρώπους, κι όχι για τις στρουθοκάμηλους. Κι αν δεν υπήρχε ο κίνδυνος να γίνω ξαφνικά εκπρόσωπος της κοινότητας των γκέι στην Κύπρο, θα υπέγραφα με το όνομα μου, κι όχι με nom de plume. Εξ’ άλλου αν με ξέρεις προσωπικά, σίγουρα ξέρεις ότι είμαι γκέι γιατί με ρώτησες και σου το είπα. Κι αν επιλέγω να είσαι φίλος μου, τότε σίγουρα ο σεξουαλικός προσανατολισμός και το κοινωνικό φύλο δεν είναι κριτήρια φιλίας για σένα. Κι ούτ’ εγώ ζητώ πιστοποιητικό Ομοφυλοφιλίας από τον μουχτάρη για να σε κάνω παρέα, δεν με κόφτει πώς πηδάς ποιόν. Μετά όμως θα σε ρωτήσω για όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, να ‘σαι σίγουρος.
Γράφω για το το σεξ κι επειδή είμαι άντρας κι ο κοινωνικός μου ρόλος προνοεί να σκέφτομαι συνέχεια το σεξ. Είναι και μια πράξη πολιτική, ίσως πιο πολιτική από την ανάλυση δηλώσεων πολιτικών και εκπροσώπων (άσε που άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα). Μιλώντας για τον ομοφυλόφιλο έρωτα, τον βγάζω από το σκοτεινό ντουλάπι και τον απομυθοποιώ για να ξεκινήσει μια συζήτηση και για να καταλάβουμε ότι ο έρωτας (και η ερωτική πράξη) δεν είναι και τόσο διαφορετικός, είτε είναι στρέιτ είτε γκέι.
Πάντως, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί, οι transsexual, οι transgender, οι παρενδυτικοί και οι λοιποί που ζουν και κάνουν έρωτα στο υπογάστριο της συλλογικής συνείδησης, που έχουν “άτυπες” σχέσεις, που είναι ευγενικοί και ξέρουν να χορεύουν και να ντύνονται (αν είναι άντρες) ή πιάνει το σιέριν τους (αν είναι γυναίκες), τούτοι οι τοιούτοι δηλαδή, οργανώνονται. Και επιτέλους μιλούν και διεκδικούν, με ταμπέλα ή χωρίς, για λίγο χώρο ελεύθερο δικό τους. Καιρός ήταν. Μαζί τους…
ΥΓ: Τελικά μου βγήκε μανιφέστο ενώ θα έγραφα για την Μπουβουάρ. Αλλά φαίνεται ότι το δίλημμα για μονογαμική σχέση ή όχι δεν θα υφίσταται για πολύ, αφού κι η σχέση μου δεν φαίνεται να υφίσταται για πολύ. Δάκρυ στο μαξιλάρι μου…
3. Η γλώσσα στο σεξ
Είμαι με το φίλο μου εδώ και ένα χρόνο και χαίρομαι που εν Κυπραίος και δεν χρειάζεται να του λέω πληζ ή να καλαμαρίζω όταν κάνουμε έρωτα. Σοβάρο πράμα η γλώσσα στο σεξ...
Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με Κυπραίο, (μετά το ένα και μοναδικό πήδημα στην εφηβεία εννοώ, με συμμαθητή μου, μια αγχωμένη μαλακία με παρέα βασικά, τόσο φοβισμένοι κι απόμακροι από το γεγονός ήμασταν κι οι δύο που μιλούσαμε στην καθαρεύουσα, - σοβαρολογώ! - πχ “ποίαν γνώμην έχετε, φίλτατε, εάν με το πέρας της παλινδρομήσεως της χειρός μου τελειώσω επί του χαρτακίου τούτου;” Εγώ δεν το παραδεχόμουν, εκείνος όμως ήταν συνειδητοποιημένος γκέι από τότε, ας ήταν καλά το προσκοπείο. Έμαθα μετά ότι έκανε καριέρα στα φυλάκια και τις σκοπιές, ενώ τώρα διαπρέπει στο εξωτερικό.) Χρόνια μετά, όταν επέστρεψα στην Κύπρο μετά τις σπουδές, την πρώτη φορά που ξανακοιμήθηκα με Κυπραίο του είπα "Εννά χύσω" στα κυπριακά, έτσι για να γεμώσει το στόμα μου.
Τέλος πάντων. Το σεξ με τον φίλο μου είναι από πολύ καλό μέχρι εξαιρετικό, νομίζω απόρροια της εμπιστοσύνης και επικοινωνίας που, για κάποιο άγνωστο λόγο, χτίσαμε. Και μιλάμε στα κυπριακά, σαφώς, κατάφτης λαλώ του "εννά χύσω". Τον ρωτώ, όταν ακόμα κάναμε 3 φορές σέξ τη μέρα (να χορτάσουμε μπας κι αποδειχθεί κι αυτή μια ξεπέτα), ποιές οι απόψεις σου, του λέω, για την μονογαμία; Και γιατί πρέπει σιου τζιαι καλά όλοι μας να έχουμε σαν πρότυπο το ιουδο-χριστιανικό ιδεώδες, τον ετεροφυλοφιλικό γάμο, με ένα σύντροφο μέχρι να πεθάνουμε; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και ευτυχείς αλλά να μπορούσαμε να κοιμόμαστε και με άλλους;
Κλασσικός γκέι, σκέφτηκα, αλλά λόγω διωγμών και καταπίεσης για 2000 χρόνια οι πλείστοι γκέι (νοιώθουν ότι) πρέπει να γνωρίζονται και να πηδιούνται στα σκοτεινά, ή στο ιντερνετ. ‘Αρα κι οι σχέσεις πρέπει να είναι άτυπες κι εφήμερες, άρα πρέπει να’ χουν και πολλούς συντρόφους. Αλλά ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο ανθρώπινος ερωτισμός μπορεί να μην εξαντλείται μέσα στα πλαίσια του ενός συντρόφου. Κι αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τους γκέι, αλλά και γι αυτούς που μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά τον πόθο τους, τον ερωτισμό τους ή τη συμπάθειά τους χωρίς την κοινωνική δίωξη (διότι πλέον δεν είναι ποινικό έγκλημα στην Κύπρο να φιλιέμαι με τον φίλο μου στην Ανεξαρτησίας [sic, αλλά άλλο θέμα], αλλά μπορεί να μας φτύσουν, να μας επιτεθούν, μπορεί και να μας πουν και “τοιούτους.”) Και στην τελική δηλαδή, όσους συντρόφους και να έχει κάποιος, γούστο του, καπέλλο του και καουμποϊλίκκι του.
Εδώ θα μπορούσα να μιλήσω για την απειλή για την ύπαρξή τους που αισθάνονται οι ‘θεσμοί’ και η ‘πατριαρχία’ από ανομοιόμορφες συμπεριφορές και εκδηλώσεις πόθου, αλλά δεν θέλω να συγχύζονται οι εκπρόσωποί των τέτοια ώρα. Μου ‘λειψε κι η στήλη.
Στο επόμενο υπογάστριο: Μονογαμία #2, ή “πώς το διάολο τα κατάφεραν ο Σαρτρ κι η Μπουβουάρ;”
Την πρώτη φορά που κοιμήθηκα με Κυπραίο, (μετά το ένα και μοναδικό πήδημα στην εφηβεία εννοώ, με συμμαθητή μου, μια αγχωμένη μαλακία με παρέα βασικά, τόσο φοβισμένοι κι απόμακροι από το γεγονός ήμασταν κι οι δύο που μιλούσαμε στην καθαρεύουσα, - σοβαρολογώ! - πχ “ποίαν γνώμην έχετε, φίλτατε, εάν με το πέρας της παλινδρομήσεως της χειρός μου τελειώσω επί του χαρτακίου τούτου;” Εγώ δεν το παραδεχόμουν, εκείνος όμως ήταν συνειδητοποιημένος γκέι από τότε, ας ήταν καλά το προσκοπείο. Έμαθα μετά ότι έκανε καριέρα στα φυλάκια και τις σκοπιές, ενώ τώρα διαπρέπει στο εξωτερικό.) Χρόνια μετά, όταν επέστρεψα στην Κύπρο μετά τις σπουδές, την πρώτη φορά που ξανακοιμήθηκα με Κυπραίο του είπα "Εννά χύσω" στα κυπριακά, έτσι για να γεμώσει το στόμα μου.
Τέλος πάντων. Το σεξ με τον φίλο μου είναι από πολύ καλό μέχρι εξαιρετικό, νομίζω απόρροια της εμπιστοσύνης και επικοινωνίας που, για κάποιο άγνωστο λόγο, χτίσαμε. Και μιλάμε στα κυπριακά, σαφώς, κατάφτης λαλώ του "εννά χύσω". Τον ρωτώ, όταν ακόμα κάναμε 3 φορές σέξ τη μέρα (να χορτάσουμε μπας κι αποδειχθεί κι αυτή μια ξεπέτα), ποιές οι απόψεις σου, του λέω, για την μονογαμία; Και γιατί πρέπει σιου τζιαι καλά όλοι μας να έχουμε σαν πρότυπο το ιουδο-χριστιανικό ιδεώδες, τον ετεροφυλοφιλικό γάμο, με ένα σύντροφο μέχρι να πεθάνουμε; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί και ευτυχείς αλλά να μπορούσαμε να κοιμόμαστε και με άλλους;
Κλασσικός γκέι, σκέφτηκα, αλλά λόγω διωγμών και καταπίεσης για 2000 χρόνια οι πλείστοι γκέι (νοιώθουν ότι) πρέπει να γνωρίζονται και να πηδιούνται στα σκοτεινά, ή στο ιντερνετ. ‘Αρα κι οι σχέσεις πρέπει να είναι άτυπες κι εφήμερες, άρα πρέπει να’ χουν και πολλούς συντρόφους. Αλλά ο κυριότερος λόγος είναι ότι ο ανθρώπινος ερωτισμός μπορεί να μην εξαντλείται μέσα στα πλαίσια του ενός συντρόφου. Κι αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τους γκέι, αλλά και γι αυτούς που μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά τον πόθο τους, τον ερωτισμό τους ή τη συμπάθειά τους χωρίς την κοινωνική δίωξη (διότι πλέον δεν είναι ποινικό έγκλημα στην Κύπρο να φιλιέμαι με τον φίλο μου στην Ανεξαρτησίας [sic, αλλά άλλο θέμα], αλλά μπορεί να μας φτύσουν, να μας επιτεθούν, μπορεί και να μας πουν και “τοιούτους.”) Και στην τελική δηλαδή, όσους συντρόφους και να έχει κάποιος, γούστο του, καπέλλο του και καουμποϊλίκκι του.
Εδώ θα μπορούσα να μιλήσω για την απειλή για την ύπαρξή τους που αισθάνονται οι ‘θεσμοί’ και η ‘πατριαρχία’ από ανομοιόμορφες συμπεριφορές και εκδηλώσεις πόθου, αλλά δεν θέλω να συγχύζονται οι εκπρόσωποί των τέτοια ώρα. Μου ‘λειψε κι η στήλη.
Στο επόμενο υπογάστριο: Μονογαμία #2, ή “πώς το διάολο τα κατάφεραν ο Σαρτρ κι η Μπουβουάρ;”
2. Το σώμα μου και το σύμφωνο - 18/4/2010
- Είμαι στο εν τρίτο της ζωής μου και μόλις πρόσφατα άρχισα να αναγνωρίζω το σώμα μου. Να το θεωρώ δικό μου, να το καταλαβαίνω. Να το βλέπω μετά το ντους ή μετά το σεξ, και να μου αρέσει: σώμα αντρός, γυμνασμένο, αλλά με πιασίματα, κυπριακό mid-thirties, τριχωτό. Μύες, σκούρο δέρμα, φλέβες που πάλλουν. Να θυμηθώ να το χαρώ όσο το ξέρω. Και χωρίς ντροπή, για το πώς είναι, πώς φαίνεται και πώς κινείται. Τα χρόνια της αυτοαστυνόμευσής του έχουν περάσει. Το επόμενο βήμα θα είναι μαγιώ Speedo ή Aussie Bum.
-Έλεγα ν’ασχοληθώ σήμερα με την έκθεση της Επιτρόπου , τη γνωμάτευση του Γενικού (τί υποκρισία, επειδή δεν μας το επιβάλλει, λέει, η Ε.Ε., δεν χρειάζεται να δούμε ποιό είναι το δίκαιο, ή κάτι τέτοιο) και τις ηλίθιες δηλώσεις πολιτικάντηδων (που ούτε το όνομά τους δεν θα γράψω γιατί μόνο προσοχή γυρεύουν). Αλλά το όλο θέμα είναι τόσο αντικαβλωτικό και αντι-fabulous... (μπορώ να πω αντικαβλωτικό, ή θα μου το αρνηθούν κι αυτό;)
For the record θέλω να διευκρινίσω ότι υποστηρίζω το δικαίωμα για γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, αλλά όταν ψηφιστεί ο νόμος – γιατί αργά ή γρήγορα θα ψηφιστεί, γιατί εδώ μιλάμε για civil rights, καταλάβετέ το – όταν ψηφιστεί ο νόμος, λέγω, δεν με βλέπω να τρέχω στη Μαύρου για στεφάνωμα στο δωμάτιο με τις λάιφ σάιζ φωτογραφίες γάμων του ’30 και το στέρεο με το cd του “Here comes the bride.” Κι ο λόγος είναι ότι δεν χρειάζουμε την τζίζα κανενός για να νοιώσω “κανονικός” (τί προσβολή, να σε πουν “κανονικό”). Ας είναι, κάποιοι γκέι και κάποιες λεσβίες διαφωνούν, θέλουν την τζίζα - μπορεί κι οι λόγοι να είναι άλλοι - και άμα θέλουν ας βάλουν και τον Έμπονυ να τους κάμει τα αρέιντζμεντς και το Άριστον να τους κάμει τα λουκούμια. Φτάνει να έχουν την επιλογή. Και if you’re against gay marriage, don’t have one.
-Επίσης σήκωσα σύστημα και δεν θέλω να κάνω σεξ με τον φίλο μου το βράδυ πριν κοιμηθούμε ή το πρωί, ή και τα δύο, όπως κάνει ο κόσμος όλος (που κάνει σεξ, εννοώ). Σήκωσα σύστημα να ξυπνώ στη μέση της νύχτας φωθκιά πυρουμενη. Τον ξυπνώ, με δέχεται. Ψευτοζαλισμένοι κι οι δύο απ’ τον ύπνο. Ψιλάφισμα στο σώμα ο ένας του άλλου, ψιλάφισμα και στο συρτάρι. Κοιτώ την ώρα (άλλο σύστημα που σήκωσα, να κοιτώ την ώρα. Μέσος όρος 40 λεπτά). Ελάχιστο το φως απο τον φεγγίτη, ομίχλη. Αυτός τσαλακωμένος σαν πράσινη χοντρή κουβέρτα. Τα χέρια του προς τα πίσω, σώμα γενναιόδωρο (προς τον πιο μεγάλο εγωιστή που ξέρω, εμένα). Κοιτάζωντας προς τα πάνω πρέπει να με βλέπει μόνο σαν περίγραμμα, σαν φωτογραφία under-exposed, με κόκκο, ασπρόμαυρη.
Ή κάτι τέτοιο…
-Έλεγα ν’ασχοληθώ σήμερα με την έκθεση της Επιτρόπου , τη γνωμάτευση του Γενικού (τί υποκρισία, επειδή δεν μας το επιβάλλει, λέει, η Ε.Ε., δεν χρειάζεται να δούμε ποιό είναι το δίκαιο, ή κάτι τέτοιο) και τις ηλίθιες δηλώσεις πολιτικάντηδων (που ούτε το όνομά τους δεν θα γράψω γιατί μόνο προσοχή γυρεύουν). Αλλά το όλο θέμα είναι τόσο αντικαβλωτικό και αντι-fabulous... (μπορώ να πω αντικαβλωτικό, ή θα μου το αρνηθούν κι αυτό;)
For the record θέλω να διευκρινίσω ότι υποστηρίζω το δικαίωμα για γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, αλλά όταν ψηφιστεί ο νόμος – γιατί αργά ή γρήγορα θα ψηφιστεί, γιατί εδώ μιλάμε για civil rights, καταλάβετέ το – όταν ψηφιστεί ο νόμος, λέγω, δεν με βλέπω να τρέχω στη Μαύρου για στεφάνωμα στο δωμάτιο με τις λάιφ σάιζ φωτογραφίες γάμων του ’30 και το στέρεο με το cd του “Here comes the bride.” Κι ο λόγος είναι ότι δεν χρειάζουμε την τζίζα κανενός για να νοιώσω “κανονικός” (τί προσβολή, να σε πουν “κανονικό”). Ας είναι, κάποιοι γκέι και κάποιες λεσβίες διαφωνούν, θέλουν την τζίζα - μπορεί κι οι λόγοι να είναι άλλοι - και άμα θέλουν ας βάλουν και τον Έμπονυ να τους κάμει τα αρέιντζμεντς και το Άριστον να τους κάμει τα λουκούμια. Φτάνει να έχουν την επιλογή. Και if you’re against gay marriage, don’t have one.
-Επίσης σήκωσα σύστημα και δεν θέλω να κάνω σεξ με τον φίλο μου το βράδυ πριν κοιμηθούμε ή το πρωί, ή και τα δύο, όπως κάνει ο κόσμος όλος (που κάνει σεξ, εννοώ). Σήκωσα σύστημα να ξυπνώ στη μέση της νύχτας φωθκιά πυρουμενη. Τον ξυπνώ, με δέχεται. Ψευτοζαλισμένοι κι οι δύο απ’ τον ύπνο. Ψιλάφισμα στο σώμα ο ένας του άλλου, ψιλάφισμα και στο συρτάρι. Κοιτώ την ώρα (άλλο σύστημα που σήκωσα, να κοιτώ την ώρα. Μέσος όρος 40 λεπτά). Ελάχιστο το φως απο τον φεγγίτη, ομίχλη. Αυτός τσαλακωμένος σαν πράσινη χοντρή κουβέρτα. Τα χέρια του προς τα πίσω, σώμα γενναιόδωρο (προς τον πιο μεγάλο εγωιστή που ξέρω, εμένα). Κοιτάζωντας προς τα πάνω πρέπει να με βλέπει μόνο σαν περίγραμμα, σαν φωτογραφία under-exposed, με κόκκο, ασπρόμαυρη.
Ή κάτι τέτοιο…
Labels:
body politics,
cyprus,
gay sex,
γάμος,
σύμφωνο συμβίωσης
Friday, October 15, 2010
1. Το πρώτο Υπογάστριο - 11/4/2010
Πρώτα μαλλώσαμε γιατί κρατούσα το τηλεκοντρόλ και δεν έμενα σε ένα κανάλι για παραπάνω από 30 δευτερόλεπτα. «Μα καταλαβαίνεις; Χάνω τα άλλα», εξηγώ.
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
[Να πετυχαίνω τόσα πράγματα στη ζωή μου, και πάντα να ξέρω ότι χάνω άλλα τόσα. Είμαι στο Σαλονικιό, κατασπαράζω ελληνική με τζατζίκι, μου αρέσει και τελικά την ήθελα με μουστάρδα. Θα ήταν καλύτερη, καραντί.]
«Δεν λες πάλι καλά», του λέω από μέσα μου, «που διαλέγω εσένα; Που σε ξέρω εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο, εννοώ που πηδιόμαστε εδώ κι ένα σχεδόν χρόνο;» Ρεκόρ απίστευτο, αδιανόητο.
Αγκρισιόμαστε ελαφρώς, κάνω ολόκληρη συζήτηση στο νου μου, με επιχειρήματα και απαντήσεις που δήθεν μου λέει, τελικά διαλέγω μια μαλακία να δούμε, για ανακωχή. Αντέχω 3 λεπτά, πόσους Φρεντς; Και του ρίχνω το τηλεκοντρόλ. «Μέχρι να δω το φαΐ στο φούρνο», προειδοποιώ. Το παίρνει, ψάχνει, καλά μα it takes him forever, ερασιτέχνης στο ζάπινγκ. Τα γεμιστά σχεδόν, ο μουσακάς θέλει.
Μετά ξαπλώνουμε κουλουριασμένοι να δούμε ταινία (δική μου επιλογή, με ξέρει), εγώ πυρώνω, μετά διψώ, μετά θέλω μαξιλάρι. Και κοιμάμαι στα 10 λεπτά. Και μετά στο κρεβάτι, αυτός έχει όρεξη, εγώ βαριέμαι. Τρεις φορές ψες και σήμερα, εντάξει, νιώθω ασφαλής πλέον, δεν χρειάζεται να τον κερδίσω, να επιβεβαιωθώ. Και συνεχίζει. «Έτσι είσαι;» ρωτώ από μέσα μου, ενώ με φιλά με περισσότερο σάλιο απ’ ότι προτιμώ. Και για εκδίκηση τον αφήνω να τα κάνει όλα εκείνος. Εντάξει, κι εγώ λίγο, μην πάρει χαμπάρι, αλλά θα δουλέψει γι' αυτό το show. Μ’ αρέσει και λίγο, έτσι που αυτός δεν κρύβει ότι με θέλει, που δεν πέφτει ο εγωισμός του αν παραδεχτεί πόσο με θέλει: αχ, νεολαία…
Κι όταν τελειώσουν τα προκαταρκτικά, και μπούμε στο κυρίως (το φαΐ ήταν υπέροχο, έστω και χωρίς τα ταιρκαστά μου), είμαι σκληρός, δεν τον αφήνω να πάρει ανάσα, δαγκώνω, σπρώχνω. Επειδή φταίει, με θέλει, κι επειδή δεν μου λέει σιχτίρ. Τότε, ίσως, θα τον παρακαλώ. Και του αρέσει που είμαι σκληρός, κλασικά, είναι η μόνη αληθινή επικοινωνία που του επέτρεψα όλη μέρα. Και μου αρέσει που του αρέσει, και το τέλος είναι αίσιο και κοιμόμαστε ήρεμοι κι αγκαλιασμένοι. Ώσπου να δυσπιρκάσω.
Πάντως, ενώ κάναμε έρωτα την προηγουμένη, πολύ πιο γλυκά, σκέφτηκα το θάνατο κι ότι πεθαίνω (μου μένουν - δεν μου μένουν καμιά πενηνταριά χρόνια tops), και μετά σκέφτηκα τους Γάλλους και πώς λεν τον οργασμό τους. Μου έλεγε πριν και για τον D. H. Lawrence, κι εγώ για τον Hoagland που έγραψε:
«…επειδή οι άνθρωποι δεν προχώρησαν τόσο πολύ
στην προσπάθειά τους να καθυποτάξουν το σώμα,
και περπατούμε ακόμα σαν ζόμπι
στον ετοιμοθάνατο, καιγόμενο πλανήτη μας,
ανίκανοι να κάνουμε τίποτε περισσότερο
από το να παλεύουμε, να πηδούμε και να κράζουμε,
κάτι για το οποίο ο Λώρενς έγραψε με τέτοιο τρόπο
ώστε να μας κάνει να φαινόμαστε εξαίσιοι.» (Tony Hoagland, Lawrence)
Πρέπει να διαβάσω Lawrence.
ΥΓ. Εγώ πάντως ήθελα να γράφω συμβουλευτική στήλη για το σεξ, για να είμαι κουλ και ακομπλεξάριστος, αλλά μου είπαν να γράφω στα πολιτιστικά. Κοιτάζοντας τον κέρσορα στην οθόνη ένιωσα σαν την Κάρι Μράντσιο. Κι εγώ που ταυτιζόμουν με την Σαμάνθα…
Subscribe to:
Posts (Atom)